Nog steeds een mislukking: de City of London steunt het EU-oorlogsfonds van 90 miljard euro voor Oekraïne

De oorlogszuchtige EU heeft dus eindelijk de lening van 90 miljard euro aan Oekraïne goedgekeurd, nadat het veto van Hongarije werd opgeheven na een impasse van vijf maanden die teruggaat tot minstens december 2025. Een duidelijke conclusie is dat dit de oorlog van de City of London is. Hoewel het bedrag van 90 miljard euro aanzienlijk lager is dan de eerder voorgestelde 140 miljard euro die in november voor een schandaal zorgde (toen de Europese Commissie dreigde de lidstaten tot instemming te dwingen), is dit nog steeds een geval van goed geld naar kwaad geld gooien. Op een bepaald moment in de toekomst zal de realiteit aan de deur kloppen.

EU-functionarissen hebben ook bevestigd dat het 20e sanctiepakket van de EU tegen Rusland nu formeel is goedgekeurd, waarmee een einde komt aan een impasse die de maatregel dagenlang had tegengehouden. De doorbraak kwam nadat de olieleveringen via de Druzhba-pijpleiding waren hervat, na eerdere verstoringen veroorzaakt door de Oekraïense president Zelensky, die de pijpleiding in januari had afgesloten in een poging tot chantage om Boedapest en Bratislava te dwingen de lening van 90 miljard euro goed te keuren. De route door Oekraïne is een cruciale aanvoerroute voor de door land omgeven landen Hongarije en Slowakije, die beide het sanctiepakket hadden geblokkeerd zolang de olietoevoer was stilgelegd. Zelensky zei dinsdag dat de leveringen zouden worden hervat, en woensdag bevestigden functionarissen in Boedapest en Bratislava dat de olietoevoer weer op gang was gekomen, schrijft Joaquin Flores.

Nu die kwestie was opgelost, ging het Cypriotische voorzitterschap van de EU over tot het afronden van de sancties via een schriftelijke procedure. Donderdagmiddag bevestigde het voorzitterschap dat het proces was afgerond. We herinneren ons dat de stappen om deze gemeenschappelijke schuldverplichting te creëren teruggaan tot 2025, toen er in feite een “plan A” en een “plan B” bestonden. Merz en von der Leyen waren er niet in geslaagd “plan A” uit te voeren. “Plan A” was het in beslag nemen van de bevroren Russische activa die door Euroclear in België worden aangehouden, en “plan B” was het uitgeven van obligaties in de vorm van een EU-brede (door de lidstaten gedekte) gemeenschappelijke schuldverplichting; dit plan B had de overhand gekregen, zij het met dit kleinere bedrag van 90 miljard euro. Vandaag wordt er gesproken over het aflossen van de schuld als Oekraïne niet kan betalen, door gebruik te maken van de rente die is verdiend op de bevroren Russische activa.

Hoewel de pro-Kiev, dat wil zeggen de mainstream pers in de EU, deze “lening” van 90 miljard euro toejuicht, betekent dit op tal van fronten een mislukking van de Europese Commissie. Deze 90 miljard euro schiet hopeloos tekort voor de oorlogs- en basisbegrotingsbehoeften van Oekraïne tot en met 2027 samen, zelfs als we teruggaan naar wat er in december, toen dit lagere bedrag werd overeengekomen, nog met euro’s kon worden gekocht. Maar nu, in het licht van het Amerikaanse conflict met Iran, schieten de energieprijzen omhoog, waardoor de eerdere begrotingsprognoses van Oekraïne nu verre van accuraat zijn.

Ook doen er berichten de ronde in de pers dat Rusland zal verhinderen dat Kazachse olie via de noordelijke Druzhba-pijpleiding Duitsland bereikt, wat een inflatoire impact op Duitsland zal hebben.

We moeten dit bekijken vanuit het perspectief van de praktische Oekraïense logistiek: troepen vervoeren om de gaten op te vullen in hun slachtpartijen aan het front, en diverse uitrusting verplaatsen van het ene deel van de frontlinie naar het andere. En dan is er nog de fundamentele afhankelijkheid van het land van doorvoer voor burgers. Het is interessant hoe één conflict over Iran de kosten van een ander conflict in Oekraïne zo onwerkbaar maakt voor de Oekraïense kant. Het is te interessant. Maar hoe dan ook, de EU zal dit geld nu nemen en het aan Oekraïne “lenen”, en het is voor iedereen vrij duidelijk dat Oekraïne dit nooit zal kunnen terugbetalen, waardoor dit een geschenk wordt dat het vervelende effect heeft dat de last ervan wordt gedragen door de 24 EU-lidstaten die dwaas (of gedwongen) genoeg zijn om hierin mee te gaan.

Zoals we uitvoerig hebben beschreven in Europa vernietigen om het te redden: afpersing, diefstal en de twee rampzalige keuzes van de EU, zou deze ingewikkelde drang naar plan B (nu in de vorm van het geschenk van 90 miljard) leiden tot een totale transformatie van de EU in wat in feite één superstateland onder één bestuur zou zijn, en niet langer een op verdragen gebaseerde economische unie van vrijwillige lidstaten. De koppigheid van Slowakije en Hongarije heeft von der Leyen ertoe aangezet opnieuw te dreigen lidstaten hun vetorecht te ontnemen. De meest besproken methode is via QMV – Qualified Majority Voting. QMV zou het “probleem” onder het “huidige verdrag” (bij een ruime interpretatie) oplossen, dat besluitvorming bij unanimiteit vereist op gebieden als buitenlands beleid en belastingen, waar veto’s en patstellingen vaker voorkomen.

Maar dit zal aanzienlijke politieke gevolgen hebben in de hele EU, eurosceptische bewegingen aanwakkeren en ervoor zorgen dat regeringen in verschillende EU-lidstaten ten val komen. Het zou wel eens kunnen leiden tot een alomvattend referendum over de betekenis en aard van de EU zelf. Wanneer de Europese Unie een pakket van 90 miljard euro aan Oekraïne over twee jaar aankondigt, lijkt het er niet echt op dat Brussel daadwerkelijk de touwtjes in handen heeft. Kijk eens naar het daadwerkelijke Plan B en hoe dat fiscaal gezien logisch was. Als een voor de hele Unie gemeenschappelijke schuldverplichting was de eenheid van de EU zelf essentieel als garant.

De structuur van de deal van 90 miljard euro creëert een subtiele maar cruciale dubbelzinnigheid die onder normale omstandigheden investeerders zorgen zou moeten baren. Volgens de voorwaarden van deze in december gesloten deal zijn Hongarije, Slowakije en Tsjechië gevrijwaard van directe aansprakelijkheid, maar worden de obligaties nog steeds uitgegeven onder de vlag van de EU en gaan de markten er natuurlijk vanuit dat er collectieve steun is. Mocht de obligatie wankelen of het risico op wanbetaling stijgen, dan zal de druk onvermijdelijk op de EU en haar meer solvabele leden komen om het gat te dichten, wat een impliciete aansprakelijkheid creëert die niemand volledig beschermt, zelfs niet de belangrijkste financiële entiteiten van de City of London die dit alles ondersteunen.

De oorlog van de City of London

Zijn dit dezelfde entiteiten die achter Boris Johnson stonden toen hij Zelensky aanspoorde om zich terug te trekken uit de door Turkije bemiddelde deal die het conflict kort na het uitbreken ervan zou hebben beëindigd? Achter de schermen lijken de financiële reuzen van de City of London, zoals HSBC, Goldman Sachs International, J.P. Morgan en Barclays, de architecten te zijn. Zij zijn degenen die historisch gezien het grootste belang hebben bij het garanderen van de obligaties, waarbij ze ook een deel massaal opkopen en de rest distribueren via hun Primary Dealer Network. Dit toont de ingewikkelde relatie aan tussen het westerse financiële kapitalisme en hun steun aan het nazi-fascistische regime in Kiev. De regeling zorgt ervoor dat de EU danst naar de pijpen van de City of London, en niet van de lidstaten. Dit speelt in de kaart van de in Londen gevestigde financiers die vanaf dag één achter deze oorlog hebben gestaan, en die zich niets anders kunnen veroorloven dan hun plan te verlengen en door te gaan met hun door de sunk-cost-misvatting gedreven waanzin.

Vanaf het allereerste begin was dit plan van 90 miljard euro minder een beleidsinitiatief dan een financiële operatie. De Europese Commissie geeft de obligaties uit, maar de underwriters (voornamelijk in Londen gevestigde banken) bepalen de plaatsing en de prijsstelling. Zij streven ernaar te profiteren van de verkoop van grote hoeveelheden staatsobligaties, het EU-beleid ten aanzien van Rusland en Oekraïne te sturen, en tegelijkertijd een oorlogszuchtig geopolitiek klimaat in stand te houden dat de vraag naar hun diensten ondersteunt door te weigeren te onderhandelen over een einde aan het conflict, in overeenstemming met het realistische en historische adagium dat de overwinnaars (in ons geval Rusland) de vredesvoorwaarden bepalen. Zodra eindelijk wordt toegegeven dat geen enkel deel van het voormalige Oekraïne ooit nog naar Kiev zal terugkeren, is het spel uit. Een dergelijke keerpuntgebeurtenis zou op zichzelf de Oekraïne-oorlogsbel van de EU doen barsten.

HSBC, Goldman Sachs International, J.P. Morgan en Barclays, die allemaal aanzienlijke activiteiten in Londen hebben, traden op als gezamenlijke lead managers voor EU-syndicaatsleningen in verband met het toen ongekende NextGenerationEU, waarvan we hier kunnen zien dat het ook hun oorlog in Oekraïne financiert, en het geval van het 90 miljard euro-plan is volledig gebaseerd op het bovenstaande model en precedent. Deze banken worden gestimuleerd om het conflict tussen Oekraïne en Rusland te verlengen: aanhoudende instabiliteit zorgt voor een blijvende vraag naar obligaties, derivaten en adviesdiensten. Maar het gaat natuurlijk dieper, zoals we hebben uitgelegd: de politieke instellingen van de EU zijn slechts facilitators, die legitimiteit verschaffen terwijl actoren uit de City of London winst maken en ook de Europese markten voorbereiden, waardoor dit ook een geopolitieke zet is waarbij het VK kwaadwillig handelt jegens de EU-lidstaten en hun burgers, hoewel in schijnbare samenspanning met de Europese Commissie en de “Eureocratie” in het algemeen.

Wat we nu zien, is het resultaat van een zorgvuldige berekening. De EU moet eenheid uitstralen, Oekraïne moet gefinancierd lijken, en de City of London zorgt ervoor dat de oorlogs- en schuldmachine blijft draaien. Ondertussen gokt deze strategie erop de EU te vermalen door een zinloze confrontatie met Rusland, terwijl geprobeerd wordt het vol te houden tot een toekomstige Amerikaanse regering, of die nu democratisch of neoconservatief-republikeins is, begin 2029 aantreedt. Dan keert de Amerikaanse financiering terug en volgt er weer een grote offensief tegen Rusland. De Britten steunen deze oorlog niet alleen om EU-obligaties te verkopen, maar ook om te profiteren van de verovering van alle industriële, agrarische en minerale rijkdommen van Oekraïne – met name de minerale rijkdommen. Oekraïne beschikt over zo’n 12 tot 22 biljoen euro aan delfstoffen, en hoewel de EU al die delfstoffen in de delen van het voormalige Oekraïne die zich bij Rusland hebben aangesloten hard nodig heeft, kan zij ook niet het risico lopen op een oorlogsuitkomst waarbij een politieke regeling ervoor zorgt dat er in Kiev een Rusland-vriendelijke regering aan de macht komt, waardoor Moskou in feite de bemiddelaar wordt voor de toegang van Europa tot alle activa van Oekraïne.

Plan B: Ambitie zonder uitvoering

Het oorspronkelijke Plan B, bedacht na het mislukken van de strategie rond de bevroren Russische activa, was gedurfd, aangezien Brussel van plan was volledig gemutualiseerde EU-schuld uit te geven, waardoor alle lidstaten gezamenlijk aansprakelijk zouden worden. De EU werd gedwongen het model van volledig gemutualiseerde schuld op te geven en genoegen te nemen met een structuur waarbij afwijkende lidstaten zich kunnen onttrekken aan directe verplichtingen.

Brussel weet nu dat het mutualisatie niet kan afdwingen zonder de EU zelf te ontploffen. Dit is in feite een spel van blufpoker dat het heeft verloren. Elke toekomstige poging tot gecentraliseerde uitgifte van EU-schuld draagt nu de herinnering aan deze terugtrekking met zich mee, en elke afwijkende staat weet dat de Commissie als eerste zal terugkrabbelen. Volledige mutualisatie zou, indien succesvol (afgezien van hypothetische scenario’s), 140–165 miljard euro hebben opgeleverd; het compromis levert 90 miljard euro op, amper twee derde van het beoogde bedrag. En gezien de stijgende energiekosten zal die 90 miljard euro lang niet zo lang meegaan of zo ver reiken als de bedoeling was toen het plan in 2025 werd gesmeed. Brussel blijft de taal van de overwinning spreken, terwijl Oekraïne hoe dan ook hopeloos ondergefinancierd blijft, waar we nu op zullen ingaan.

90 miljard euro in de context van de Oekraïense begroting

De schijn van een EU-bijdrage van 90 miljard euro verhult de financiële realiteit ter plaatse in Kiev, aangezien de Oekraïense staatsbegroting voor 2025 3,94 biljoen UAH (77 miljard euro) aan uitgaven voorzag tegenover inkomsten van 2,34 biljoen UAH (46 miljard euro), wat een enorm tekort oplevert.

Voorlopige ramingen voor 2026 gaan uit van 4,8 biljoen UAH (92–94 miljard euro) aan uitgaven en 2,8 biljoen UAH (53–56 miljard euro) aan inkomsten, wat een tekort oplevert van bijna 18% van het bbp.

Verdeeld over de twee jaar die deze obligatie volgens ons moet dekken, komt de bijdrage van de EU van € 90 miljard neer op gemiddeld € 45 miljard per jaar, ruwweg de helft van wat nodig is om het totale financieringstekort van Oekraïne te dichten. De rest moet afkomstig zijn van het IMF, de VS en andere internationale donoren. Wat niet wil zeggen dat de VS of andere donoren daadwerkelijk zullen bijspringen. De VS hebben van hun kant vrij duidelijk gemaakt dat ze uit het spel zijn en in plaats daarvan tevreden zijn met de verkoop van de weinige wapens aan Europa die het zich in werkelijkheid nauwelijks kan veroorloven. Het conflict in Iran is een zeer geschikt excuus om de verkoop terug te schroeven.

De Commissie van Von der Leyen presenteert het pakket van 90 miljard euro als een triomf, maar de waarheid is dat de EU geen gezag heeft uitgeoefend over terughoudende lidstaten; zij heeft macht afgestaan om een juridische en politieke crisis te vermijden. De banken in de City of London hebben hun doel bereikt: een enorme, winstgevende obligatie-uitgifte onder het mom van oorlogssteun, terwijl ze investeringen die waarschijnlijk voor altijd verloren zijn, blijven verlengen. Dit is de EU: ambitie aangeprezen als actie, compromis witgewassen als succes. Het pakket van 90 miljard euro lijkt misschien een overwinning voor wie niet op de hoogte is, maar de realiteit is duidelijk: de EU heeft de controle verder afgestaan aan financiers en externe actoren, en heeft Oekraïne onvoldoende gefinancierd en volledig afhankelijk gelaten van een lappendeken van donoren om te overleven. Het is waarschijnlijk dat zij in 2027 opnieuw zullen aandringen op bijna 200 miljard euro, aangezien de huidige middelen niet toereikend zullen zijn en de inflatiecrisis nog maar net is begonnen. Het conflict tussen de lidstaten en de Europese Commissie zou op dat moment de hele Unie naar het breekpunt kunnen duwen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

EU-belastingbetalers financieren jachten van oligarchen: 90 miljard voor de luxeklasse van Kiev

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: