Onzichtbare wonden

Er doet een meme de ronde. Je hebt hem vast wel eens gezien: het is zo absurd omdat het in feite waar is…

Trump gaf Iran 48 uur de tijd om de Straat van Hormuz vrij te maken, anders zou hij hun krachtcentrales vernietigen, te beginnen met de grootste. Binnen die termijn voerde Israël een aanval uit op Natanz – de belangrijkste uraniumverrijkingsfaciliteit van Iran, schrijft NO1.

De reactie van Iran was onmiddellijk en nauwkeurig afgestemd: 7 afzonderlijke raketaanvallen op Dimona en omgeving. Niet op de reactor zelf. Niet op het onderzoekscentrum. Dichtbij genoeg zodat 47 hooggeplaatste functionarissen per helikopter moesten worden geëvacueerd, dichtbij genoeg zodat THAAD er niet in slaagde de raketten te onderscheppen, maar opzettelijk niet dichtbij genoeg om een stralingsincident te veroorzaken. Dat is een waarschuwingsschot.

Officieel dodental vóór Arad, vóór Dimona: 19. In totaal. Voor drie weken beschietingen. Die laatste aanval was de ergste “zware gebeurtenis” van deze oorlog. 20 doden in Arad, meer dan 100 gewonden. De Hebreeuwse redactie van Tasnim heeft een iets ander cijfer: 1.281 extra sterfgevallen. 61 extra sterfgevallen per dag, afkomstig uit begraafplaatsregisters en 703 ZAKA-verplaatsingen [ZAKA vervoert de doden].

92% van de Israëli’s wil dat de oorlog ophoudt. De scholen zijn gesloten. Het vliegveld is gesloten. Het dagelijks leven is gereduceerd tot schuilen en bidden dat de volgende sirene vals alarm is. Ze willen dat het ophoudt. God, wat willen ze dat het ophoudt.

Drie weken onderweg en het land ligt op zijn knieën.

Gaza hield het 65 weken vol. Maar wie houdt dat bij.

Grappig hoe empathie werkt. Het Internationaal Gerechtshof noemde het een aannemelijke genocide. Vlak naast de deur. Niemand heeft de puinhopen in Gaza onderzocht. Niemand heeft gecontroleerd of de 2 miljoen mensen die rioolwater drinken ook wilden dat het ophield. Dat wilden ze trouwens wel. Voor het geval iemand zich dat afvroeg.

En niemand gaf er genoeg om om het te stoppen.

Karma is een bitch.

Trumps reactie op deze vergeldingsactie was geen ‘vernietiging’. Het was een pauze van 5 dagen. [Wat vandaag 10 dagen is geworden]. Een pauze waarin Israël Teheran toch aanviel, de bevelvoerende generaal van de 82nd Airborne naar het Midden-Oosten werd gestuurd, waar 35 C-17-vluchten werden gevolgd van Amerikaanse bases naar Israël en Jordanië, en 2 Marine Expeditionary Units de Golf bleven naderen.

De S&P steeg met 2 biljoen dollar in 6 minuten. Iran ontkende alles binnen 33 minuten. De S&P verloor een biljoen. Een schommeling van 3 biljoen dollar in minder dan een uur. En om de huidige oplichterij in Amerika te illustreren: iemand had 5 minuten voor dat bericht een weddenschap van 1,5 miljard dollar geplaatst op S&P-futures.

Zoals de meeste mensen inmiddels hebben gemerkt, zit er een bepaald patroon in de berichten van Trump: op vrijdagavond escaleren ze en op maandagochtend de-escaleren ze. Het wordt voorspelbaar genoeg om erop te handelen: elke keer als de 10-jarige rente de 4,45% nadert, materialiseert zich uit het niets een “doorbraak in het staakt-het-vuren”. De beste graadmeter voor de oorlog is de rentecurve.

Wat het des te verbijsterender maakt dat iemand in Washington dacht dat een via Pakistan overhandigde wensenlijst van 15 punten de situatie zou oplossen. Ik heb minder ambitieuze echtscheidingsregelingen gezien:

De tegenvoorwaarden van Iran:

“Iran zal de oorlog beëindigen wanneer het daartoe besluit en wanneer aan zijn eigen voorwaarden is voldaan”.

Deze standpunten komen niet dichter bij elkaar. Niet eens in de buurt. Daar komt nog bij dat beide partijen niet eens met elkaar praten. De weigering van Iran is begrijpelijk. Meerdere keren al zijn onderhandelingen gebruikt als kansen om aanvallen uit te voeren. Deze week beschikte Israël over de bewegingscoördinaten van de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Araghchi en parlementsvoorzitter Ghalibaf. De Pakistaanse inlichtingendienst onderschepte het plan en waarschuwde Washington: “als jullie deze twee uitschakelen, is er niemand meer om mee te praten”.

Nu zegt Iran bereid te zijn tot gesprekken, maar ze hebben Witkoff en Kushner afgewezen en de Verenigde Staten gevraagd Vance te sturen. Vance zit dit weekend in het vliegtuig naar Pakistan. Dat is alles wat je moet weten over de machtsverhoudingen.

Ondertussen: de machine draait door. De IRGC werkt volgens verzegelde, vooraf goedgekeurde operationele plannen die vóór het begin van de oorlog zijn verspreid. De 88e golf raketten is deze week gelanceerd. Hezbollah vestigt dagelijks nieuwe operationele records.

Al deze onderhandelingstactieken zouden wel eens weer een list kunnen zijn. Een list om mariniers ertoe te brengen Kharg aan te vallen en de terminal in te nemen waar 90% van de Iraanse olie-export doorheen loopt.

Toch? Toch?!

Ik denk het wel… Omdat iedereen dat zegt. En dan bedoel ik iedereen. Generaals op de kabelnieuwszenders die pijlen op kaarten tekenen. 90% van de Iraanse olie-export – wat een honingpot!! 4.500 mariniers die samenkomen. De commandant zit al in het Midden-Oosten, vooruitlopend op zijn divisie, en ik ben er vrij zeker van dat dat niet is om het continentale ontbijt in Camp Arifjan te controleren.

Mijn beste gok? Omdat iedereen denkt dat het Kharg is, zal het waarschijnlijk niet Kharg zijn.

Ik weet niet veel van OPsec, maar ik vermoed dat het niet inhoudt dat je je bewegingen overal op sociale media verspreidt.

Er zijn twee verschillende locaties die in me opkomen:

De eerste is Chabahar. Dicht genoeg bij Pakistan om zich indien nodig terug te kunnen trekken, strategisch gelegen aan de ingang van de Straat. En het is een echte stad. Je weet wel, met meer dan drie gebouwen en een schuur. Ik zou je niet kunnen zeggen waarom – en waarschijnlijk zou niemand dat kunnen – maar het ziet er goed uit op foto’s en Trump heeft een overwinning nodig.

De tweede en meer waarschijnlijke optie zijn de betwiste eilanden bij de Straat – Abu Musa, Greater en Lesser Tunbs. Politiek gezien zijn ze dubbelzinnig. Iran controleert ze, maar de VAE claimt ze. Die dubbelzinnigheid is natuurlijk een schijnvertoning. Een landing op Abu Musa kan worden gepresenteerd niet als een invasie van Iran, maar als het “beveiligen van betwiste zones” en het “garanderen van vrijheid van navigatie”. Het soort onderscheid dat alleen in Washington en Den Haag van belang is, en nergens anders.

Of het nu Kharg is of Abu Musa of iets anders, de reactie van Iran zal vergelijkbaar zijn. Ze hebben in feite beloofd Ansar Allah in te schakelen, die staat te popelen om hun schietoefeningen op de scheepvaart in de Rode Zee voort te zetten.

Dat zou betekenen dat beide zeestraten gesloten zijn voor het verkeer. 30% van de wereldwijde olievervoer over zee. Poof… Tegelijkertijd.

Maar dit alles, de hele schijnvertoning van het staakt-het-vuren met de troepenbewegingen, gaat volledig voorbij aan de kern van de zaak.

Zelfs als elk wapen morgen zou zwijgen. Zelfs als iemand iets zou ondertekenen op een podium en iedereen elkaar de hand zou schudden en de markten 5% zouden stijgen en de experts vrede in onze tijd zouden afkondigen… Zelfs dan.

Deze wonden zullen niet helen.

Dat is wat ik vandaag wil benadrukken. De schade die al is aangericht. De dingen die geen enkel staakt-het-vuren kan herstellen. De onzichtbare wonden die maanden en jarenlang door de wereldeconomie zullen golven, ongeacht wat er daarna gebeurt.

Laten we beginnen met datgene wat daadwerkelijk mensen zal doden. Niet nu. Niet door bommen. De stille moordenaar die ergens eind dit jaar zal arriveren.

80% van de wereldwijde jaarlijkse zwavelproductie van 84 miljoen ton is afkomstig van gasontzwaveling in precies die fabrieken die zijn stilgelegd of vernietigd. Die zwavel voedt zwavelzuur, dat fosforzuur voedt, dat fosfaatmeststoffen voedt. DAP, MAP, TSP, SSP. Een hele alfabetsoep die ervoor zorgt dat de bodem overvloedig voedsel produceert.

Tegelijkertijd hebben de gasprijzen de productie van stikstofmeststoffen onrendabel gemaakt. BASF en Yara verlagen hun productie. Rusland heeft de export van ammoniumnitraat tot 21 april stopgezet – prioriteit voor de voorjaarszaai, zeiden ze. China heeft fosfaat en N-K-mengsels tot en met augustus verboden.

Dit zijn allemaal essentiële macronutriënten. Geblokkeerd. Tegelijkertijd. Tijdens het zaaiseizoen.

Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen wat er gebeurt als 1 op de 4 Amerikaanse boeren geen meststoffen kan bemachtigen voor de voorjaarszaai. Het aantal faillissementen onder boeren was vorig jaar al met 46% gestegen. Het USDA-rapport over de aanplant verschijnt op 31 maart. De FAO-prijsindex op 3 april. Dat zijn de data waarop dit onmiskenbaar wordt. Maar de gegevens over de oogstopbrengst zullen pas in het derde kwartaal verschijnen, en je kunt een veld niet met terugwerkende kracht onbemest maken, hoeveel spoedvergaderingen je ook bijeenroept.

Als je “Diplomatic Impunity” (link) hebt gelezen, herinner je je vast dat ik de meststofkwestie aan de orde stelde. Toen was het nog theoretisch. De schepen met de grondstoffen liggen nog steeds in de wachtrij in de Golf van Oman – of, als ze geluk hebben, betalen ze elk 2 miljoen dollar om door te mogen varen.

Over 6 tot 9 maanden zal dit zichtbaar worden in de voedselprijzen. In landen die al kwetsbaar waren. In regio’s die al honger leden.

Nu het water.

De Golf is een woestijn die drinkt uit de zee. 400 ontziltingsinstallaties staan langs de kusten van de VAE tot Koeweit en voorzien ongeveer 100 miljoen mensen van drinkwater. Koeweit haalt 90% uit ontzilting. Bahrein 95%. Qatar bijna 100%. Saoedi-Arabië 70%. Israël ongeveer 80%.

En 90% van dat water komt uit slechts 56 megainstallaties. Raak er een handvol en je hebt geen watertekort. Je hebt een beschavingscrisis in een regio waar de zomer 50 graden in de schaduw betekent – ervan uitgaande dat er schaduw is.

Het hoogste militaire commando van Iran verscheen voor de camera – in het Engels, met wat ik alleen maar kan omschrijven als dreigende opgewektheid – en verklaarde expliciet: als de VS Iraanse energiecentrales aanvalt, zal alle Amerikaanse energie-, IT- en ontziltingsinfrastructuur in de Golf het doelwit worden.

De uitwisseling is niet symmetrisch. Het is niet eens dezelfde sport.

Als de grootste energiecentrale van Iran zou worden geraakt, zou ongeveer 3% van de nationale elektriciteit uitvallen. Iets wat je op het nieuws hoort. De grootste van Israël – Orot Rabin – verzorgt 20% van de totale productie. Eén centrale. Er zal geen nieuws zijn, omdat je de tv niet zou kunnen aanzetten.

Trump dreigde te beginnen met “de grootste eerst”. Het antwoord van de IRGC was in wezen: “Zoek het maar uit”.

Dat brengt me bij Europa, want de Europese energiesituatie verdient een eigen paragraaf, want elke planeet heeft een hopeloos geval nodig, toch?

Act 1: Duitsland kondigt de “Energiewende” aan. De grote groene transitie. Ze sluiten hun kerncentrales (of blazen zelfs op). Let wel! Perfect functionerende, koolstofvrije, maar nucleaire centrales. Omdat Fukushima kernenergie eng maakte en gevoelens een geldige basis zijn voor energiebeleid.

Act 2: Rusland valt Oekraïne binnen. Het goedkope Russische pijpleidinggas dat de overgang moest overbruggen, wordt van de ene op de andere dag politiek giftig. En dan, op mysterieuze wijze, blaast iemand Nord Stream op. Niemand eist de verantwoordelijkheid op. Niemand onderzoekt het met enige urgentie. De pijpleiding die weer had kunnen worden geopend als de politiek was veranderd… kan niet meer worden geopend. Hoe handig voor iedereen. Behalve voor Europa.

Act 3: De EU verbiedt Russische energie. LNG uit Qatar zal ons redden, zeiden ze. Er werden langetermijncontracten getekend. Er werden terminals gebouwd. De ommezwaai werd uitgevoerd met de bureaucratische efficiëntie van een continent dat, als er niets anders is, in ieder geval weet hoe het regelgeving moet opstellen.

Act 4: Israël bombardeert South Pars. Iran neemt wraak. Qatar roept overmacht uit. Hersteltermijn van 3 tot 5 jaar.

Het doek valt. Geen applaus. Het publiek zit te bevriezen.

Turkije is zijn Iraanse gasvoorziening volledig kwijtgeraakt. 9,6 miljard kubieke meter per jaar, 14% van het verbruik, van de ene op de andere dag verdwenen. Dus schakelt Turkije over op… meer Russisch gas.

De dieselprijs in Duitsland bereikte een recordhoogte van € 2,291 per liter. De Britse gasfutures schoten met 77% omhoog. Goldman verwacht dat de ECB de rente twee keer zal verhogen – in april en juni. Elke grote centrale bank is nu gevangene van een 21 mijl lange waterweg.

Het VK heeft COBRA geactiveerd. Niet die van G.I. Joe, hoewel, eerlijk gezegd, zou dat je op dit moment nog verbazen? Premier Starmer, de gouverneur van de BoE, de minister van Energie, allemaal bezig om uit te zoeken wat ze moeten doen. Meer dan 1.000 hypotheekproducten in een week uit de markt gehaald. 2-jaars vaste rente boven de 5,5%.

En de VS? Niet bepaald enthousiast over zijn bondgenoten. Elk NAVO-lid weigerde schepen naar Hormuz te sturen. De reactie van Frankrijk op Trumps verzoek om hulp werd geformuleerd in bewoordingen die een havenarbeider uit Marseille zouden doen blozen. Zwitserland stopte de wapenexport onder verwijzing naar zijn neutraliteit (Rusland vraagt zich af of dat betekent dat hun rekeningen nu worden vrijgegeven).

Europa zit gevangen in een doos die het zelf heeft gecreëerd. Kan geen Russisch gas kopen (zelfopgelegd). Kan geen LNG uit Qatar kopen (gebombardeerd). Wordt gedwongen om Amerikaanse LNG te kopen tegen ongeveer 7 keer de Russische prijs, onder een handelsakkoord dat Trump dreigt in te trekken tenzij de EU een aankoopovereenkomst van 750 miljard dollar ratificeert. Voor donderdag.

Poetin: “Europa mist verstand”. Hij is niet subtiel. Hij heeft ook geen ongelijk. Azië is aantoonbaar nog erger. Japan: 73% van de olie via Hormuz. Zuid-Korea: 70%. Filippijnen: 95%. Vietnam: 90%. Taiwan: 60%. India: 42%. China: 40-45%.

De Filipijnen hebben een nationale energienoodtoestand van 1 jaar afgekondigd. Zuid-Korea heeft rantsoenering van brandstof voor voertuigen ingesteld. Slovenië werd het eerste EU-land met QR-codes bij tankstations. In de Australische staat Victoria raakten 160 tankstations leeg – mensen tappen nu brandstof af uit geparkeerde auto’s. Nieuw-Zeeland is op weg om over drie weken zonder brandstof te zitten, nadat het enkele jaren geleden zijn raffinaderijen sloot en diepzee-exploratie verbood. Geen strategische reserve. Geen binnenlandse productie. Geen probleem. Maar wel een prachtig land.

7 landen verspreid over 4 continenten voeren nu brandstofrantsoenering in. Ze klimmen op de BBP-ladder.

En de obligatiemarkten weten het. De Japanse obligatiemarkt maakt geluiden die iedereen met een hypotheek, waar dan ook, zouden moeten doen huiveren. Het rendement op 5-jarige obligaties bereikte 1,74% – een record sinds de introductie in 2000. De 2-jaarsrente staat op 1,315%, het hoogste niveau sinds 1996. Japanse levensverzekeraars, die 5 biljoen dollar aan buitenlandse activa aanhouden, halen het geld naar huis. De carry trade die op 5 augustus 2024 de wereldwijde markten deed ontploffen, werd in vredestijd veroorzaakt door 15 basispunten. Dit is een 27-jarig extreem tijdens oorlogstijd. En dan is er nog de wond die alles zou kunnen overleven.

Qatar zou Iran naar verluidt 6 miljard dollar hebben betaald om de aanvallen te stoppen. Hun ministerie van Buitenlandse Zaken: “Iran is hier al millennia. Het gaat nergens heen”.

Spanje vaart blijkbaar gratis door Hormuz. India betaalt in yuan. Japan betaalt voor de doorvaart in renminbi.

Op 24 maart zijn 6 tankers erdoor gekomen. Een daling ten opzichte van 128 per dag voor de oorlog. Elk betaalt 2 miljoen dollar. In yuan, contant, of USDT op de Tron-blockchain. Afwikkeling binnen 3 seconden. De IRGC beheert een maritiem tolsysteem met een betere betalingsinfrastructuur dan de meeste Europese regeringen.

Het Iraanse parlement is – tussen de uurlijkse schuiltochten door – bezig de regeling formeel wettelijk vast te leggen. Deze blokkade houdt niet op wanneer het schieten ophoudt. Dit is een nieuw bestuurskader voor de belangrijkste waterweg op aarde. Om dit ongedaan te maken is ofwel militair geweld ofwel een onderhandelde regeling nodig. Geen van beide gebeurt binnen enkele weken. Evenmin binnen Bessents “50 dagen van tijdelijk verhoogde prijzen”.

Elke tanker die in yuan betaalt, versterkt het precedent. Elke dag dat de infrastructuur functioneert, wordt het moeilijker om het terug te draaien. De petrodollar bloedt leeg, één tanker per keer.

De Iraanse olieproductie draait op 1,5 miljoen vaten per dag. Een stijging ten opzichte van 1,1 miljoen voor de oorlog. Verkocht tegen ~$110 per vat, vergeleken met ~$47 voor de oorlog.

Graag gedaan? Denk ik?

Het land dat gebombardeerd wordt, wordt rijker. De coalitie geeft minstens 500 miljoen dollar per dag uit aan munitie – cijfers van CSIS, niet van mij – 16,5 miljard dollar op dag 12, terwijl de productie van THAAD-interceptors voor heel 2026 op nul staat. 800 Patriot-raketten alleen al in de eerste 5 dagen. Jaarlijkse productiecapaciteit van de VS: 750.

#winningDeze onzichtbare wonden zijn niet alleen economisch. Ze zijn niet alleen structureel. Ze zijn de langzame opeenstapeling van dingen die de voorpagina niet halen. Begrafenissen. Lege benzinestations. Onbebouwde velden. Gasstreinen die een half decennium nodig hebben om te worden herbouwd. Een betalingsstructuur die zich tot een permanent gegeven verhardt terwijl diplomaten ruziën over voorwaarden.

Het staakt-het-vuren, als het er komt, zal op televisie worden uitgezonden.

Het herstel niet.

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

DE VOEDSELCRISIS BEGINT: De toeleveringsketen ondervindt nu al hinder van de oorlog tussen de VS, Israël en Iran, en raad eens wie klaarstaat om in te springen en te profiteren van alternatieve eiwitten zoals nepvlees?

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: