Is vrede binnen handbereik? Maak je niet al te veel illusies

Sinds Neville Chamberlain op 30 september 1938 terugkeerde van de onderhandelingen met Hitler in München, hebben we niet meer zo’n schouwspel van misleiding en valse hoop meegemaakt.

Trump heeft dit weekend via zijn platform Truth Social enthousiast verkondigd:

De Iraniërs hebben echter een andere kijk op de zaak: Trumps bewering dat de Straat van Hormuz in zijn vroegere staat zal worden hersteld, is niet waar. Volgens Fars blijkt uit onderzoek van de verslaggever dat deze bewering eveneens ver van de werkelijkheid afstaat, schrijft Larry Johnson.

Volgens dit onderzoek zal de Straat van Hormuz, mocht er een akkoord tot stand komen, onder Iraanse controle blijven. Hoewel Iran ermee heeft ingestemd het aantal passerende schepen weer op het niveau van voor de oorlog te brengen, betekent dit geenszins een “vrije doorgang” zoals vóór de oorlog. Het beheer van de zeestraat, het vaststellen van de route, de tijden en de wijze van doorvaart, evenals het verlenen van vergunningen zouden uitsluitend onder de controle en naar het oordeel van de Islamitische Republiek Iran blijven. De voorstelling van zaken door Trump is daarom onvolledig en in tegenspraak met de werkelijkheid.

Vermeldenswaardig is ook dat Trump eerder onderhandelingen over het Iraanse atoomprogramma had aangemerkt als een van de centrale en onlosmakelijke voorwaarden voor een akkoord. Maar Iran zou geen enkele toezegging hebben gedaan en de atoomkwestie zou in deze fase helemaal niet zijn besproken.

Ondertussen zou Saoedi-Arabië volgens berichten een niet-aanvalsverdrag met Iran ter sprake hebben gebracht. Dit gebeurt nadat Riyad moest toezien hoe Teheran tijdens de eerste vijf weken van de Ramadan-oorlog – de oorlog die op 28 februari begon – meerdere lagen van de Amerikaanse lucht- en zeeverdediging in de Straat van Hormuz doorbrak met angstaanjagend snelle aanvallen.

Volgens de Financial Times onderzoekt Saoedi-Arabië – dat zich ooit vertrouwde op de “ijzeren” veiligheidsgarantie van Washington, die in werkelijkheid een luchtspiegeling bleek te zijn – nu stilletjes een regionale overeenkomst naar het voorbeeld van de oude Helsinki-akkoorden: economische samenwerking, veiligheidsgaranties en stabiliteit zonder een imperium dat de regels dicteert.

Mocht dit kloppen, dan zou dit betekenen dat Saoedi-Arabië de VS feitelijk niet langer als belangrijkste beschermer beschouwt en in plaats daarvan een nieuwe veiligheidsarchitectuur accepteert die Iran erkent als de nieuwe sheriff in een gevaarlijke regio. Als je beschermer zwak en kwetsbaar overkomt, ga je praten met het land dat zojuist heeft bewezen dat het kan presteren.

Volgens een hooggeplaatste Pakistaanse diplomatieke veiligheidsbron:

Pakistan speelt blijkbaar een centrale rol in dit drama. Veldmaarschalk Asim Munir heeft inmiddels een tweede missie naar Teheran afgerond, die directe gesprekken omvatte met hooggeplaatste Iraanse politieke, militaire en religieuze machtsstructuren — inclusief personen uit de inner circle van de Opperste Leider.

Tegelijkertijd blijft minister van Binnenlandse Zaken Mohsin Naqvi actief betrokken bij het faciliteren van de dagelijkse mechanismen van indirecte communicatie tussen de VS en Iran en de coördinatie van het kader.

Pakistan lijkt momenteel het enige land te zijn dat tegelijkertijd functionerende vertrouwenskanalen onderhoudt met Teheran, Peking, Doha, Riyad, Abu Dhabi en met bemiddelaars die dicht bij Washington staan.

Even belangrijk is het snel groeiende regionale verzet tegen een nieuwe militaire escalatie door de VS. Saudi-Arabië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Pakistan zouden Washington volgens berichten rechtstreeks hebben gewaarschuwd voor nieuwe militaire acties.

Hun bezorgdheid is niet gebaseerd op ideologische sympathie voor Teheran, maar op het gevaar van een oncontroleerbare regionale destabilisatie die de infrastructuur in de Golf, energiesystemen, scheepvaartroutes, ontziltingsinstallaties en de wereldwijde oliemarkten zou kunnen treffen.

Tegelijkertijd opereert Iran niet meer vanuit de verzwakte militaire positie waarin het land zich begin dit jaar nog bevond. De Iraanse raketinfrastructuur is grotendeels hersteld. De maritieme capaciteiten zijn gespreid en versterkt. De commandostructuren onder leiding van de Revolutionaire Garde zijn gestabiliseerd.

Volgens de huidige inschattingen beschikt Teheran nog over ongeveer 70 % van zijn raketcapaciteit en heeft het de operationele functionaliteit van ongeveer 30 van de 33 strategische raketlocaties nabij de Straat van Hormuz hersteld.

Ook China en Rusland hebben de weerbaarheid van Iran stilzwijgend versterkt, zonder openlijk in het conflict te stappen. Chinese steun zou bestaan uit dual-use-technologieën, satellietondersteuning, drone- en raketonderdelen, BeiDou-integratie en indirecte defensiehulp via geheime kanalen.

Rusland lijkt inlichtingen te verstrekken en profiteert tegelijkertijd strategisch van de energieschok die door de aanhoudende instabiliteit ontstaat.

Houd uw kruit droog en laten we afwachten wat deze maandag brengt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het cynische wegkijken van het Westen bij de systematische oorlogsmisdaden van Israël

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: