Oorlog is een zekerheid

Onlangs maakte een collega de volgende opmerking over de kans op oorlog in de nabije toekomst:

Terwijl hij een concept herhaalde dat we al vaak hebben besproken, bedacht ik me dat ik dit onderwerp nog nooit zo beknopt en informatief had zien omschrijven, schrijft Jeff Thomas.

Laten we het eens op een rijtje zetten:

De bankiers hebben ups en downs en oorlogen nodig om geld te verdienen

Net zoals bankiers hun winst zien stijgen als gevolg van opwaartse en neerwaartse economische schommelingen, profiteren ze ook van oorlog. Het is niet ongebruikelijk dat een bepaalde bank degenen financiert die een gewapend conflict veroorzaken, en soms financieren ze zelfs beide partijen. Hoewel banken andere manieren hebben om geld te verdienen, is oorlog vaak winstgevender dan conventionele bankactiviteiten.

Het leger heeft oorlog nodig

Het militair-industrieel complex houdt zich bezig met de verkoop van wapens aan regeringen. Hoewel de verkoop van wapens in vredestijd aardig loopt, neemt deze in oorlogstijd een hoge vlucht. Daarom profiteert elke wapenleverancier van oorlog. Het maakt weinig uit of het om een totale oorlog gaat of om een reeks kleinere operaties. Het gaat om de verkoop.

Politici hebben zowel banken als oorlog nodig

Dit is waar in die zin dat politici zowel bankiers als een actief leger nodig hebben om te gedijen. Politieke campagnes zijn afhankelijk van financiering. Banken en wapenleveranciers zijn al lang een belangrijke bron van campagnegeld voor kandidaten van de belangrijkste politieke partijen. (Als elke partij vóór de verkiezingen goed wordt betaald, is een gunstige behandeling van banken en wapenleveranciers verzekerd, ongeacht welke partij de verkiezingen wint.

Maar er is nog een andere noodzaak voor gewapende conflicten met betrekking tot politici. Ten eerste is het een waarheid als een koe dat een land in tijden van oorlog zelden van leider verandert, en niets is voor een politicus belangrijker dan een nieuwe ambtstermijn.

Ten tweede leidt niets het kiezerspubliek zo af als oorlog. Als een politicus steeds meer kritiek krijgt van de kiezers, kan hij erop rekenen dat een goede oorlog ervoor zorgt dat de kiezers zich meer op de oorlog concentreren dan op het slechte beleid van de politicus.

Ten derde ontnemen regeringen de bevolking doorgaans in de loop van de tijd haar vrijheden. Hoewel burgers in normale tijden bezwaar kunnen maken tegen het verlies van hun vrijheden, zijn ze vaak meer bereid om deze in tijden van oorlog “tijdelijk” op te geven, “voor het welzijn van het land.” Het is dan ook niet verwonderlijk dat verloren vrijheden na een oorlog zelden worden hersteld.

Denk aan de woorden van James Madison, de vierde president van de Verenigde Staten:

Over het algemeen geven de burgers van de meeste landen de voorkeur aan het vermijden van oorlog. Zij hebben er immers zelden baat bij. Maar de impuls voor oorlog komt bijna nooit van het volk van een land. Tenzij een land daadwerkelijk wordt aangevallen, moet het volk in bijna alle gevallen worden overgehaald om oorlog te voeren.

Het volk overtuigen

Een goed voorbeeld hiervan is de VS, die sinds de Eerste Wereldoorlog bijna altijd overtuigd moest worden wanneer politieke leiders oorlog voorstelden. In de Eerste Wereldoorlog werd het Lusitania-incident gezamenlijk door het Verenigd Koninkrijk en de VS in scène gezet om het volk te motiveren. In de Tweede Wereldoorlog moest Japan worden geprovoceerd. In Vietnam was het verzonnen Tonkin-incident nodig, enzovoort.

Het volstaat te zeggen dat wanneer bankiers, het militair-industrieel complex, de politici, of alle drie, besluiten een oorlog te ontketenen, er oorlog zal komen. Of het nu een conservatieve regering is of een liberale regering, als er geen duidelijke dreiging bestaat, wordt er wel een verzonnen.

Op dit moment in de geschiedenis hebben de landen van de Eerste Wereld de grootste plundering van de staatskas ooit veroorzaakt. Hoe zelfgenoegzaam de bevolking van zowel de EU als de VS de afgelopen decennia ook is geweest, er lijkt een groeiend besef te ontstaan dat zij zijn opgelicht.

De respectieve regeringen hebben geen konijnen meer in de hoed om de massa af te leiden. Het lijkt er dan ook op dat er in de geschiedenis nog nooit een moment is geweest waarop oorlog zo nodig was voor nationale leiders – zowel als afleiding voor de bevolking als laatste poging om de monetaire citroen uit te persen, voorafgaand aan de onvermijdelijke crash.

Wat betekent dat voor de lezer? Ervan uitgaande dat hij niet wordt uitgenodigd om deel te nemen, zou de oorlogstrommel hem dan niet veel moeten interesseren? Wat zijn eigen fysieke veiligheid betreft, is dat misschien wel zo, maar er is een historisch feit dat we niet mogen vergeten:

elk land dat overweegt oorlog te voeren tegen een ander land, moet eerst bedenken dat de verliezer bijna altijd het land is dat als eerste zonder geld komt te zitten.

Geen onderneming is zo kostbaar als oorlogvoering. De EU en de VS zijn nu failliet. Degenen die momenteel in die gebieden wonen, kunnen misschien ontsnappen aan daadwerkelijke militaire dienst, maar er zal ongetwijfeld van hen worden verwacht dat zij de rekening betalen via belastingen en inflatie.

Degenen die momenteel het gevoel hebben dat hun verplichtingen jegens hun regering al nauwelijks nog te dragen zijn, zouden zich eens moeten afvragen hoe dat zal zijn tijdens en na een grote oorlog.

De stukken zijn in beweging en de geschiedenis herhaalt zich – niet per ongeluk, maar met opzet. Naarmate de cyclus van crisis en controle zich verscherpt, zullen de kosten niet alleen in dollars worden betaald, maar ook in vrijheden die stilletjes worden opgegeven.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Rotterdam treft concrete oorlogsvoorbereidingen tegen Rusland

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: