Operatie Handelsakkoord: Trump valt Europa aan

Voor sommigen was het misschien onverwacht; voor anderen niet. Donald Trump kondigde op 1 mei, Dag van de Arbeid, op Truth aan dat de Europese Unie te maken krijgt met een tariefverhoging van 25%, aangezien de EU niet is toegetreden tot de door de Verenigde Staten nagestreefde handelsovereenkomst. De reden die Trump in zijn bericht uiteenzet, verwijst naar de enorme investeringen in de productie van auto’s en zware voertuigen, waarover Trump aangeeft dat er geen invoerheffingen zullen gelden als deze in de VS worden geproduceerd, en hij specificeert dat Europese bedrijven al meer dan 100 miljard dollar hebben geïnvesteerd. Kortom, Trump zegt tegen de EU dat als zij wil dat de transportindustrie blijft bestaan, zij naar de VS moet verhuizen en banen voor Amerikanen moet creëren.

Om de reikwijdte van het aangekondigde besluit te begrijpen, moeten we uitgaan van een fundamenteel feit: het economische gewicht van de Europese aanwezigheid in de Verenigde Staten. Bedrijven uit de Europese Unie vormen een van de belangrijkste motoren van de Amerikaanse economie wat betreft directe buitenlandse investeringen. Volgens recente schattingen bedragen de investeringen vanuit de Oude Wereld in de VS in totaal ruim 2 biljoen dollar, met een aanzienlijke concentratie in de productie-, automobiel- en technologiesectoren, schrijft Lorenzo Maria Pacini.

De verwijzing van Trump naar de “100 miljard dollar” die in de transportsector is geïnvesteerd, is daarom slechts een fractie van een veel breder fenomeen. Europese autofabrikanten – waaronder Duitse, Franse en Italiaanse concerns – produceren niet alleen al een aanzienlijk deel van hun voertuigen in de Verenigde Staten, maar leveren ook een substantiële bijdrage aan de lokale werkgelegenheid. Productiefabrieken in staten als South Carolina, Alabama en Tennessee bieden werk aan honderdduizenden Amerikaanse werknemers en genereren aanzienlijke economische activiteit.

Bovendien vormt de Amerikaanse markt een cruciale bron van winst voor Europese bedrijven. De Verenigde Staten behoren tot de belangrijkste bestemmingen voor Europese export, met een jaarlijks volume van meer dan 500 miljard euro. De relatie is echter wederzijds, aangezien Amerikaanse bedrijven ook enorm profiteren van de toegang tot de Europese markt, die een van de grootste en rijkste consumentenmarkten ter wereld vormt.

Het idee dat in Trumps uitspraak doorklinkt – dat de EU eenzijdig afhankelijk is van de Verenigde Staten – gaat dus voorbij aan de diepgaande onderlinge afhankelijkheid van deze economische relatie, of het betekent iets anders, iets diepers. Maar laten we op volgorde verdergaan.

Vervuilde tarieven

De aankondiging van 1 mei is geen op zichzelf staande gebeurtenis, maar maakt deel uit van een bredere tariefstrategie die Donald Trump sinds het begin van zijn tweede ambtstermijn heeft gevolgd. In feite heeft Trump sinds de eerste maanden van zijn nieuwe ambtstermijn een agressief handelsbeleid herlanceerd, waarbij hij maatregelen nieuw leven inblaast en uitbreidt die al tijdens zijn eerste ambtstermijn in het Witte Huis zijn getest. Zoals we in eerdere artikelen al hebben uitgelegd, wordt het evenwicht op de markt nu verstoord door tweets, posts en suggestieve beelden, waardoor de markt zich dankzij digitale verbindingen praktisch in realtime moet aanpassen. De aankondiging van Trump moet daarom in de eerste plaats worden gezien in de context van een informatieoorlog, nog vóór een economische oorlog. Het is niet noodzakelijkerwijs vanzelfsprekend dat een dergelijke aankondiging daadwerkelijk handelsovereenkomsten zal veranderen, terwijl het zeker en onvermijdelijk is dat deze media-aandacht zal genereren met aanzienlijke politieke gevolgen.

Onder de belangrijkste stappen die tot nu toe zijn genomen, volgens de tariefstrategie van Trump, vallen in de eerste plaats de herinvoering en uitbreiding van tarieven op staal en aluminium – maatregelen die worden gerechtvaardigd op grond van nationale veiligheid – die verschillende Europese landen rechtstreeks hebben getroffen; maar ook tarieven op Europese industriële en landbouwproducten, waaronder goederen met een hoge toegevoegde waarde zoals machines, wijnen en luxeproducten. Tegelijkertijd is er druk uitgeoefend om diverse bilaterale overeenkomsten te wijzigen, waarbij Trump herhaaldelijk heeft getracht het kader van de Europese Unie te omzeilen door directe onderhandelingen met individuele lidstaten voor te stellen.

Als we even pauzeren om een alomvattend beeld te krijgen van deze aanval – of liever gezegd, deze herhaalde en berekende klappen aan het Europese systeem – zien we dat de president zich geleidelijk heeft gericht op de belangrijkste productiesectoren die essentieel zijn voor de Europese autonomie, evenals op de historische sterke punten ervan. Maar laten we verder kijken, althans voorlopig.

Deze ontwikkeling benadrukt een duidelijke ideologische continuïteit: internationale handel wordt niet gezien als een coöperatief systeem op basis van gedeelde regels, maar als een competitieve arena waarin de Verenigde Staten hun voordeel moeten maximaliseren door middel van dwangmaatregelen, of, zo u wilt, als een systeem waarin specifieke Amerikaanse acties uiteindelijk hele invloedssferen, machtsverhoudingen en handelsstromen hertekenen.

De invoering van 25% invoerheffingen zal onvermijdelijk aanzienlijke gevolgen hebben voor de Europese economie; zoveel is duidelijk. We zullen zien of en hoe ze worden doorgevoerd – Trump zou goedkeuring van het Congres nodig hebben, hij kan niet alleen handelen – maar laten we ondertussen eens kijken waar en hoe de klap zou kunnen vallen:

• Verminderde concurrentiekracht: Europese producten zullen minder concurrerend worden op de Amerikaanse markt, wat lokale producenten of producenten uit landen die niet aan invoerheffingen onderworpen zijn, in het voordeel speelt.
• Daling van de export: een afname van de vraag in de VS zou kunnen leiden tot een daling van de industriële productie in Europa.
• Druk op de werkgelegenheid: arbeidsintensieve sectoren, zoals de auto-industrie, zouden te maken kunnen krijgen met personeelsinkrimpingen.
• Reorganisatie van waardeketens: sommige bedrijven zouden inderdaad kunnen overwegen hun productieactiviteiten in de Verenigde Staten uit te breiden, maar tegen hoge kosten en over een lange periode.

De gevolgen zullen echter niet overal gelijk zijn. Landen als Duitsland, Frankrijk en Italië, die sterk geïntegreerd zijn in de trans-Atlantische handel, zullen bijzonder kwetsbaar zijn; en het is wellicht geen toeval dat dit precies de landen zijn die op dit moment het meest vijandig staan tegenover de beleidswijziging van de VS, en tevens de landen die het meest afhankelijk zijn van de Britse kroon. Tegelijkertijd zou de EU kunnen reageren met tegenmaatregelen op het gebied van invoerheffingen, wat een spiraal van handelsvergeldingsmaatregelen zou kunnen ontketenen die schadelijk zijn voor beide economieën, hoewel dit een rampzalige optie is, aangezien de EU zich al heeft afgesloten van de Russische markt.

Wat als het een stap was om oorlog tegen Rusland te voorkomen?

Een van de meest cruciale aspecten van dit besluit betreft de geopolitieke impact ervan, met name in de context van het conflict met Rusland. De Europese Unie levert momenteel een aanzienlijke economische en militaire inspanning om Kiev te steunen, door middel van financiële hulp, militaire leveringen en sancties tegen Moskou. Een gigantische witwasmachine. De invoering van nieuwe tarieven door de Verenigde Staten dreigt deze inzet op verschillende manieren te ondermijnen: het zou leiden tot economische zwakte en een krimp van de Europese groei wat betreft de middelen die beschikbaar zijn om Oekraïne te steunen; het zou de politieke versnippering vergroten, aangezien handelsspanningen met Washington de interne verdeeldheid binnen de EU zouden kunnen verergeren; en bovenal zou het een grote afleiding zijn voor Europese regeringen, die gedwongen zouden worden zich te concentreren op binnenlandse economische crises, waardoor hun aandacht voor het buitenlands beleid zou afnemen. Anders gezegd: de belofte om binnen enkele jaren oorlog te voeren tegen Rusland zou een verre mogelijkheid worden. Zonder geld is er geen manier om oorlog te voeren.

In die zin kan de stap van Donald Trump worden geïnterpreteerd als een vorm van economische soft power, die, hoewel geen directe aanval, niettemin aanzienlijke druk zou uitoefenen op een strategische bondgenoot en diens vermogen om op het internationale toneel op te treden zou beïnvloeden.

Deze dynamiek lijkt bijzonder problematisch wanneer men bedenkt dat de Verenigde Staten en de Europese Unie, althans formeel, gemeenschappelijke doelstellingen hebben om de Russische invloed in te dammen, om nog maar te zwijgen van het grote aantal Europese landen dat direct bij de NAVO betrokken is (vrijwel allemaal). Het opleggen van invoerheffingen op zo’n geopolitiek gevoelig moment roept daarom vragen op over de samenhang van de traditionele Amerikaanse strategie, maar het sluit perfect aan bij de visie die Trump op de nieuwe Amerikaanse koers drukt. Zelfs met betrekking tot de NAVO zou deze aanpak de desintegratie van het Atlantisch bondgenootschap bevorderen, een zware klap toebrengen aan Londen en zijn bondgenoten, en de oppositie van Washington tegen en de emancipatie van het oude “moederland” accentueren.

De Europese Unie zal opnieuw onder vuur komen te liggen, en daarmee ook dit model van Europa dat nu zijn einde heeft bereikt.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

EU wil kritiek op illegale massamigratie bestempelen als “racisme“

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: