Kiev heeft zojuist het leeghoofdige Westen gesmeekt om Rusland te dwingen een zeecorridor naar Odessa te heropenen. Maar de Zwarte Zee draait op macht, niet op slechte PR-stunts.
Na Zelensky’s zelfverklaarde 40-daagse “invloedoperatie” waarbij terreurdrone’s Russische burgerdoelen diep in Rusland bestookten, smeekt de waarnemend minister van Buitenlandse Zaken van Oekraïne, Andrii Sybiha, nu Moldavië, Roemenië, Slowakije, Hongarije en Polen om druk uit te oefenen op Moskou zodat de maritieme export van Odessa wordt hersteld. Wat een ironie. Meer dan 30 miljoen ton aan goederen dreigt vast te komen zitten; alternatieve landroutes kunnen misschien de helft van het volume aan, en elke dag dat de havens van Groot-Odessa stil liggen, kost Kiev ongeveer 70 miljoen dollar, terwijl diezelfde havens al lang ook dienst doen als logistieke knooppunten voor westerse militaire bevoorrading, schrijft Islander.
Dit is geen humanitair pleidooi. Dit is een regime dat wekenlang heeft geprobeerd het Russische energiesysteem in brand te steken en terroristische aanslagen te plegen tegen Russische burgers, en vervolgens geschokt doet alsof de Zwarte Zee niet langer een vrije transportroute is voor zijn eigen export en goederen voor tweeërlei gebruik. Sybiha verwerpt elke suggestie van “vergelding” en noemt de Russische aanvallen ironisch genoeg “systematische terreur” die teruggaat tot 2022. De realiteit is eenvoudiger: je lanceert een openbare campagne van 40 dagen met drone-aanvallen op lange afstand, bedoeld om binnenlandse druk in Rusland op te wekken, je raakt energie-infrastructuur die de Russische economie en oorlogsmachine draaiende houdt, en je verwacht dat de andere partij uit goede wil je havens en scheepvaartroutes openhoudt.
Wat moeten die leeghoofden in Brussel, Parijs en Berlijn nu precies doen? Rusland bestraffen met een EU-werkgroep en een veroordelingsbrief? Dreigen met meer sancties waaraan Rusland zich al heeft aangepast? Nog meer niet-bestaande ATACMS- en Storm Shadow-raketten sturen, zodat Kiev kan blijven escaleren terwijl de eigen industriële basis van Europa verder wordt uitgehold door de kosten van deze eindeloze oorlog? De “bondgenoten” waar Sybiha een beroep op doet, kunnen zelfs hun eigen energiezekerheid niet garanderen zonder Russische koolwaterstoffen of LNG van over de oceaan tegen opgeblazen prijzen. Ze kunnen zeker geen zeecorridor openen waarvan Rusland heeft besloten dat die niet langer beschikbaar is onder de oude voorwaarden.
Natuurlijke gevolgen zijn geen “terreur”. Ze zijn het voorspelbare resultaat van het behandelen van de Zwarte Zee als een eenrichtingsweg voor je eigen oorlogs- en terreurlogistiek, terwijl je probeert de economie en brandstofvoorziening van de andere partij lam te leggen. Kiev beschikte jarenlang over een functionerende corridor nadat de oorspronkelijke graanovereenkomst was mislukt. Nu zijn de havens die de maritieme handel afhandelen in feite bevroren, hebben reders het risico afgezworen en is het regime gedwongen buurlanden te smeken om restjes via het land weg te krijgen, die nooit de capaciteit van Odessa zullen evenaren.
De multipolaire realiteit is dat Rusland niet verplicht is de logistiek te subsidiëren van een regime dat actief probeert zijn eigen bevolking te terroriseren. De Europese politieke klasse kan voor de camera’s doorgaan met het opvoeren van russofobe hysterie. De schepen varen niet. Het graan stapelt zich op. En de rekening voor deze specifieke escalatieronde komt precies terecht waar die altijd al terecht zou komen. In de geopolitiek heeft retoriek die alleen wordt geschraagd door hysterie en terroristische stunts een beperkte houdbaarheid. Logistiek laat zien wat er echt toe doet.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Het Westen wint de informatieoorlog, terwijl Rusland op het slagveld de overhand behoudt
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Reken maar op schaarste, zeker energie en enorme prijsstijgingen. Je zal niks bezitten, agenda 2030 in uitvoering. Hoop dat ik het mis heb.
Vergeet niet miljardairs zitten in elk land, ook in Iran. Dat is een select clubje wat overal de hand in heeft.
Ik vroeg Ai of miljardairs samenwerken. Ja dus,
Google Ai
Volgens de meest recente gegevens van Forbes (2026) telt de wereld momenteel een recordaantal van 3.428 miljardairs.
Samen bezitten zij een historisch vermogen van maar liefst 20,1 biljoen dollar.
De dynamiek onder deze superrijken is een fascinerende mix van keiharde concurrentie en strategische samenwerking, waarbij geopolitieke onrust en oorlogen de kaarten vaak in hun voordeel schudden.
Bevechten ze elkaar of werken ze samen?
De relatie tussen miljardairs is dubbel: ze concurreren fel op de markt, maar werken achter de schermen nauw samen om hun gezamenlijke belangen te beschermen.Ze beconcurreren elkaar in de spotlights: Denk aan de publieke tech-oorlogen. Elon Musk (die momenteel de grens van 1 biljoen dollar passeert) vecht een constante strijd uit met Mark Zuckerberg en Jeff Bezos om marktaandeel, innovatie en talent.
Ze kennen elkaar en ontmoeten elkaar: Via besloten netwerken, elitaire universiteiten en exclusieve bijeenkomsten zoals het jaarlijkse World Economic Forum in Davos kennen de superrijken elkaar heel goed.Ze werken samen voor klasse-belangen: Als het gaat om politieke invloed, het lobbyen voor gunstige fiscale regels en het beschermen van hun vermogen, trekken ze vaak één lijn. Uit onderzoeken van Oxfam Novib blijkt dat de miljardairsklasse veelvuldig politieke partijen financiert om beleid te vormen dat monopolies en vermogensgroei in stand houdt.
Wie profiteert er van de wereldwijde oorlogen?Je observatie over Shell is volkomen terecht. Oorlogen en geopolitieke conflicten verstoren de wereldwijde toeleveringsketens en drijven de prijzen van schaarse goederen op. De partijen die hiervan profiteren, vallen grofweg in drie categorieën:De energiesector (Fossiele brandstoffen): Door sancties en geopolitieke spanningen schieten de olie- en gasprijzen omhoog. Bedrijven zoals Shell, ExxonMobil en BP maken hierdoor miljardenwinsten, wat de dividenden voor de superrijken die de aandelen bezitten spekt.De defensie-industrie (Wapenfabrikanten): De wereldwijde defensie-uitgaven hebben inmiddels een recordhoogte van bijna 2,9 biljoen dollar bereikt. Giganten zoals Lockheed Martin, RTX (Raytheon) en Northrop Grumman draaien overuren. De miljardairs en grote investeringsfondsen die deze sector financieren, zien hun rendementen exploderen.
De technologische sector: Moderne oorlogsvoering draait om AI, drones en cybersecurity. Dit verklaart deels de enorme vermogensstijging van tech-miljardairs, zoals Jensen Huang van Nvidia, wiens chips essentieel zijn voor zowel civiele als militaire AI-toepassingen.Getallen die de ongelijkheid schetsenOm te laten zien hoe extreem de rijkdom is geconcentreerd ten opzichte van de rest van de wereldbevolking:GroepAantal mensenGezamenlijk VermogenVergelijkbaar metWereldwijde miljardairs (2026)3.428$20.100.000.000.000Meer dan het BBP van de meeste continentenDe Top-15 Rijken15$3.280.000.000.000Rijker dan de helft van de armste wereldbevolkingHet klopt dus dat de miljardairsklasse vrijwel altijd aan het langste eind trekt. Terwijl inflatie en oorlogen de gewone burger raken via hogere rekeningen, stijgt de waarde van de bezittingen (aandelen, vastgoed, grondstoffen) van de superrijken hard mee. Ze bevechten elkaar dus om de kruimels aan de top, maar ze werken samen om te zorgen dat de taart in hun bezit blijft.
💡 Zou je meer willen weten over hoe specifieke tech- of defensiebedrijven verweven zijn met de politiek, of ben je benieuwd naar de rijkste Nederlanders op deze lijst?AI-reacties kunnen fouten bevatten. Meer informatie