Trump krabbelt opnieuw terug na een luidruchtige aanval met weinig gevolgen

De vijandelijkheden tussen Iran en de VS laaiden opnieuw op na het neerschieten van een Amerikaanse Apache-helikopter ter waarde van 50 miljoen dollar in de Straat van Hormuz, naar verluidt door een Iraanse ‘drone’. Maar het conflict werd al even snel gesust, aangezien Trump – zoals te verwachten was – terugkrabbelde uit angst om Iran te boos te maken en daarmee economische chaos te veroorzaken in de kwetsbare regio, en wat dat betreft in de hele wereld.

Het was duidelijk de bedoeling van Trump om:

1. Zijn gezicht redden na het neerschieten van de helikopter
2. Een klein beetje “kinetische druk” uitoefenen om te zien of hij Iran kan intimideren om sneller toe te werken naar een voor de VS gunstige deal

De helikopter zelf werd, dat moet worden opgemerkt, neergeschoten omdat hij deelnam aan de ‘stealth-missies’ om ‘in het geheim’ wat olie uit de straat te smokkelen. Trump pochte gisteren nog over deze triomf in een volledig verzonnen verhaal over “100 miljoen vaten olie” die erdoorheen zouden zijn gekomen:

Merk op dat hij nergens vermeldt van wie deze olie eigenlijk was – want het is zeker geen Iraanse olie waar de VS van profiteert. Het is olie uit met de VS gelieerde Arabische staten, die voornamelijk naar China gaat. Maar het faciliteren van de overdracht van dergelijke olie is een grote “overwinning” voor Trump simpelweg omdat het de markten stabiliseert en voorkomt dat zijn campagne ten onder gaat als gevolg van torenhoge prijzen en economische ineenstorting, schrijft Simplicius.

Zelfs sterk pro-Amerikaanse commentatoren waren zich hiervan bewust:

Trump maakt het proces opzettelijk onduidelijk omdat hij wil dat mensen geloven dat de VS op de een of andere manier al Iraanse olie afneemt en daar winst mee maakt, vergelijkbaar met de leugen die hij in Venezuela gebruikte. Gisteren nog pochte hij immers dat de VS na het einde van de oorlog “50% van de Iraanse olie” zou behouden.

Maar Trump heeft nog nooit zo schaamteloos en openlijk gelogen, zo volledig los van de realiteit, als hij nu doet. De reden is dat zijn rampzalige mislukkingen zich opstapelen tot het punt waarop hij gedwongen is gevaarlijk door te slaan om zichzelf eruit te redden. Zijn gebrek aan impulsbeheersing heeft hem ongeschikt gemaakt om om te gaan met het ijzeren strategische geduld van Iran, en leidt ertoe dat de VS zichzelf in een steeds dieper gat begraaft.

Luister maar eens hoe verward en los van de realiteit hij klinkt in zijn laatste uitspraak, waarin hij de mening verkondigt dat Iran “zo verslagen” is dat slechts een paar Amerikaanse soldaten het land nu zouden kunnen binnenmarcheren en het volledig onder hun hoede zouden kunnen nemen:

Maar in een apart interview op dezelfde dag leek Trump precies het tegenovergestelde te suggereren, door te zeggen dat hij graag het eiland Kharg zou innemen en de Iraanse olie zou stelen, maar dat Amerikanen “daar de moed niet voor zouden hebben”:

De moed voor wat precies, zou men kunnen vragen? Het is niet zo dat Amerikanen de moed niet zouden hebben voor een bliksemsnelle, succesvolle operatie – daar klaagt niemand ooit over. Nee, impliciet in zijn opzettelijk vage uitspraak lijkt het besef te liggen dat de VS bij een dergelijke operatie zware verliezen zou lijden, en dat het publiek hiertegen in opstand zou komen.

Kort na Trumps magere aanvallen op Iran leek Trump weer een TACO te doen en frauduleus te beweren dat er een andere deal “bijna getekend” was, wat Iran krachtig ontkende.

Een van de gangbare theorieën over waarom de VS zich zo plotseling terugtrok uit het voortzetten van de aanvallen, was dat Iran in zijn reactie onmiddellijk een van de laatste overgebleven krachtige vroegewaarschuwingsradars van de VS in de regio uitschakelde.

Een vermoedelijke Iraanse ballistische raket sloeg in op de weerloze AR-327-radarbasis in Bahrein op de geolocatie 26.0380222, 50.5420750. Kijk hieronder goed naar de rood gemarkeerde rechthoek die de langeafstandsfoto van de brandende installatie vergelijkt met een stockfoto van precies dezelfde berg:

Voor wie het gemist heeft, kijk eens goed naar de gele cirkel die de rand van de radome aangeeft in vergelijking met de kaart:

Gedurende al die tijd zou de Iraanse luchtmacht naar verluidt volledig operationeel zijn gebleven, waarbij er zelfs een video opdook die naar verluidt een Iraanse F-14 Tomcat toont die landt op een van de Iraanse luchtmachtbases in Isfahan.

Dit alles komt van een luchtmacht waarvan Trump had gezworen dat deze “volledig vernietigd” was, samen met de Iraanse marine, die een dag of twee geleden nog een enorme machtsvertoon had georganiseerd met een ongekend aantal van ~80+ snelle aanvalsboten in formatie die patrouilleerden in de Straat van Hormuz:

Weet je, dezelfde zeestraat waarvan CENTCOM net beweerde dat die volledig “open” was — met een “strakke” blik, geen woordspeling bedoeld:

Wie gelooft dat nou?

Overigens was de aanval op de Amerikaanse radarinstallatie in Bahrein de enige die relatief goed kon worden geverifieerd via de geolocatiefoto’s. Iran had beweerd dat het vele andere gevoelige locaties had geraakt, waaronder opslagplaatsen voor F-35’s en F-16’s, wat zelfs een vooraanstaande anti-Iraanse oorlogsanalist leek te bevestigen:

Ondanks de militaire vernedering van de VS zijn er nog steeds twee concurrerende manieren om naar de gevolgen van dit conflict te kijken. De eerste is dat de huidige verstoringen van de wereldeconomie volgens doemdenkende experts afstevenen op de ergst denkbare scenario’s:

De tweede is dat de VS, ondanks het “verprutste” karakter van Trumps roekeloze beleidsacrobatiek met betrekking tot Venezuela en Iran, op de een of andere manier toch als een schijnbare “winnaar” uit de bus is gekomen als het gaat om energiedominantie:

Wat voor velen op “waanzin” lijkt – het eigenzinnige beleid ten aanzien van de oorlog in Oekraïne, enzovoort – blijkt achteraf gezien misschien toch een zekere “methodiek” te hebben gehad.

Natuurlijk was veel hiervan al lang in de maak, sinds de schalieboom van begin 2010, en is het niet alleen een gevolg van Trumps vermeende ‘geniale’ acties van de laatste tijd. Maar alle schizofrene initiatieven van Trump op het gebied van buitenlands beleid lijken wel één bindende factor te hebben – van Groenland tot Venezuela, Iran, Oekraïne en de Noord- en Zuid-Chinese Zee – namelijk de controle over mondiale energieknelpunten; een plan dat nu naar behoren wordt gefaciliteerd door de gelukkige Europese vazallen van de VS, die doorgaan met plannen om Russische olietankers van de ‘schaduwvloot’ aan te houden – of ronduit te saboteren.

De vraag is: in hoeverre is dit slechts een illusoir kortetermijnvoordeel in ruil voor strategische verliezen op de lange termijn via gevolgen van de tweede en derde orde? Immers, de grootste olie-exporteur worden ten koste van de mensen die je petrodollar hebben gefinancierd, is niet per se een strategisch verantwoorde manoeuvre op de lange termijn. Om nummer één te worden, moest de VS ook haar SPR (Strategic Petroleum Reserve) aanzienlijk aanspreken, die nu op een historisch laag niveau staat:

Om nog maar te zwijgen van het feit dat de wanhopige onttrekkingen aan de SPR en de export van olie door de VS weinig leken te doen om de prijzen aan de pomp in eigen land te verlagen, maar zoals altijd wel een fortuin opleveren voor de grote oliemaatschappijen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

“De Europese burgers betalen de rekening voor het Iran-debacle”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: