De grote overwinning van de Democraten bij de tussentijdse verkiezingen is in heel Europa met voorzichtige opluchting begroet. Na twee jaar van tarieven van president Donald Trump, dreigementen om Groenland te annexeren en berispingen aan Europese NAVO-bondgenoten over hun defensie-uitgaven, beschouwen veel Europese politici de Republikeinse nederlaag als een welkome koerscorrectie.
Toch leggen de reacties ook de tegenstrijdigheden bloot in het eigen buitenlandse beleid van de Europese Unie, met name ten aanzien van de oorlogen in Iran en Oekraïne, schrijft Eldar Mamedov.
In plaats van de oorzaken van Trumps nederlaag te onderzoeken, hebben de EU-leiders ervoor gekozen deze te interpreteren als een bevestiging van hun eigen ideologische overtuigingen.
De hoge vertegenwoordiger van de EU voor het buitenlands beleid, Kaja Kallas, zag in de verkiezingen, niet verrassend, hoop dat het nieuwe Congres de trans-Atlantische eenheid en de steun aan Oekraïne zal versterken, waarmee vermoedelijk Trumps onvoldoende toewijding aan de Oekraïense zaak, die zij eerder bekritiseerde, wordt teruggedraaid.
In dezelfde geest sprak Christel Schaldemose, vicevoorzitter van het Europees Parlement, van “voorzichtig optimisme” dat de resultaten “Oekraïne en de groene transitie ten goede zouden kunnen komen”. De centrumlinkse Spaanse premier Pedro Sánchez interpreteerde de stemming ondertussen als een “afwijzing van ongelijkheid, haat, seksisme en klimaatontkenning”.
Toch is er geen bewijs dat het Republikeinse debacle voornamelijk werd veroorzaakt door Trumps vermeende gebrek aan steun voor Oekraïne, of dat het een bevestiging was van een progressieve sociale agenda.
Integendeel, de peilingen, waaronder die van Associated Press-NORC, New York Times/Siena, Fox News en Gallup, lieten consequent zien dat gemiddeld ongeveer 75% tot 80% aangaf dat de “kosten van levensonderhoud” (benzineprijzen) en de oorlog in Iran een belangrijke rol speelden bij hun voorgenomen stemgedrag. In exitpolls zei 74% van de kiezers dat de oorlog een “doorslaggevende” of “belangrijke” factor was bij hun beslissing op dinsdag. Vicepresident JD Vance zelf bestempelde de oorlog in Iran als de belangrijkste reden voor de verpletterende nederlaag van de Republikeinen.
Degenen in Europa die snel inspeelden op het anti-oorlogssentiment waren, veelzeggend genoeg, niet de centristen die om ideologische redenen tegen Trump waren, maar zijn voormalige bewonderaars aan de nationalistische rechterzijde.
Jordan Bardella, leider van het Franse Rassemblement National, en Alice Weidel, leider van de Duitse Alternative für Deutschland (AfD), beide partijen die in hun respectieve landen aan kop gaan in de peilingen, schreven Trumps nederlaag toe aan de economische gevolgen van zijn oorlog in Iran.
Dit was een slimme politieke zet van de nationalisten. Zij verzetten zich vanaf het begin tegen de oorlog in Iran, terwijl sommige Europese leiders die de oorlog aanvankelijk verwelkomden, nu klagen over de gevolgen ervan.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz is een bijzonder veelzeggend voorbeeld. Toen Israël Iran in juni 2025 aanviel, prees hij het land omdat het het “vuile werk” voor het Westen opknapte. Hij verdedigde de veel grotere Amerikaans-Israëlische bombardementencampagne die in februari 2026 begon en verklaarde dat dit “niet het moment was om onze bondgenoten de les te lezen over internationaal recht”.
Nu betreurt Merz dat de oorlog Europa door hogere energieprijzen meer dan 100 miljard euro heeft gekost. Aan het “vuile werk” hangt een fors prijskaartje.
De voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, die sprak over een “democratische overgang” in Teheran toen de Amerikaanse en Israëlische bommen begonnen te vallen, schat de kosten van de oorlog nu op 127 miljard euro (143 miljard dollar) aan extra fossiele brandstoffen. Noch Merz, noch Von der Leyen heeft echter publiekelijk een verband gelegd tussen de verkiezingsuitslag en de oorlog tegen Iran.
Merz en Von der Leyen belichamen een breder Europees falen. De EU-regeringen hadden weinig betekenisvolle invloed op het besluit van Washington om oorlog te voeren. Niettemin steunden sommige, zoals Duitsland, de oorlog. Andere, zoals Frankrijk, erkenden dat de oorlog in strijd was met het internationaal recht, maar legden de nadruk op het “destabiliserende gedrag” van Iran in de regio. Weer andere, zoals Italië, Portugal, Bulgarije en Cyprus, werkten mee door de VS toe te staan militaire bases op hun grondgebied te gebruiken om Iran aan te vallen. De Spaanse premier Pedro Sánchez vormde een opmerkelijke uitzondering door zich vanaf het begin volledig tegen de oorlog te verzetten.
Nu bevinden de EU-leiders zich in een zelfgecreëerde benarde positie, waarbij de oppositie hen verwijt een oorlog mogelijk te hebben gemaakt die hun eigen burgers verarmt. En de kosten van die steun worden niet langer alleen gemeten in inflatie en prijzen, maar ook in veiligheid. Iran heeft duidelijk gemaakt dat het, mochten de VS en Israël opnieuw aanvallen, vergeldingsmaatregelen zal nemen tegen elk land dat die aanvallen mogelijk maakt. NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte pochte dwaas genoeg dat er “5000 vluchten” van Amerikaanse vliegtuigen vanuit Europa waren uitgevoerd. Europese landen die aan deze acties hebben meegewerkt, worden vanuit het perspectief van Teheran legitieme doelwitten.
De enige uitweg uit deze benarde situatie is dat de EU-leiders het voorbeeld van Sánchez volgen en weigeren op welke manier dan ook enige rol te spelen bij het ondersteunen van verdere Amerikaanse of Israëlische aanvallen op Iran. In plaats daarvan zouden zij moeten werken aan het herstellen van hun eigen diplomatieke rol in het Midden-Oosten, onder meer door contacten met Iran te onderhouden en samen te werken met landen in de regio, zoals Turkije, Pakistan, Saoedi-Arabië, Qatar en Oman, om de spanningen te verminderen.
Toch was het onvermogen van Europa om afstand te nemen van de oorlog van Washington tegen Iran niet simpelweg een kwestie van een verkeerde inschatting. Het weerspiegelde de overtuiging van de EU-leiders dat onderwerping aan Trump een noodzakelijke prijs was om hem aan de kant van Europa en Oekraïne te houden tegenover Rusland.
Dat was een duidelijke misrekening; Trump heeft consequent laten zien dat hij de voorkeur geeft aan het sluiten van een overeenkomst met Moskou. Europese leiders moeten nu begrijpen dat hopen dat Democratische controle over het Congres simpelweg een herstel van het havikachtige trans-Atlanticisme zal betekenen, niet minder waanzinnig zou zijn dan het sussen van Trump is gebleken.
Het is mogelijk dat een Democratisch Congres zal proberen de militaire hulp aan Kiev te vergroten en strengere sancties tegen Moskou op te leggen. Maar er is ook een andere mogelijkheid: de Democraten zouden er heel goed voor kunnen kiezen zich te concentreren op binnenlandse aangelegenheden en de economische gevolgen van de oorlog in Iran, waardoor Trump aanzienlijke ruimte krijgt om onderhandelingen met Moskou voort te zetten. De verkiezingen hadden immers weinig te maken met Trumps Oekraïnebeleid.
De inherente onzekerheid over de Amerikaanse aanpak maakt deel uit van het probleem. De EU-elites moeten eindelijk erkennen dat hun veiligheid niet gegijzeld kan blijven door de wisselende politieke machtsverhoudingen in de Verenigde Staten.
Gelukkig hebben twee Europese landen onlangs een mogelijke weg vooruit laten zien. Op 27 oktober spraken de Finse president Alexander Stubb en de Noorse premier Jonas Gahr Støre rechtstreeks met de Russische president Vladimir Poetin over de oorlog in Oekraïne en de vooruitzichten op hernieuwde onderhandelingen.
Zowel Finland als Noorwegen is lid van de NAVO, grenst aan Rusland en steunt Oekraïne krachtig. Toch erkenden hun leiders dat afschrikking en diplomatie elkaar niet uitsluiten. Hoewel hun initiatief niet onmiddellijk tot een doorbraak leidde, liet het zien dat Europeanen met Moskou in gesprek kunnen gaan zonder Kiev in de steek te laten of te wachten tot Washington in actie komt.
De oorlogen in Iran en Oekraïne leggen twee kanten van dezelfde Europese benarde situatie bloot. In het Midden-Oosten heeft Europa een enorme economische prijs betaald voor militaire beslissingen waarover het geen controle had – en waartegen het zich niet heeft verzet. In Oekraïne heeft het aanzienlijke middelen ingezet, terwijl het hoopte dat Washington het voortouw zou nemen in de confrontatie met Rusland.
Beide strategieën zijn mislukt. Een Democratisch Congres kan Europa niet redden van de noodzaak om zijn eigen strategische autonomie na te streven. Dat betekent meer dan hogere defensie-uitgaven of minder Amerikaanse wapens kopen. Het vereist ook het afwijzen van onnodige oorlogen, het aangaan van gesprekken met tegenstanders en het zelfstandig ontplooien van diplomatieke initiatieven.
In tegenstelling tot wat veel EU-elites beweren, lijkt de stemming in de VS minder een teken van een wereldwijde terugdringing van het nationaal-populisme dan een weerspiegeling van een groeiende afkeer in het Westen van eindeloze oorlogen. De regeringen in Europa kunnen dat sentiment alleen op eigen risico negeren.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Dat “Eu”-konstrukt is een [ ‘linkse’ / globalistische ] totalitaire, militaire diktatuur geworden.
En teert op oorlog-voeren.
Met andere woorden een communistische ‘heilstaat’, wat vanaf het begin al het plan/doel was.
Over de muur 🎶 was een hit single met op de B-kant Achter elke deur.
Oorlog voeren is het middel.
Het gaat hen om macht, heel veel macht.
Ze wanen zich “eigenaar” van Europa en denken daar de baas over te mogen spelen.
Om dit te laten slagen, gebruiken ze Orwell als leidraad: oorlog is vrede……enz.
Domme mensen juichen voor het spel/de show van de media/politiek… er zijn momenteel veel domme mensen… maar dat wisten we al.
Hoera, eindelijk kunnen ze door met oorlogje voeren en de wereld nog meer naar de knoppen brengen.
Wat een opluchting voor ze.
Trump kan (dreigen met) USA militairen uit Europa terug (te) trekken.
Een democraat-president als opvolger na 2 jaar zal opportunist genoeg zijn om die klus af te maken.
De USA is failliet en China is nu de beste vijand van de USA.
China en zoveel landen meer zijn NOOIT een vijand geweest, wij het totale westen zijn de vijand en de oorzaak van alle ellende in de wereld…………….
Exitpolls verklaren enkel de gewenste uitkomst, maar die tussentijdse verkiezingen waren een farce. Washington D.C. inc. bestaat immers niet meer. Het land wordt niet meer sinds 2017 door politici bestuurd, het is in handen van het leger, waar Trump commander of thief van is.
Daar de democraten op grove schaal verkiezingsfraude gepeeld hebben, wordt dat natuurlijk door geen enkele linkse progressieve politieke vereniging verkondigd. Progressieve linkse wassen immers altijd hun handen in onschuld, als zij de boel flessen.
Daar de EU politici niet goed hebben geluisterd naar Trump. Dat hij, als er niet massaal op hem gestemd wordt Amerika zal verlaten en naar Israël vertrekt en ook alle soldaten met hun legerbasissen uit Europa trekt. Want immers is de Europese bezetting door Amerika sinds het einde van de 2de wereldoorlog per 3 november 2026 opgeheven. Zonder de steun van Amerika is de EU met haar lidstaten en de NAVO een klein kind, die zonder papa niets voor elkaar krijgt. Dit gaat precies volgens het vaste wereldscript.
“De hoge vertegenwoordiger van de EU voor het buitenlands beleid, Kaja Kallas”
Wanneer er een zogenaamde hoge vertegenwoordiger is aangesteld dan moet er ook een lage zijn of een gemiddelde anders bestaat er geen hoge.
Ze hebben geen blauwe oogkleppen op maar rode
Links tegen rechts, mannen tegen vrouwen, verschillende geloven enz. het is allemaal gecreëerd om ons tegen elkaar op te zetten zodat we niet naar de echte criminelen kijken. Verdeel en heers, elke keer weer en helaas werkt het nog steeds.
https://youtu.be/ZYm_m8ZeQeA
Ik zie niet blauwe oogkleppen maar blauw gele oogkleppen op, hoe kun je nou nog steeds echt blijven denken dat de VS onze vrienden zijn?