Trump en Poetin onder de loep

Nu het bijna een jaar geleden is dat Trump voor de derde keer tot president werd gekozen, hoe kunnen we hem dan samenvatten?

Hij heeft goede dingen gedaan. Hij heeft de grens gesloten. Hij probeert een deel van de vele miljoenen illegale immigranten die de Democraten ons land hebben binnengebracht, het land uit te zetten. Hij heeft de demonstranten van 6 januari vrijgelaten die door het totaal corrupte ministerie van Justitie van het Biden-regime en de hoerenmedia in de val waren gelokt. Hij probeert de DEI te verdrijven die in de hele Amerikaanse samenleving, inclusief het leger, verdiensten heeft vervangen. Hij heeft maatregelen genomen om het anti-Amerikanisme van de enorme federale bureaucratie te verminderen en om te voorkomen dat de wet wordt gebruikt als wapen tegen Amerikanen met traditionele Amerikaanse waarden. Dit zijn enorme prestaties, die geen van alle door een Democratisch regime zouden zijn geleverd, schrijft Paul Craig Roberts.

In het licht van deze prestaties is het frustrerend dat Trump op andere belangrijke gebieden rampzalig faalt. Hij heeft een genocide gesteund met Amerikaans geld, wapens en diplomatieke dekking. Hij heeft op aandringen van Netanyahu een oorlogsdaad tegen Iran gepleegd. Hij heeft vertrouwd op bevelen aan de president van Rusland in plaats van op diplomatie. Wanneer zijn bevelen niet worden opgevolgd, legt hij straffen op. Het huidige bevel is een staakt-het-vuren in Oekraïne zonder de onderliggende oorzaak van het conflict aan te pakken. De straf bestaat uit bevelen aan India en China om te stoppen met de aankoop van Russische olie. Met andere woorden, zoals de Venezolaanse president Hugo Chávez over president George W. Bush zei: “Hij spreekt alsof hij de wereld bezit.” Het soevereiniteitsontkennende gedrag van Trump is het tegenovergestelde van dat van een vredestichter. Hij tast het milieu aan en verzekert zich daarmee van de vijandigheid van een groot deel van de Amerikaanse intellectuele klasse, die Trumps openstelling van het ongerepte natuurreservaat in Alaska voor olie- en gasboringen als een schijnvertoning beschouwt. Het is duidelijk dat het gebied niet tegelijkertijd een reservaat en een gebied voor olie- en gaswinning kan zijn. Milieuactivisten vragen zich af hoe lang het duurt voordat een failliete Amerikaanse regering de nationale bossen aan houtbedrijven verkoopt. In zijn aanval op Venezuela gebruikt Trump de bewering van een oorlog tegen drugs als dekmantel voor een oorlog om een land omver te werpen en de exploitatie van zijn hulpbronnen door de VS te hervatten, net zoals George W. Bush “de oorlog tegen het terrorisme” gebruikte om Arabische staten omver te werpen ten gunste van Israël. Wat is het bewijs dat kleine vaartuigen in Venezolaanse en internationale wateren volgeladen zijn met drugs op weg naar de VS? Hoe kan er bewijs worden gevonden als de boten worden opgeblazen en vernietigd in plaats van geënterd en geïnspecteerd? Welke bevoegdheid heeft de VS om boten in Venezolaanse en internationale wateren te enteren? Het beleid van Trump is om de vaartuigen en de mensen aan boord te vernietigen op basis van verdenking alleen, zonder bewijs of bevoegdheid. Als de Amerikaanse politie zich in de VS zo zou gedragen, zouden ze worden gearresteerd voor moord. Een regering kan mensen niet legaal executeren zonder veroordeling voor een misdrijf waarop de doodstraf staat. Als er Venezolaanse drugskoeriers zijn, wat is dan het bewijs dat zij banden hebben met de regering? Hoe waarschijnlijk is het dat Venezuela, dat al jaren op de lijst van doelwitten van Washington staat, Washington een drugsexcuus zou geven om de regering omver te werpen en een eigen regime te installeren?

De kans is groot dat Trump Amerika in oorlog zal brengen met Rusland, Iran, Venezuela, China en iedereen die weigert zijn bevelen op te volgen.

Hoezeer de Amerikanen ook behoefte hadden aan Trumps prestaties, zijn mislukkingen zijn een hoge prijs om te betalen. Amerika heeft een sterke president nodig, want leiderschap vereist kracht. Leiderschap vereist ook morele en voor alle partijen aanvaardbare oplossingen, geen bevelen die met dwang worden opgelegd. Trump is niet de eigenaar van de wereld en hij kan Rusland, Iran, India en China geen dictaten opleggen. Er is iets mis als het regime van Trump niet inziet dat dit een mislukt en gevaarlijk beleid is.

Poetin onder de loep

Onder westerse commentatoren op het gebied van buitenlands beleid lijkt er verwarring te bestaan over de volharding van Poetin en Peskov dat Rusland zich aan de overeenkomst van Alaska blijft houden. Wat Poetin en Peskov begrijpen dat de bijeenkomst in Alaska heeft opgeleverd, is dat Trump ermee heeft ingestemd dat het beëindigen van het conflict in Oekraïne moet beginnen met het oplossen van het conflict dat het Westen met Rusland is aangegaan. Wat Poetin bedoelt met de hoofdoorzaak van het conflict is de vijandige houding van het Westen ten opzichte van Rusland. Het is deze vijandige houding die de NAVO met Amerikaanse raketbases naar de Russische grens heeft gebracht, de Russischgezinde regering van Oekraïne heeft omvergeworpen, de Russische bevolking van Donbas heeft aangevallen en Rusland tot militair ingrijpen heeft gedwongen. De meeste westerse commentatoren blijven volhouden dat Rusland verantwoordelijk is voor het begin van het conflict in Oekraïne, terwijl het duidelijk is dat het Westen de Russische interventie heeft afgedwongen. Het afdwingen van een Russische interventie was het enige doel van de Maidan-revolutie in 2014 en de daaropvolgende misleiding van Rusland met het akkoord van Minsk, dat uiteindelijk geen akkoord bleek te zijn.

Tijdens de bijeenkomst in Alaska concludeerde Poetin dat Trump het ermee eens was dat de hoofdoorzaak het ontbreken van een wederzijdse veiligheidsovereenkomst is, die Poetin in januari 2022 door het regime van Biden, de NAVO en de EU werd geweigerd, waardoor de Russische interventie in Oekraïne werd uitgelokt. Eerst moest de hoofdoorzaak worden aangepakt en daarna het staakt-het-vuren. Poetin was niet akkoord met een staakt-het-vuren dat ertoe zou leiden dat de Oekraïense strijdkrachten zouden worden heropgebouwd terwijl de onderhandelingen nergens toe leidden.

Zoals John Helmer en ik hebben opgemerkt, is de afspraak in Alaska in strijd met het buitenlandse beleid van Washington, dat gericht is op hegemonie, en met de verwachting dat westerse politici miljarden dollars aan commissies zullen ontvangen uit de verkoop van Amerikaanse wapens aan Europa om de oorlog in Oekraïne voort te zetten. Nu Trump erin geslaagd is Europa ertoe te bewegen de defensiebegrotingen te verhogen tot 5% van het bbp, glinsteren de commissies in de ogen van westerse regeringsfunctionarissen.

Het is in het belang van de machthebbers in het Westen dat het conflict voortduurt. Trumps “adviseurs” hebben hem dit duidelijk gemaakt, en Trump heeft plotseling zijn ontmoeting met Poetin afgezegd en is weer van toon veranderd. Nu is zijn standpunt weer dat het doden eerst moet stoppen met een staakt-het-vuren, waarna de onderhandelingen kunnen beginnen. Dit dient natuurlijk geen Russische belangen, behalve die van Poetins ‘adviseur’ Kirill Dmitriev, een woordvoerder van Russische zakelijke belangen die connecties heeft in het Westen en niet met de BRICS-landen. Dmitriev wil dat Poetin opgeeft, net als de directeur van Poetins centrale bank, zodat de Amerikaans-Russische zakelijke belangen kunnen worden hersteld en de winstgevende connecties van Russische bedrijven met het Westen kunnen worden hersteld.

Waarom Poetin vertrouwt op de eigenbelanghebbende Kirill Dmitriev en de pro-Amerikaanse directeur van de centrale bank Elvira Nabiullina, die 300 miljard dollar aan Russische activa heeft laten bevriezen en nu mogelijk wordt gebruikt om Oekraïne te financieren om de oorlog nog drie jaar voort te zetten, weet ik niet. Het lijkt mij het slechtst mogelijke oordeel van een leider die WO III probeert te voorkomen.

Waarom Trump vertrouwt op Witcoff en Kellogg is even raadselachtig. Het is buitengewoon dat de twee leiders, die naar wij hopen werken aan het voorkomen van WO III, vertrouwen op “adviseurs” die tegen hen werken.

Mijn conclusie is dat geld en de hegemonie van de VS belangrijker zijn dan het voorkomen van oorlog. Het is dus waarschijnlijk dat er oorlog komt.

Net als John Helmer en ikzelf staat Gilbert Doctorow buiten de officiële narratief. Dit betekent dat wij drieën worden uitgescholden in plaats van dat er op onze analyse wordt ingegaan. Ik vind het prima als kan worden aangetoond dat ik ongelijk heb – ik zou daar zelfs blij mee zijn, want mijn conclusie is deprimerend – en ik neem aan dat Helmer en Doctorow er net zo over denken. Wij enkelen die buiten de kaders denken, kunnen het ons niet veroorloven om gevoelig te zijn.

Doctorow heeft de vraag opgeworpen hoe lang Poetin nog kan vasthouden aan zijn hoop dat Trump terugkeert naar de Alaska-overeenkomst tussen de twee wereldleiders en daar deze keer misschien ook bij zal blijven. Het oplossen van het conflict is een veel betere oplossing dan een grote oorlog die ongetwijfeld nucleair zal worden.

Voor alle duidelijkheid: Doctorow, Helmer en ik bewonderen Poetin voor zijn inspanningen om oorlog te voorkomen. Hij is duidelijk een moreel en humaan persoon, in tegenstelling tot de geldwolven in het Westen die hun winst boven het voortbestaan van de mensheid stellen. Wanneer Doctorow zegt dat Poetin lafheid toont, bedoelt hij misschien dat Poetin zo overkomt op de VS, het VK en Europa. Met andere woorden, Poetins goede bedoelingen werken tegen hem.

Doctorow, die naar de door de staat gecontroleerde Russische tv-programma’s kijkt waarin de oorlog en het buitenlands beleid worden besproken en die momenteel in Moskou is om de veranderende houding ten opzichte van de oorlog zo goed mogelijk te onderzoeken, heeft gemerkt dat er een groeiend ongeduld is over de manier waarop Poetin de oorlog al bijna vier jaar voert. In buitenlandse beleidskringen, zo niet binnen Poetins eigen kring, wordt de zinloosheid van pogingen om met het Westen en Washington te onderhandelen erkend. Onder de Russische bevolking wordt het leven steeds meer verstoord door langeafstandsaanvallen met drones die de gps-dienst, vluchten en internetdiensten verstoren en bedrijven verhinderen om verkooptransacties af te ronden, en er vallen af en toe burgerslachtoffers ver van het slagveld.

De toenemende kritiek op Poetins oorlogsvoering in buitenlandse beleidskringen en onder het publiek bereikte een nieuw niveau, meldt Doctorow, toen de presentator van het belangrijkste tv-nieuwsprogramma zei dat de onderhandelingen waren mislukt en dat het tijd was om “Oekraïne te vernietigen” en de oorlog snel te beëindigen. De Russische vice-minister van Buitenlandse Zaken was het daarmee eens, net als Lavrov, zo lijkt het, maar beiden werden tegengesproken door Kremlin-woordvoerder Peskov. De presentator van het programma is een protégé van de directeur van de Russische staatstelevisie. Noch hij, noch de vice-premier zouden het risico hebben genomen om dergelijke standpunten in te nemen als er niet veel steun achter zat.

Waarom spreekt Peskov tegen, terwijl de tv-presentator en de vice-minister van Buitenlandse Zaken duidelijk gelijk hebben? Het antwoord lijkt te zijn dat Poetin te lang vasthoudt aan zijn hoop. Een conflict dat binnen enkele weken een zegevierende afloop voor Rusland had moeten hebben, duurt nu al bijna vier jaar. Die vier lange jaren worden ontsierd door eindeloze, onbeschermde rode lijnen die het Westen ervan hebben overtuigd dat Poetin kan worden onderworpen. Als gevolg daarvan is de oorlog steeds verder uitgebreid. Poetins verkeerde inschatting verandert een beperkt conflict in een wereldoorlog.

Hier zal ik de hoofdoorzaak van het probleem zo duidelijk mogelijk uiteenzetten voor zowel Amerikanen en beleidsmakers in Washington en Europa als voor Russen en het Kremlin. Oorlog is winstgevend voor het westerse militair-veiligheidscomplex. Het beëindigen van conflicten schaadt degenen die ervan profiteren, zoals president Eisenhower de Amerikanen in 1961 waarschuwde. De doctrine van de Amerikaanse hegemonie, verwoord in de Wolfowitz-doctrine toen de Sovjet-Unie instortte en daarmee de enige beperking op de Amerikaanse hegemonie wegviel, is nog steeds van kracht. Deze doctrine, in combinatie met geldbelangen, vormt de basis voor de vijandigheid van Washington jegens Rusland. De Wolfowitz-doctrine en de winsten van de oorlog vormen de obstakels voor het beëindigen van de oorzaak van het conflict.

VS besluit dat wapenverkoop belangrijker is dan vrede.

Nog een reden waarom Rusland geen staakt-het-vuren wil.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Is er een politicus die minder betrouwbaar is dan de Amerikaanse president Donald Trump?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: