Oekraïne-oorlog: de huidige wolk van desinformatie ontrafelen. Wat was de werkelijke oorzaak van de Russische strategische koerswijziging?

We keren terug naar de oorlog in Oekraïne met een vervolg op de lopende reeks van de afgelopen paar artikelen, die meer ingingen op bredere ontwikkelingen op het slagveld dan op tactische ontwikkelingen. De reden voor deze voortdurende bredere blik is dat het front tactisch gezien stil blijft staan en er niet genoeg nieuwswaardige ontwikkelingen zijn om de gebruikelijke diepgaande verslaggeving te rechtvaardigen, aangezien het de meeste lezers simpelweg zou vervelen om te lezen over het veroveren van een paar meter naamloos gebied en dergelijke.

Maar laten we eerst eens bekijken wat ‘stagnatie’ mogelijk kan betekenen en een korte update van het front geven. Hier is een recente grafiek van de Russische controle die laat zien dat het grootste deel van maart vrij laag was, maar dat april weer pieken begint te vertonen, wat duidt op een terugkeer naar een grotere Russische opmars en algemene activiteit aan het front:

Een groot deel van de recente Russische activiteit heeft zich in onverwachte gebieden voorgedaan, met name in de regio’s Sumy en Kharkov:

Zoals de analist hierboven stelt: “De strategie dwingt Oekraïne om de grens te verdedigen”, en er zijn recente berichten dat Oekraïne reserves van andere fronten naar Sumy stuurt, waar Rusland verhoogde activiteit en territoriale winst laat zien, schrijft Simplicius.

Ze geven een pro-Oekraïense versie van de recente territoriale winst van Rusland:

Zoals eerder vermeld, is een van de dingen die deze opmars in de bufferzones aan de grens ons vertelt, dat Rusland de situatie blijkbaar niet als kritiek beschouwt, maar blijft investeren in de langetermijnontwikkeling van de oorlog door de Oekraïense strijdkrachten uit te rekken in niet-kritieke gebieden.

Als Rusland zich louter zou richten op het zo snel mogelijk afronden van het conflict, zou het zijn troepen versterken in de sleutelregio’s die Poetin heeft aangemerkt als de belangrijkste doelstellingen, d.w.z. rond de Donbass. Het feit dat troepen blijven worden ingezet en ingezet in deze ‘achterland’-zones betekent dat Rusland aangeeft dat het geen haast heeft, en van plan is het conflict stap voor stap voort te zetten door de boa constrictor-‘knijp’-strategie tegen Oekraïne voort te zetten.

Er is de laatste tijd veel te doen over het feit dat Oekraïne het “beter dan ooit” doet en dat Rusland op het punt staat om zowel economisch als militair in te storten. Maar de zeer uitgesproken verklaringen van Zelensky lijken bedoeld om ernstigere interne ontwikkelingen te verbergen. Zo blijft Zelensky om de een of andere reden aandringen op een persoonlijke ontmoeting met Poetin, terwijl de Russische kant zich niet langer lijkt te bekommeren om wat Oekraïne of het Westen wil, waarbij Peskov onlangs meerdere malen heeft verklaard dat de Russisch-Amerikaanse gesprekken “in de wacht staan” en momenteel niet plaatsvinden.

Waarom dringt Oekraïne zo dringend aan op directe gesprekken met Poetin om het conflict te beëindigen, als het Oekraïne zo goed gaat als zijn bondgenoten suggereren? En waarom maakt Rusland zich hier zo weinig zorgen over, als Rusland degene is die zogenaamd tegenslagen op het slagveld en een instortende economie te verduren heeft?

Tegelijkertijd kunnen we onze kop niet in het zand steken en simpelweg de olifant in de kamer negeren: dat Rusland in feite niet meer in het “verwachte” tempo oprukt, en dat het slagveld een epochale verschuiving lijkt te hebben ondergaan naar een nieuwe fase die analisten nog maar net proberen te begrijpen en aan hun lezers uit te leggen.

Dat is dan ook wat ik persoonlijk geloof dat er gebeurt. Kort samengevat: het is duidelijk – zoals eerder vermeld – dat Rusland niet op zoek is naar een snelle “uitweg” of afslag, anders zou het niet zoveel middelen blijven investeren in achtergebleven, niet-strategische regio’s als Sumy en zelfs Tsjernigov. Maar waarom is Rusland dan vertraagd?

Laten we een paar belangrijke feiten bekijken:

Ten eerste is de vertraging niet het gevolg van enorme verliezen die de Russische strijdkrachten hebben uitgeput. Hoe weten we dit? Omdat Rusland niet eens grootschalige aanvallen uitvoert, dus er valt weinig te verliezen. En dit maakt deel uit van de nieuwe, baanbrekende strategie waar we straks op terugkomen.

Ten tweede blijft Rusland Oekraïense pantservoertuigen en materieel in veel grotere aantallen vernietigen. Als je deze thread volgt, zul je zien dat zelfs pro-Oekraïense cijfermatige analisten zoals Oryx de afgelopen weken zijn blijven melden dat Oekraïne elke dag meer materieel verliest dan Rusland:

Het bovenstaande overzicht van het laatste materieelverlies toont 31 Russische verliezen tegenover 54 Oekraïense. Het vorige overzicht toonde 55 Russische materieelverliezen tegenover 166 Oekraïense – en dit is afkomstig van Oryx-teamlid Jakub Janovsky.

Ten derde hebben zelfs Oekraïense analytische bronnen gemeld dat de Russische verliezen het afgelopen jaar in feite afnemen:

Ze schrijven:

Ze geven in feite toe dat de Russische gebiedswinsten in een stroomversnelling komen, terwijl het aantal doden onder Russische soldaten afneemt. Ze beweren wel dat de Russische verliezen de laatste tijd weer iets zijn gestegen, maar het interval is te klein om er nu al “opgewonden” over te raken.

We kunnen dus concluderen dat Rusland geen buitensporige verliezen lijdt die zijn strijdkrachten hebben “uitgeput”. Verdere bevestiging hiervan komt uit een nieuw interview met de pro-Oekraïense ‘expert’ Michael Kofman. Hij stelt het volgende, via een samenvatting van Grok:

Wat gebeurt er dan werkelijk?

Dit is mijn visie:

Strategische verschuiving

Ik geloof dat de strategie van Oekraïne tot op zekere hoogte heeft gewerkt: namelijk de totale focus op uitputtende drone-verdediging, gelaagde netwerken van verschansingen en valstrikken, enz. Het heeft de Russische aanvallen zo veel kosten opgeleverd dat het Russische commando simpelweg sterk is afgestapt van het uitvoeren van grootschalige aanvallen met voertuigen. Ik doel niet op werkelijk gigantische aanvallen zoals die in de eerste dagen van de Slag om Avdeevka in oktober 2023 – die zijn al lang voorbij. Maar zelfs kleinschaligere aanvallen, waarbij colonnes lichte voertuigen vermengd met motorfietsen probeerden posities met geweld te bestormen.

In het begin werkten deze lichtere aanvallen redelijk goed, hoewel er een zeker percentage slachtoffers bij hoorde. Maar ze werden steeds kostbaarder, met verschillende opvallende rampzalige resultaten waarbij de meeste aanvalscolones in het afgelopen jaar of zo werden vernietigd. Russische commandanten die dergelijke aanvallen voortzetten, kregen een stigma en hun reputatie raakte snel aangetast. Dit leidde uiteindelijk tot een afname, en vermoedelijk tot een besluit van de generale staf dat dergelijke aanvallen voorlopig sterk moeten worden geminimaliseerd.

Toegegeven, dit viel ook samen met de winter, waarin al werd aangenomen dat de Russische troepen inactiever zouden worden, dus veel mensen blijven geloven dat Rusland gewoon “het weer afwacht”. Maar nu, bijna in mei, is het duidelijk dat er iets is veranderd dat verder gaat dan de vertragingen door slecht weer zoals in voorgaande jaren. Daarom geloof ik dat het alleen maar een strategische beslissing kan zijn om over te schakelen naar een ander soort uitputtingsaanpak. Het is geen verrassing dat dit samenviel met de plotselinge toename van activiteit in de grensregio’s, waar Rusland opnieuw de ‘boa constrictor’-strategie begon te verdubbelen.

Kofman, uit het eerdere interview, vermeldt dit:

Hij raakt zelfs aan een specifiek belangrijk detail van de nieuwe strategie waarvan we nu getuige zijn: het ontbreken van volledige aanvallen op grote steden.

Zoals de meesten weten, heeft Rusland nu verschillende belangrijke strategische Oekraïense steden bijna volledig omsingeld: Konstantinovka, Novopavlovka, Krasny Lyman, Kupyansk, enz. In het verleden zou dit onmiddellijke Wagner-achtige aanvallen hebben betekend, zowel via de buitenwijken als in de stadscentra. Maar om de een of andere reden heeft Rusland deze eerdere “frontale aanval”-tactieken nu volledig losgelaten. Dit is, naar mijn mening, een essentieel onderdeel van de nieuwe strategische verschuiving.

Zoals Kofman hierboven opmerkt, is Rusland overgestapt op bombardementen en drone-aanvallen, met slechts een minimale infiltratie van troepen. Een deel van de reden zou ook te maken kunnen hebben met de totale verschuiving van Oekraïne naar de vernietiging van Russische manschappen via drones als uitputtingsstrategie. Dit heeft mogelijk geleid tot kosten voor het oprukken die voorlopig te hoog zijn, en Rusland is steeds voorzichtiger geworden en maakt meer gebruik van zijn bredere oorlogsstrategie om Oekraïne economisch en politiek uit te schakelen, in plaats van simpelweg territoriaal te veroveren.

Ik denk dat dit voorlopig een relatief tijdelijke verschuiving is, totdat er zich nieuwe kansen voordoen. Dit zou ofwel 1. een nieuwe doorbraak of technologische sprong kunnen zijn die de dreiging van drones net genoeg vermindert om eerder aanvaardbare slachtofferaantallen mogelijk te maken – bijvoorbeeld 10-20% in plaats van 30%, of iets in die trant. Of 2. een verdere economische, politieke en uitputtende verzwakking van Oekraïne en zijn staatsbestel om de strijdkrachten verder uit te putten alvorens opnieuw “grootschalige” offensieven te lanceren.

De escalaties in de situatie ten opzichte van Europa en de Baltische staten zouden hierbij een rol kunnen hebben gespeeld: d.w.z. Rusland zou de dreiging van een daadwerkelijke kinetische confrontatie zo dichtbij kunnen hebben geacht dat meer middelen moesten worden omgeleid van de inspanningen in Oekraïne naar het versterken van de strategische “achterhoede” voor het geval er een daadwerkelijk conflict met de NAVO uitbreekt, of de Baltische staten een lesje moeten worden geleerd via “troepen op de grond”.

Moskou is uiteraard op de hoogte van plannen die al ver van tevoren zijn bekendgemaakt, dus veel van de provocaties die wij zelf zien, zijn slechts het topje van de ijsberg van de uitgebreidere langetermijnplannen die Europese elites aan het smeden zijn op het gebied van provocaties. Dit is het vaakst te zien via de officiële berichten van de Russische SVR, die alleen al dit jaar verschillende provocerende plannen heeft aangekondigd, waaronder de overdracht van kernwapens naar Oekraïne vanuit het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk.

Om dit deel samen te vatten: ik geloof dat Rusland er voorlopig voor heeft gekozen om “zijn tijd af te wachten” en in wezen over te schakelen op een strategie met lagere intensiteit, waarbij de voorkeur wordt gegeven aan de “constrictor”-benadering, evenals economische destabilisatie, boven overwegend territoriale verovering. Houd in gedachten dat het nooit het een of het ander is geweest: wij waren de eersten die de ‘constrictor’-strategie vanaf het begin, nu meer dan drie jaar geleden, identificeerden. Maar er zijn schommelingen in de mate waarin Rusland de ene aanpak boven de andere verkiest, en ik geloof dat we voorlopig een verschuiving naar de andere kant hebben gezien, waarbij het Russische commando voorlopig ‘op veilig speelt’ om zijn troepen te sparen en niet onnodig manschappen te verliezen.

Er is natuurlijk altijd de mogelijkheid dat zij iets zien wat wij niet zien in de kritieke situatie in Oekraïne, en weten dat het niet nodig is om keihard door te zetten en troepen te verliezen, aangezien Oekraïne mogelijk met zulke sombere vooruitzichten wordt geconfronteerd dat de huidige aanpak op de lange termijn voldoende is om de militaire doelstellingen – d.w.z. het verslaan van Oekraïne – te bereiken.

Een nieuw, hiermee samenhangend rapport vat het als volgt samen:

Maar om even terug te komen op iets wat eerder werd genoemd: de strategie van Oekraïne is verschoven naar een totale focus op de vernietiging van Russische manschappen. Dit staat in contrast met de strategie van Rusland, zoals onlangs geschetst door de beroemde Russische militaire commentator kolonel Cassad, zoals te zien is in deze pro-Oekraïense thread:

Cassads klacht luidt als volgt:

Iedereen die Oekraïense en Russische dronevideo’s heeft bekeken, kan bevestigen dat de AFU de voorkeur lijkt te geven aan het aanvallen van manschappen, terwijl Russische drone-operators altijd op voertuigen lijken te jagen, zelfs wanneer er groepen infanterie in de buurt staan.

Houd in gedachten dat ik niet geloof dat dit een slechte zaak was of is: het uitschakelen van het voertuig laat de groep infanterie in de steek, die later volledig kan worden uitgeschakeld door andere drones.

Maar hij gaat verder:

Kortom, volgens statistieken van de SBU raken Oekraïense drone-operators in 30% van de gevallen Russische infanterie, terwijl Rubikon, de beste drone-eenheid van Rusland, in slechts 6% van de gevallen Oekraïense infanterie raakt, terwijl de rest gericht is op voertuigen, materieel, enz.

Rybar gaat tekeer over hetzelfde onderwerp en is van mening dat ook Rusland bij drone-aanvallen prioriteit moet gaan geven aan vijandelijke manschappen:

Kunnen we met zekerheid zeggen welke strategie superieur is? Nee, maar sommige Russische analisten, zoals Cassad, zijn gealarmeerd door het verschil.

Maar nu beweren rapporten dat Russische eenheden van tactiek zijn veranderd:

In veel gebieden is de positie van Oekraïne verslechterd. Zo heeft de mainstream media de afgelopen dag veel aandacht besteed aan dit verhaal over uitgehongerde Oekraïense troepen aan het front bij Kupyansk:

Het oorspronkelijke bericht, met het officiële antwoord van het Oekraïense Ministerie van Defensie dat zij “de situatie onder controle hebben”:

Zoals in de inleiding vermeld, lijkt Zelensky om de een of andere reden te smeken om directe gesprekken met Poetin. Het is duidelijk dat de interne situatie in Oekraïne onmogelijk goed kan zijn, zelfs ondanks het gepraat over de zogenaamde Europese lening van €90 miljard en dergelijke.

Omgekeerd krijgt de Russische economie – op dit moment althans – een enorme impuls door het aanhoudende Hormuz-fiasco en de stijging van de olieprijs. Tegelijkertijd neemt de Russische activiteit aan het front toe, zoals te zien is in de openingsgrafiek, die laat zien dat de laatste twee weken van april de grootste pieken in gebiedsveroveringen sinds begin februari laten zien.

Er zijn nog veel andere dingen die Rusland doet op het gebied van drones, die we hopen te behandelen in het volgende verslag, aangezien ze verband houden met bredere militaire concepten, waaronder reorganisatie, enz. Maar de kern is dat Rusland zich aanpast en zijn hele strijdkrachten blijft hervormen om de huidige door drones veroorzaakte stagnatie te neutraliseren, waarbij ook de nieuwe communicatiesatellieten betrokken zijn die Rusland zojuist in een baan om de aarde heeft gebracht, waardoor de Russische strijdkrachten voor het eerst over echte Starlink-vervangende capaciteiten beschikken sinds Elon de lichten uitdeed.

Maar we zullen hier in het volgende verslag op ingaan, dus houd ons in de gaten.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Machtsverhoudingen in Europa zijn opnieuw verschoven te midden van politieke omwentelingen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: