Publieke berichten demoniseren mannen – waarom?

Stel je het volgende bericht voor in een openbare ruimte: “Let op: gebied waar vrouwen regelmatig pogingen doen om iemands reputatie te schaden.”

Ik heb nog nooit een bord met bovenstaande boodschap in een openbare ruimte gezien, en dat wil ik ook niet, schrijft Thomas Harrington.

Evenzo heb ik nog nooit een bord gezien in de buurt van een overwegend Afro-Amerikaanse wijk met de tekst: “Let op, u betreedt een gebied waar uw kans om slachtoffer te worden van een geweldsmisdrijf statistisch gezien veel hoger is dan op andere plaatsen.”

En nogmaals, dat wil ik ook niet.

Mijn redenen om deze dingen nooit te willen lezen zijn, of zouden moeten zijn, vanzelfsprekend voor elke redelijk nadenkende persoon: het is in een samenleving die beweert democratisch te zijn nooit toegestaan dat het staatsapparaat morele beschuldigingen uit tegen een hele subgroep van de cultuur op basis van de onveranderlijke kenmerken van die subgroep.

En toch is er in veel gemeenten in de VS en Europa een trend om in het openbaar vervoer borden op te hangen die, in verschillende mate van explicietheid, alle mannen aanwijzen als potentiële betasters en belagers.

Zo werd ik bijvoorbeeld tijdens een recente rit met het openbaar vervoer van de Catalaanse regering via berichten op de wand van de treinwagon geïnformeerd dat de overheidsinstantie “nultolerantie voor mannelijk geweld” hanteert in de openbare ruimtes die zij beheert.

Terwijl ik dit schrijf, hoor ik de bezwaren van sommige lezers al. “Bedoel je dat ongewenste aanrakingen en intimidatie door mannen niet bestaan in het openbaar vervoer?” “Of dat je er geen belang bij hebt om dit te stoppen?”

Ik zeg helemaal niets van dien aard.

Natuurlijk bestaat het, en het mag niet worden getolereerd.

De vraag is of het, in de pogingen om het probleem uit te roeien, moreel en juridisch verantwoord is om overheidsgeld te gebruiken om 49% van de bevolking aan te wijzen als een sluimerende bedreiging voor elk lid van de overige 51% van de bevolking, met alle gevolgen van dien voor het genereren van wijdverbreid sociaal wantrouwen binnen de bevolking.

“Maar Tom, suggereer je dat seksueel geweld, hoe je het ook definieert, niet overwegend van man-op-vrouw-aard is?”

Natuurlijk niet.

Net zomin als ik ontken – zoals ik suggereerde met de opzettelijk provocerende passages in dit essay – dat op de universiteiten van vandaag, met hun steeds meer door vrouwen gedomineerde besturen en personeelsafdelingen, het vernietigen van de reputatie, gericht op het buitenspel zetten of vernietigen van de professionele loopbanen van rivalen voor macht en privileges binnen het systeem, een overweldigend vrouw-op-man-vorm van geweld is, of dat iemands kansen om het slachtoffer van geweld te worden statistisch gezien duidelijk groter zijn in overwegend zwarte gebieden van de VS dan in overwegend blanke.

Maar zoals ik eerder suggereerde, zou niemand, volkomen terecht, er ooit aan denken om overheidsgeld te gebruiken om anderen te waarschuwen voor de gevaren die zij in deze omstandigheden zouden kunnen lopen door deze twee genetisch bepaalde subcategorieën van mensen.

Gezien de grafstilte over deze kwestie in onze publieke discussies lijkt het er echter op dat de meesten er geen probleem mee hebben dat de overheid burgers met de genetische eigenschap ‘man’ bestempelt als een bijzondere bedreiging voor de openbare orde.

Zoals ik al vaker heb gezegd, is het nooit tijdverspilling om te proberen de doelen en methoden te doorgronden van de kleine klasse van schatrijke mensen die geobsedeerd lijken te zijn door het voortdurend vergroten van de enorme controle die ze al uitoefenen over de levens van de grote massa van de bevolking.

Ik weet ook dat het feit dat mannen een hoger testosterongehalte hebben, en daardoor een veel grotere neiging en het vermogen om de ordestrijdkrachten die zijn ingezet om de status quo ten gunste van de elite te beschermen fysiek uit te dagen, en hun aanleg voor gewelddadige vormen van rebellie, een voortdurende bron van zorg is onder de ultramachtigen.

En omdat deze ultramachtige mensen ook begrijpen dat de koers die een open sociaal conflict kan nemen altijd onvoorspelbaar is, zullen ze, waar mogelijk, dergelijke botsingen met preventieve middelen trachten te voorkomen. Zoals het gezegde luidt: de beste strijd is die welke je wint zonder ooit te vechten.

Dus, hoe kun je een preventieve overwinning behalen op de groeiende legioenen van vaak terecht pissige mannen?

Simpel. Gebruik de cultuurbeïnvloedingsmiddelen die je als lid van de ultra-elite tot je beschikking hebt om de “giftige” aard van traditionele mannelijke eigenschappen systematisch in diskrediet te brengen.

En er is geen betere manier om dit te doen dan door in te spelen op een van de lelijkere uitingen van traditioneel mannelijk gedrag – seksueel geweld – en dit te gebruiken als een knuppel om mannelijke eigenschappen in het algemeen in diskrediet te brengen, inclusief positieve eigenschappen zoals het stellen van harde grenzen, fysieke moed in het aangezicht van ontberingen en onrechtvaardig bestuur, en het verlangen om waardevolle sociale normen en tradities te beschermen tegen de eroderende krachten van geplande of ongeplande sociale entropie.

En de voordelen voor de superelites van het impliciet karakteriseren van alle mannen als potentiële seksuele roofdieren in de ogen van jonge vrouwen en vele anderen houden daar niet op.

Het is al enige tijd duidelijk voor iedereen die de moeite heeft genomen om te kijken, dat onze huidige superelites een enorme minachting koesteren voor de overgrote meerderheid van de mensen met wie ze de planeet delen, en hen vooral zien als obstakels voor de uitvoering van hun plannen voor een “efficiëntere” (lees: voor hen gunstigere) verdeling van de goederen en diensten in de wereld.

Bijvoorbeeld Curtis Yarvin, een misantroop wiens hoge dunk van zichzelf de aangetoonde vruchten van zijn intelligentie en zijn menselijkheid ver overstijgt en die, misschien om deze reden, de status van “groot denker” heeft bereikt in de technocratische kringen van Silicon Valley, heeft openlijk gesproken over het komende “ernstige probleem” van wat te doen met wat hij de “hersendode massa” noemt, dat wil zeggen het overschot aan nutteloze mensen dat zal worden voortgebracht door technologisch mogelijk gemaakte economische efficiëntie.

Zijn oplossing? Ze huisvesten en voeden, maar ze opgesloten houden in een virtuele wereld, ondersteund door hoogwaardige virtual reality, waar ze de prachtige plannen voor het mobiliseren van de wereldwijde hulpbronnen – bedacht door de kleine en vooruitziende denkende klasse – niet in de weg kunnen staan.

Maar een nog betere aanpak dan deze zou natuurlijk zijn om ervoor te zorgen dat de meeste van deze nutteloze eters überhaupt nooit geboren worden.

En we hebben er de afgelopen jaren een aantal gezien.

Een daarvan is het voeren van campagnes die bedoeld zijn om verwarde en/of geesteszieke tieners ervan te overtuigen dat het verminken van hun geslachtsorganen een blijvende oplossing is voor hun huidige ongelukkigheid. Een andere is het retorisch verheffen van abortus van de status die het tot nu toe in vrijwel alle gezonde culturen heeft gehad – een betreurenswaardig maar misschien af en toe noodzakelijk kwaad – tot die van een onverdeeld cultureel goed.

Maar misschien is de eenvoudigste van allemaal wel het overtuigen van de ene of de andere partij in de man-vrouwdynamiek dat hun potentiële partners in de voortplanting over het algemeen niet te vertrouwen zijn als het gaat om het waarborgen van hun eigen welzijn of dat van hun toekomstige kinderen.

Vandaar de huidige inspanningen in het openbaar vervoer en andere openbare ruimtes om twijfel te zaaien over het vermogen van de mannen op die plaatsen om zich op een beschaafde en waardige manier te gedragen.

En het werkt. En als je me niet gelooft, neem dan de tijd om te praten met de groep vrouwen van 16 tot 35 jaar in je leven, vooral als ze een “prestigieuze” instelling voor hoger onderwijs hebben bezocht.

Net zo zeker als ze ‘weten’ dat in elke generatie vóór de hunne het mishandelen van homoseksuelen een algemeen aanvaarde en door de meeste heteromannen met veel plezier beoefende sport was, zijn ze er ‘zeker’ van dat een gelukkige en respectvolle complementariteit van functies in relaties tussen mannen en vrouwen in het verleden zelden of nooit heeft bestaan, en dat de reden hiervoor was dat de meeste mannen simpelweg hun aangeboren behoefte om vrouwen te domineren en te verhinderen dat ze gelukkige en volledig ontwikkelde individuen werden, niet konden beheersen.

Is het dan een wonder dat het geboortecijfer in de meeste westerse landen een historisch dieptepunt bereikt?

Ja, de economie speelt een grote rol in dit fenomeen. Maar door alles daarop af te schuiven, gaat men voorbij aan het feit dat mensen door de geschiedenis heen de neiging hebben gehad zich voort te planten, door dik en dun.

Het is inderdaad zo dat het brengen van nieuw leven op de wereld vaak juist is gezien en beoefend als een belangrijk middel om moeilijkheden en onderdrukking te bestrijden, om de eenvoudige reden – een reden die elitaire materialisten die voor God willen spelen, zoals Curtis Yarvin, nooit zouden begrijpen – dat elk nieuw leven een wonder is dat de belofte in zich draagt, hoe vaag die soms ook mag lijken, dat onze soort een beetje creatiever, een beetje menselijker en, ja, een beetje vrijer wordt.

Tijdens de covid-operatie zette de regering, in samenwerking met haar bondgenoten in het bedrijfsleven en de media, een breed scala aan cultuurbeïnvloedingstechnieken in om haar vermogen om het gedrag van de bevolking te sturen te versterken.

Een van de belangrijkste, maar minst besproken, daarvan was het zichzelf toe-eigenen van het “recht” om degenen die toevallig niet instemden met de opvatting van de toenmalige regering over lichamelijke soevereiniteit, te bestempelen als moreel gebrekkig en in behoefte aan bestraffende correctie. Dit is wat er gebeurde toen de met formaldehyde doordrenkte Joe Biden door zijn adviseurs werd verteld te zeggen dat hij “zijn geduld verloor” met de ongeveer 100 miljoen Amerikaanse burgers die weigerden medisch nutteloze en, in veel gevallen, gevaarlijke vaccins te nemen.

Dit geval, waarbij de Amerikaanse president de vermeende ‘vijand binnenin’ aan de kaak stelde over een kwestie die – gezien het overduidelijke onvermogen van de vaccins om infectie of overdracht te voorkomen – puur een kwestie van persoonlijke lichamelijke soevereiniteit was, had tot wijdverbreid protest en afkeer moeten leiden.

Maar dat gebeurde niet. En de bedenkers van het covid-experiment namen duidelijk nota van deze uitblijvende reactie en redeneerden dat als ze er in dat geval mee weg konden komen, wat hen dan zou weerhouden om hetzelfde te doen met betrekking tot andere groepen, in de eerste plaats de sterkere, agressievere en dus potentieel meer autoriteitsweerstand biedende mannelijke groep in de samenleving?

En zo zijn we hier beland, met door de overheid gefinancierde borden op openbare plaatsen die subtiel maar duidelijk suggereren dat mensen die als man geboren zijn, door vrouwen niet moeten worden gezien als nobele beschermers of dragers van wijsheid of de vele andere positieve dingen die ze vaak zijn, maar als sluimerende dragers van geweld.

Wie wint er bij die boodschap? Het zijn zeker niet de meeste mannen, en trouwens ook niet de meeste vrouwen.

Het werkt echter wel voor die superelites die, om redenen die verband houden met hun obsessieve drang om zowel de middelen als het gedrag van hun medemensen te controleren, graag meer sociale versnippering, zwakkere gezinnen en gemeenschappen, en uiteindelijk minder nutteloze eters zouden zien om mee te kampen.

Hoewel ieder van ons vrij is om zijn eigen persoonlijke theorieën te bedenken en na te leven met betrekking tot de acties die worden ondernomen door, of in naam van, Collectief X of Collectief Y, is het nooit juist dat de overheid dit doet, vooral wanneer dat collectief wordt gedefinieerd door zijn aangeboren kenmerken.

En als en wanneer zij zich hiermee bezighouden, weet dan dat, ondanks wat zij ook mogen zeggen, zij dit niet doen omdat zij om u geven of u willen beschermen, maar omdat zij onenigheid willen zaaien of wantrouwen willen kweken over een groep die zij zien als een potentiële belemmering voor hun streven naar steeds meer macht.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Feministen smeken mannen om terug te komen, maar geven hen nog steeds de schuld van alles

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: