Acht weken tot lege schappen. Zestig dagen tot hongersnood. Wat heeft dit veroorzaakt, en wat moet je onmiddellijk doen

Ik had dit tijdschema al maanden geleden voorspeld. Juni en juli 2026. Ik zei het toen er nog geen gegevens waren om het te staven. Ik zei het toen mensen dachten dat ik het bij het verkeerde eind had. Ik zei het toen zelfs de AI-systemen waarmee ik werk me vertelden dat ik op de bewijzen vooruitliep. Ik zei het omdat ik de convergentie zag aankomen door mijn opleiding in systeemanalyse en omdat iets diepers dan gegevens me vertelde dat de tijdlijn klopte.

Nu zijn de gegevens er. En ze bevestigen alles, schrijft Mark A. Shryock.

Ik heb dit onderzoek uitgevoerd met vier afzonderlijke grote taalmodellen. Ik heb elke bewering getoetst aan de gegevens van de U.S. Energy Information Administration, het Internationaal Energieagentschap, Bloomberg, Goldman Sachs, JPMorgan, Fortune, Associated Press, Reuters, PBS, CNN en de Verenigde Naties. Ik heb de beoordelingen van experts van Carlyle Group, Rystad Energy, Shell, Chevron en de EIA-beheerder zelf geverifieerd.

Wat ik u ga laten zien, is geen speculatie. Het is geen mening. Het is het gedocumenteerde, onderbouwde en geverifieerde traject van de wereldwijde olievoorziening zoals die er op dit moment, op 8 mei 2026, uitziet.

Als u mij kunt horen, hangt uw leven af van wat er in dit artikel staat. Ik overdrijf niet. Ik maak het niet erger dan het is. Ik vertel u dat de gegevens aangeven dat de Verenigde Staten van Amerika op 4 juli 2026 zonder bruikbare olie zullen zitten. Europa raakt deze maand zonder. Het voedselsysteem dat u voedt, draait op diesel. Diesel raakt als eerste op.

Lees dit. Begrijp het. Onderneem vandaag actie. Niet morgen. Vandaag.

DE LAATSTE TANKER

Op 3 mei 2026 meerde een onder Hongkongse vlag varende tanker, de New Corolla, aan in de haven van Long Beach, Californië. Het schip vervoerde twee miljoen vaten Iraakse ruwe olie die op 24 februari in de haven van Basra waren geladen, vier dagen voordat de Verenigde Staten en Israël Operatie Epic Fury tegen Iran lanceerden en de Straat van Hormuz feitelijk werd afgesloten.

Dat was de laatste tanker. De laatste olielading uit het Midden-Oosten die de Amerikaanse kusten bereikte. Hij kwam aan, werd gelost en is nu verdwenen.

De buffer die de brandstofvoorziening twee maanden lang op gang hield, tankers die al op zee waren toen de oorlog begon, is uitgeput. Bryon Stock, directeur van de Chevron El Segundo-raffinaderij, de grootste raffinaderij aan de westkust, noemde het een “belangrijke mijlpaal die ik in mijn 27-jarige carrière nog niet heb gezien of meegemaakt.” Zijn raffinaderij ontvangt normaal gesproken 20 procent van haar ruwe olie uit de Arabische Golf. Die aanvoer is nu nul. Californië importeert ongeveer 60 procent van zijn ruwe olie. Ongeveer 20 procent daarvan kwam uit het Midden-Oosten. Weg.

Twee maanden lang draaide de wereld op olie die al op zee was. Die drijvende voorraad maskeerde de volledige omvang van wat er gebeurde. Het hield de prijzen hoog maar stabiel. Het hield de brandstofstroom op gang. Het liet mensen denken dat dit gewoon weer een piek aan de pomp was.

Die illusie eindigde op 3 mei in Long Beach.

We zitten niet langer in een prijscrisis. We komen in een fysiek tekort terecht. Een punt waarop brandstof tegen geen enkele prijs meer verkrijgbaar is, omdat er niets meer te verkopen valt.

WAT IS ER GEBEURD MET DE STRAAT

De Straat van Hormuz is een smalle waterweg tussen Iran en Oman. Vóór de oorlog passeerden er dagelijks ongeveer 120 commerciële schepen. Er werd dagelijks 20 miljoen vaten olie vervoerd, 20 procent van de wereldwijde oliehandel over zee. Het was het allerbelangrijkste energieknelpunt op aarde.

Op 28 februari 2026 lanceerden de Verenigde Staten en Israël aanvallen op Iran waarbij de Opperste Leider Ayatollah Ali Khamenei omkwam. Iran nam wraak door de zeestraat te sluiten. Begin maart passeerden er slechts drie olietankers per dag, terwijl er enkele dagen eerder nog vijftig waren gepasseerd. Iran zette mijnen, IRGC-kanonneerboten, antischipraketten en drone-aanvallen in om de sluiting af te dwingen. Op 4 maart verklaarde Iran de zeestraat formeel gesloten en dreigde het elk schip aan te vallen dat zou proberen door te varen. Sinds het begin van de maritieme fase hebben er minstens 34 gedocumenteerde aanvallen op commerciële schepen plaatsgevonden.

In de week die eindigde op 3 mei meldde Lloyd’s List dat slechts 40 schepen de zeestraat in de gehele periode van zeven dagen waren gepasseerd. Dat zijn er ongeveer vijf of zes per dag. Vóór de oorlog waren dat er 120 per dag. Dat is een ineenstorting van 95 procent van de commerciële scheepvaart door de belangrijkste oliecorridor op aarde.

De Verenigde Staten legden op 13 april hun eigen zeeblokkade op aan Iraanse havens. Op 23 april gaf Trump de marine opdracht om alle Iraanse boten die mijnen leggen te vernietigen. Op 3 mei zei Trump dat de VS zouden helpen om gestrande schepen te bevrijden, maar zette de inspanning vervolgens stil. Iran waarschuwde de VS zich erbuiten te houden.

De zeestraat is al meer dan twee maanden feitelijk gesloten. Twintigduizend zeelieden en tweeduizend schepen zitten nog steeds vast in de Perzische Golf. Verzekeringsmaatschappijen weigeren oorlogsrisicodekking voor doorvaarten door Hormuz, en het London Joint War Committee heeft zijn aangewezen hoogrisicozones uitgebreid. De premies voor oorlogsrisico’s zijn vier tot zes keer zo hoog als vóór de oorlog. Zelfs schepen die bereid zijn de doorvaart te wagen, worden geconfronteerd met verzekeringskosten die de reis economisch onhaalbaar maken.

WAT “TANKBODEMS” BETEKENT EN WAAROM DIT EEN EINDE ZAL MAKEN AAN UW LEVENSSTIJL

U zult de komende dagen een uitdrukking horen die de meeste Amerikanen nog nooit zijn tegengekomen: tankbodems.

Jeff Currie, senior adviseur bij de Carlyle Group, vertelde Bloomberg Television op 6 mei 2026 dat de olietanks in Europa “ergens in de maand mei” de bodem zullen raken en in de Verenigde Staten “ergens rond 4 juli”. Hij zei dat hij “nog nooit zoiets heeft gezien”.

Sta even stil en begrijp wat dit betekent.

Tankbodems betekent niet dat de tanks bijna leeg zijn. Het betekent dat het systeem niet meer werkt. Olieopslagtanks hebben een minimumvolume aan vloeistof nodig om de druk op peil te houden die ervoor zorgt dat de pompen kunnen functioneren. Wanneer het niveau onder die drempel daalt, wordt de resterende olie fysiek ontoegankelijk voor het pijpleidingsysteem. Het kan niet worden weggepompt. Het kan niet worden verplaatst. De pompen vallen uit.

Daaronder bevat de onderste vijf tot tien procent van grote opslagtanks sediment, water en paraffinewas die de industrie “zware stoffen” noemt. Als je probeert om vanaf dat niveau te tappen, verstop je filters en beschadig je raffinaderijapparatuur. Dat laatste volume is niet bruikbaar zonder intensieve verwerking die weken duurt.

Dus als Currie het heeft over “tankbodems”, beschrijft hij een punt waarop de infrastructuur zelf faalt. De pompen kunnen niet zuigen. De pijpleidingen kunnen niet leveren. De raffinaderijen kunnen niet verwerken. Het maakt niet uit wat de prijs is. Het maakt niet uit hoeveel geld je hebt. De brandstof is fysiek uit het systeem verdwenen.

Europa bereikt dat punt nu. Deze maand. Mei 2026. De Verenigde Staten bereiken het rond 4 juli. Dat is geen prognose voor volgend jaar. Dat is over acht weken vanaf de dag dat ik dit schrijf.

DE CIJFERS DIE HET BEWIJZEN

In de week die eindigde op 1 mei daalden de totale commerciële aardolievoorraden in de VS met 5,9 miljoen vaten in één week. De voorraden ruwe olie daalden met 2,3 miljoen vaten. De voorraden destillaatbrandstof (diesel en vliegtuigbrandstof) daalden met 1,3 miljoen vaten en liggen nu 11 procent onder het vijfjarig gemiddelde, op het laagste niveau sinds 2005. De Amerikaanse benzinevoorraden daalden met 2,5 miljoen vaten. Dit was de elfde opeenvolgende wekelijkse daling van de benzinevoorraden.

Dit alles is afkomstig uit het wekelijkse rapport van de EIA over de aardoliesituatie, gepubliceerd op 6 mei 2026.

Wereldwijd bedraagt het netto markttekort volgens de schatting van de EIA voor het tweede kwartaal van 2026 5,1 miljoen vaten per dag. Maar dat is slechts het verschil tussen productie en consumptie. Wanneer men de afname van strategische reserves, drijvende opslag en commerciële voorraden wereldwijd meerekent, bedraagt de bruto-uitputting 10 tot 13 miljoen vaten per dag. Eén analyse schat dat sinds eind februari meer dan een miljard vaten opgeslagen aardolie zijn verbruikt.

Om dat in perspectief te plaatsen: de totale Amerikaanse strategische oliereserve bedroeg in december 2025 413 miljoen vaten. We hebben in tien weken tijd het equivalent van meer dan twee volledige strategische oliereserves verbruikt.

De SPR zelf bedroeg eind april 397,9 miljoen vaten. In de week van 1 mei was dit gedaald tot 392,7 miljoen vaten en het aantal daalde nog steeds. De VS hebben aangekondigd 172 miljoen vaten vrij te geven als onderdeel van een gecoördineerde inspanning van 32 landen, die in totaal 400 miljoen vaten omvat. Tot nu toe is slechts 17,5 miljoen van die Amerikaanse vrijgave voltooid. De vrijgave is opgezet als een ruil, niet als een verkoop, wat betekent dat elk vat later met een premie van 18 tot 22 procent aan de reserve moet worden teruggegeven. We lenen tegen rente van onze eigen noodvoorraad om een gat te vullen dat niet gevuld kan worden.

Goldman Sachs rapporteerde dat de wereldwijde voorraden goed zijn voor 101 dagen aan vraag en voorspelde dat deze tegen eind mei zullen dalen tot 98 dagen. HFI Research schatte dat de Amerikaanse buffervoorraden van ruwe olieproducten binnen twee weken op zouden kunnen raken. De Amerikaanse buffervoorraden van olie zouden binnen acht weken op kunnen raken. De enige resterende buffers wereldwijd zijn de commerciële voorraden van de VS en de strategische reserve van China.

Currie’s beoordeling op Bloomberg was definitief: “Het is een uitgemaakte zaak, punt uit. Het gaat zo lang duren om dit alles weer op gang te krijgen dat die voorraden zullen blijven slinken.” Zelfs als de oorlog vandaag zou eindigen, zijn de tekorten onvermijdelijk.

DIESEL RAAKT ALS EERSTE OP EN DAN STAAT ALLES STIL

Niet alle brandstoffen zijn gelijk in deze crisis. Diesel raakt als eerste op. En als de diesel opraakt, staat Amerika stil.

De Amerikaanse voorraden destillaten (diesel en vliegtuigbrandstof samen) liggen 11 procent onder het vijfjarig gemiddelde en op het laagste niveau sinds 2005. In Michigan kost diesel 6,00 dollar per gallon. In het gebied van de Grote Meren ligt de prijs boven de 6,00 dollar. In Californië variëren de prognoses van 6,00 tot 8,90 dollar per gallon, afhankelijk van hoe lang de crisis voortduurt.

Diesel is geen luxe brandstof. Diesel is de levensader van de Amerikaanse economie. Zeventig procent van alle landbouw- en voedingsproducten in de Verenigde Staten wordt per vrachtwagen vervoerd. Elke vrachtwagen rijdt op diesel. Elke tractor op elk veld rijdt op diesel. Elke maaidorser rijdt op diesel. Elke koeltrailer die voedsel koel houdt op weg naar uw supermarkt rijdt op diesel. Elke goederentrein die graanwagons trekt, rijdt op diesel.

Wanneer diesel schaars wordt, stoppen vrachtwagens met rijden. Als vrachtwagens niet meer rijden, wordt voedsel niet opgehaald bij boerderijen. Het wordt niet afgeleverd bij verwerkingsbedrijven. Het wordt niet naar distributiecentra gereden. Het komt niet aan bij supermarkten.

Dit is geen inflatie. Inflatie is wanneer prijzen stijgen. Dit is wanneer de schappen leeg raken omdat er niets op te zetten is. Er is niets om erop te zetten omdat er geen brandstof is om het voedsel te vervoeren van waar het groeit naar waar u woont.

De Verenigde Naties hebben al alarm geslagen. UN News meldde dat de verstoring in de Straat van Hormuz de vrees voor een wereldwijde voedselcrisis doet toenemen. Economen van de FAO waarschuwden dat de situatie verder zou kunnen verslechteren, met name als landen de export gaan beperken om de binnenlandse voorraden te beschermen, een patroon dat bij elke eerdere voedselcrisis is waargenomen. De prijzen van meststoffen stijgen nu al omdat de productie van stikstofhoudende meststoffen afhankelijk is van aardgas, en de aardgasleveringen via de Straat van Hormuz zijn afgesneden. De prijzen voor stikstofmeststoffen in Californië zijn gestegen tot 450 tot 575 dollar per ton.

CNN meldde dat de oliecrisis uitgroeit tot “een crisis die alles raakt”. Plastic doppen, kratten, snackzakjes en verpakkingen worden steeds moeilijker te verkrijgen. Aardoliederivaten zijn nodig voor lijm in schoenen en meubels, industriële smeermiddelen voor machines, oplosmiddelen voor verf en schoonmaakmiddelen. Bier, noedels, chips, speelgoed, cosmetica, benodigdheden voor nierdialyse, condooms. Het hangt allemaal af van aardolie. En op dit moment wordt alles verstoord.

We naderen geen voedselcrisis. We zitten er middenin. En het zal uitmonden in een hongersnood als dit doorgaat in juni en juli, wat volgens de gegevens het geval zal zijn.

DE INEENSTORTING VAN DE LUCHTVAART IS AL BEGONNEN

Op 2 mei 2026 staakte Spirit Airlines alle activiteiten. De aankondiging kwam om 3:00 uur ’s ochtends Eastern Time. Zeventienduizend werknemers verloren hun baan. De advocaat van de luchtvaartmaatschappij zei dat er “geen uitweg meer was”. Spirit had sinds 1 maart meer dan 100 miljoen dollar aan brandstofkosten opgeslokt. Het is voorbij.

Spirit Airlines is niet de laatste luchtvaartmaatschappij die ten onder zal gaan. Het is de eerste.

De voorraden vliegtuigbrandstof op de Europese benchmarkhub Amsterdam-Rotterdam-Antwerpen zijn met 50 procent gedaald sinds het begin van de oorlog eind februari. Claudio Galimberti, hoofdeconoom bij Rystad Energy, vertelde Fortune dat de daling “een rechte lijn naar beneden is, en dat dit de komende weken zo zal blijven, wat we ook doen”.

Goldman Sachs verwacht dat de Europese voorraden vliegtuigbrandstof ergens in juni onder de kritische 23-dagen-tekortdrempel van het Internationaal Energieagentschap zullen dalen. Het Verenigd Koninkrijk wordt aangemerkt als het land dat het grootste risico loopt op rantsoenering van vliegtuigbrandstof. Sommige Europese landen hebben helemaal geen officiële voorraad vliegtuigbrandstof.

Lufthansa heeft tot en met oktober 20.000 vluchten geannuleerd. AirAsia X heeft de tarieven met 31 tot 40 procent verhoogd en de capaciteit met 10 procent verminderd. Air New Zealand heeft 1.100 vluchten geannuleerd. Alleen al voor mei zijn in heel Europa meer dan 13.000 vluchten geannuleerd. Wereldwijd zijn bijna twee miljoen stoelen uit de dienstregelingen van luchtvaartmaatschappijen geschrapt.

American Airlines schatte zijn brandstofkosten voor 2026 op 4 miljard dollar hoger dan vorig jaar. Delta rapporteerde alleen al voor het tweede kwartaal een stijging van 2 miljard dollar in brandstofkosten.

Galimberti zei tegen Fortune: “We lopen nog steeds als het ware slaapwandelend deze naderende ramp tegemoet. Er bestaat weinig twijfel over dat er een ramp zal plaatsvinden.” Hij noemde het slaapwandelen. Dat is het juiste woord. De gegevens schreeuwen het uit en de wereld loopt slaapwandelend.

DE BRANDSTOFFEN WAAR NIEMAND OVER PRAAT

De crisis reikt veel verder dan wat er in uw auto of vrachtwagen gaat. De Straat van Hormuz vervoerde ongeveer 20 procent van de wereldwijde handel in vloeibaar aardgas. Qatar, ’s werelds grootste LNG-exporteur, heeft schade opgelopen aan zijn verwerkingscomplex in Ras Laffan, waardoor naar schatting 17 procent van de capaciteit is uitgevallen. Rystad Energy schat dat de verstoring 7 tot 11 procent van de jaarlijkse wereldwijde LNG-voorraad uit de markt heeft gehaald. De spotprijzen voor LNG in Azië zijn met 140 procent gestegen, van 10 dollar per miljoen BTU vóór de oorlog tot meer dan 25 dollar.

Liquefied petroleum gas (LPG), de brandstof die wordt gebruikt voor de productie van kunststoffen, chemische stoffen, verwarmingssystemen en landbouwactiviteiten, heeft te maken met stilgevallen transporten nu de export uit de Golfregio is ingestort. Goldman Sachs identificeert LPG als een belangrijk risico op tekorten in het tweede kwartaal van 2026.

Nafta, de petrochemische grondstof voor kunststoffen, oplosmiddelen en industriële chemicaliën, verdwijnt van de Aziatische markten. De voorraden in Fujairah zijn met 72 procent gedaald. De ARA-naftavoorraden in Noordwest-Europa zijn met 37 procent gedaald. De prijzen voor middendestillaten in Singapore hebben recordhoogtes bereikt van meer dan 290 dollar per vat. Petrochemische fabrieken in heel Azië sluiten hun deuren omdat ze zich geen grondstoffen kunnen veroorloven of deze niet kunnen verkrijgen.

Dit zijn geen brandstoffen voor consumenten. De meeste Amerikanen zullen nooit iets horen over tekorten aan nafta of LPG. Maar ze zullen ze wel voelen. Plastic verpakkingen, medische benodigdheden, componenten voor meststoffen, industriële chemicaliën, verwarmingsbrandstof voor huizen die propaan gebruiken. Het hangt allemaal af van toeleveringsketens die op dit moment aan het afbreken zijn.

DE REGIO’S DIE ALS EERSTE ZULLEN WORDEN GETROFFEN

Niet elk deel van Amerika loopt hetzelfde risico. Geografie bepaalt de kwetsbaarheid.

Californië functioneert als wat analisten een “energie-eiland” noemen. Het staat los van het binnenlandse pijpleidingennetwerk en is bijna volledig afhankelijk van de import van ruwe olie over zee. De Chevron El Segundo-raffinaderij, de grootste aan de westkust, is afgesneden van een aanzienlijk deel van haar bevoorrading zonder alternatieve pijpleiding. De benzineprijs in Californië ligt al boven de 6,00 dollar per gallon en stijgt nog steeds.

Het zuidoosten van de Verenigde Staten is sterk afhankelijk van de Colonial Pipeline, de belangrijkste pijpleiding voor geraffineerde producten die van de Golfkust naar de oostkust loopt. Die pijpleiding heeft momenteel te maken met een verminderde doorvoer omdat raffinaderijen aan de Golfkust voorrang geven aan export naar Europa, waar het tekort nijpender is. Het zuidoosten kan te maken krijgen met plaatselijke tekorten nog voordat het nationale gemiddelde crisisniveaus bereikt.

Azië en de Stille Oceaan worden als eerste en het hardst getroffen. Shell-CEO Wael Sawan vertelde investeerders dat “Zuid-Azië als eerste de klap kreeg. Dat is verschoven naar Zuidoost-Azië, Noordoost-Azië en vervolgens meer naar Europa naarmate we april ingaan.” Zuid-Korea, Japan en China zijn samen goed voor 75 procent van de olie die normaal gesproken door Hormuz stroomt. Australië heeft al door de overheid opgelegde thuiswerkmaatregelen ingevoerd. De Filippijnen zijn overgestapt op een vierdaagse werkweek. Vietnam heeft werknemers opgedragen thuis te blijven.

Europa wordt deze maand geconfronteerd met een onmiddellijke uitputting van de voorraden. De grote afhankelijkheid van LNG uit Qatar en Saoedische ruwe olie via Hormuz heeft geleid tot industriële toeslagen van wel 30 procent. Patrick Pouyanne, CEO van Total, schatte dat er sinds het begin van de crisis 10 tot 13 miljoen vaten per dag uit de wereldwijde voorraden zijn gehaald, wat neerkomt op een verbruik van ongeveer 500 miljoen vaten tot nu toe. De CEO van Equinor heeft gezegd dat het zes maanden of langer zou duren om de situatie te normaliseren, zelfs nadat er een akkoord is bereikt.

DE PRIJS DIE U ZIET IS EEN LEUGEN

Er gebeurt op dit moment iets op de oliemarkten waar de meeste Amerikanen nooit iets over zullen horen, en het is misschien wel het belangrijkste signaal in deze hele crisis.

Er zijn twee prijzen voor olie. De ‘papieren’ prijs is wat u in het nieuws ziet, de termijncontracten die op beurzen worden verhandeld. Dan is er de ‘fysieke’ prijs. Dit is de prijs waarvoor daadwerkelijke vaten olie worden verkocht wanneer echte kopers echt geld betalen voor echte ruwe olie die aan echte raffinaderijen wordt geleverd.

In een normale markt volgen die twee prijzen elkaar nauwgezet. Op dit moment is dat niet het geval. Het verschil tussen beide varieert sinds het begin van de crisis van $ 20 tot $ 60 per vat, afhankelijk van de dag en de kwaliteit van de ruwe olie.

Op 8 mei sloot de Brent-ruwe-olie-futures af rond $ 101,65 per vat. Dat is het cijfer dat in de krantenkoppen staat. Maar op 7 april bereikte fysieke Dated Brent $ 144,42 per vat, de hoogste prijs sinds 1987. Dat is een verschil van meer dan $ 40 in één enkele benchmark. Het IEA rapporteerde in april fysieke spotprijzen voor ruwe olie van bijna $ 150 per vat.

De ervaren energie-investeerder George Noble vatte de discrepantie treffend samen toen de papieren prijs op $ 90 sloot en de fysieke prijs op dezelfde dag $ 144 bedroeg: ‘Een van beide is FOUT.’ Hij voegde er, op basis van 45 jaar ervaring, aan toe dat wanneer de papieren prijs de fysieke prijs inhaalt, de herwaardering ‘heftig’ zal zijn.

De prijs die je in het nieuws ziet, is de papieren prijs. De prijs die de wereld daadwerkelijk voor olie betaalt, is veel hoger. En wanneer die twee cijfers samenkomen, zullen alle prijzen die je voor alles betaalt mee bewegen.

Reuters meldde dat short sellers in maart en april 7 miljard dollar aan olieweddenschappen hadden geplaatst voorafgaand aan grote prijsbewegingen, waarmee ze honderden miljoenen dollars winst maakten. Iemand wist het. Iemand had zich gepositioneerd om te profiteren van de chaos. En dat deden ze.

DE VERTRAGING VAN 64 WEKEN DIE NIEMAND BEGRIJPT

Hier is het feit dat elke beleidsmaker vannacht wakker zou moeten houden. Als de Straat van Hormuz vanmiddag volledig en permanent zou worden geopend, zou de eerste druppel nieuwe benzine uit de Perzische Golf pas rond juni 2026 bij een tankstation in het Midwesten terechtkomen. Dat is over 64 dagen

De rekensom is eenvoudig. Het duurt ongeveer 40 dagen voor een Very Large Crude Carrier (VLCC) om van de Perzische Golf naar de Amerikaanse Golfkust te varen. Zodra de ruwe olie bij een raffinaderij aankomt, doorloopt deze een raffinageproces van meerdere weken voordat het bruikbare brandstof wordt. Vervolgens moet de geraffineerde benzine van de raffinaderijen aan de kust naar distributiepunten in het binnenland worden vervoerd, wat nog eens 10 tot 14 dagen duurt via pijpleidingen en vrachtwagens. Tel alles bij elkaar op en je komt uit op 64 dagen van de zeestraat tot aan de pomp.

Dat betekent dat de pijn onvermijdelijk is. Ongeacht wat er diplomatiek gebeurt. Ongeacht welke deal er wordt gesloten. Ongeacht wat politici beloven. De fysieke realiteit van het vervoeren van olie over oceanen, het raffineren ervan en het distribueren naar 150.000 tankstations kan niet worden verkort. Geen enkele toespraak lost dit op. Geen enkel uitvoerend besluit lost dit op. Geen enkele tweet lost dit op. De natuurwetten onderhandelen niet.

Currie bevestigde dit op Bloomberg: “Je hebt het over meer dan drie maanden voordat er zelfs maar een begin is van een soort van doorstroming.” En die drie maanden zijn nog maar het begin. De volledige tijdlijn tot herstel van de doorstroming is meer dan een jaar.

Maar de belemmeringen reiken veel verder dan de transittijd. De scheepvaartroutes moeten worden ontdaan van mijnen. Maritieme verzekeringsmaatschappijen moeten ervan worden overtuigd dat de zeestraat veilig is, en Lloyd’s of London zal waarschijnlijk nog maanden na een vredesakkoord de premies voor oorlogsrisico’s handhaven. Schepen moeten worden verplaatst. De productie die stilgelegd was, moet opnieuw worden opgestart, een proces waarvan het herstel na COVID heeft aangetoond dat het tot twee jaar kan duren, met blijvende schade aan sommige reservoirs als de putten niet op de juiste manier buiten gebruik zijn gesteld. Meer dan twee miljoen vaten per dag aan raffinagecapaciteit in het Midden-Oosten is buiten gebruik of beschadigd. De Ras Laffan-faciliteit in Qatar heeft naar schatting 17 procent van haar capaciteit verloren. De industrie schat dat de herstelperiode tot vijf jaar kan duren. Voor cruciale apparatuur zoals gasturbines hebben OEM’s een achterstand van twee tot vier jaar. De totale reparatiekosten in de Golf worden geschat op 25 tot 58 miljard dollar.

Zelfs als er morgen vrede komt, duurt het herstel jaren.

DE GEDWONGEN STILVAL VAN DE VRAAG

Als het aanbod verdwijnt, volgt de vraag. Niet omdat mensen ervoor kiezen minder te consumeren. Maar omdat ze daartoe gedwongen worden.

Vóór de oorlog voorspelde het IEA dat de wereldwijde vraag naar olie in 2026 met 730.000 vaten per dag zou groeien. In hun rapport van april was die prognose bijgesteld naar een krimp van 80.000 vaten per dag voor het hele jaar. Alleen al in het tweede kwartaal van 2026 wordt een daling van 1,5 miljoen vaten per dag voorspeld, de sterkste kwartaaldaling sinds COVID-19. Goldman Sachs voorspelt een nog steilere daling in het tweede kwartaal van 1,7 miljoen vaten per dag.

Dit is geen besparing. Dit is vernietiging van de vraag. Het betekent dat fabrieken sluiten. Vluchten worden geannuleerd. Pendelverkeer verdwijnt. Landbouwactiviteiten worden teruggeschroefd. Economieën krimpen omdat er niet genoeg brandstof is om ze draaiende te houden.

De vraag naar benzine in de VS vertoonde eind april een scherpe krimp toen de prijzen stegen en de angst voor een tekort aan voorraden zich verspreidde. Het IEA voorspelt dat de vraag in het tweede kwartaal van 2026 met 1,5 miljoen vaten per dag zal dalen, de sterkste kwartaaldaling sinds COVID-19. De wereldwijde raffinaderijcapaciteit is met bijna 6 miljoen vaten per dag teruggeschroefd, vooral in Azië en het Midden-Oosten, omdat raffinaderijen geen ruwe olie kunnen krijgen om te verwerken.

EIA-directeur Tristan Abbey verklaarde: “Onze prognoses voor aardolie zijn in hoge mate afhankelijk van de wisselwerking tussen drie variabelen: de duur van de sluiting, schattingen van de productieverliezen en het tijdschema voor heropening.” Vervolgens voegde hij de zin toe die elke Amerikaan zou moeten alarmeren: “We hebben de zeestraat nog nooit gesloten gezien, en we hebben hem nog nooit heropend zien worden.”

Niemand weet hoe dit afloopt, omdat het nog nooit eerder is voorgekomen.

OPEC KAN ONS NIET REDDEN

Bij elke eerdere oliecrisis greep de Organisatie van Olie-exporterende Landen (OPEC) in om de markt te stabiliseren door de productie op te voeren. Dat is waarvoor de OPEC bestaat. Deze keer kan ze dat niet doen. De producenten zitten vast achter de blokkade.

Saoedi-Arabië, Irak, Koeweit, Qatar en Bahrein, de landen die de capaciteit hebben om meer olie te pompen, kunnen hun product niet naar de markt brengen via een gesloten zeestraat. Saoedi-Arabië heeft gedeeltelijke omleidingscapaciteit via de East-West Petroline-pijpleiding naar de Rode Zee, maar dat is bij lange na niet genoeg om het volume te vervangen dat normaal gesproken via Hormuz stroomt.

Op 28 april kondigde de Verenigde Arabische Emiraten aan dat het de OPEC en OPEC+ zou verlaten, met ingang van 1 mei. De VAE is de op twee na grootste OPEC-producent met ongeveer 3,6 miljoen vaten per dag, ongeveer 12 procent van de OPEC-productie. Het was qua volume de grootste terugtrekking van een producent in de 65-jarige geschiedenis van het kartel. ADNOC, de nationale oliemaatschappij van de VAE, opereert nu onafhankelijk met zijn eigen Murban-ruwe-oliebenchmark.

De traditionele marktstabilisator is verlamd. De grootste producenten zitten opgesloten achter een gesloten knelpunt. Het op twee na grootste lid is zojuist de deur uitgelopen. Er komt geen OPEC-hulp.

DE VERENIGDE STATEN PLUNDEREN ZICHZELF OM DE WERELD TE VOORZIEN

Terwijl de Amerikaanse opslagtanks leeglopen, exporteert de Verenigde Staten olie op recordniveaus. De totale olie-export bereikte begin 2026 14,2 miljoen vaten per dag, een stijging van 33 procent ten opzichte van 2025. De export van geraffineerde producten bereikte een nieuw record van 8,2 miljoen vaten per dag. De export van benzine steeg met 27 procent. De export van diesel steeg met 23 procent. De export van vliegtuigbrandstof steeg met 82 procent.

Lees dat nog eens. De export van vliegtuigbrandstof steeg met 82 procent, terwijl Spirit Airlines failliet ging door de brandstofkosten.

De Verenigde Staten sturen hun brandstof naar het buitenland om tekorten in Europa en Azië op te vullen, terwijl hun eigen voorraden instorten. De invoer van ruwe olie in de VS bevindt zich op een nieuw seizoensdieptepunt in vijf jaar. Het land produceert tegelijkertijd recordvolumes, exporteert recordvolumes en ziet zijn eigen reserves in recordtempo slinken.

De nationale gemiddelde prijs van benzine bedroeg op 7 mei 4,52 dollar per gallon, een stijging ten opzichte van 4,27 dollar slechts een week eerder en ten opzichte van 2,81 dollar in januari. In Californië ligt de prijs tussen 5,84 en 6,17 dollar per gallon. Diesel in Michigan bereikte 6,00 dollar.

Alleen al in maart, tussen de 2e en de 16e, steeg de benzineprijs van $ 3,01 naar $ 3,96, bijna een dollar in twee weken. Diesel steeg in dezelfde periode van $ 3,89 naar $ 5,37.

Dit zijn niet de definitieve cijfers. Dit zijn de cijfers op weg naar de definitieve cijfers. En het zomerse rijseizoen is nog niet eens begonnen.

DE SCHULDENMUUR

Deze crisis komt niet uit het niets. Ze komt bovenop een staatsschuld die 100 procent van het bbp heeft bereikt, een niveau dat sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer is voorgekomen. Het Committee for a Responsible Federal Budget publiceerde in maart 2026 een rapport waarin duidelijk werd gesteld: “De VS hebben nog nooit een economische schok meegemaakt terwijl ze zo diep in de schulden zitten als vandaag.”

Het Congressional Budget Office voorspelt dat bij het huidige beleidde overheidsschuld binnen tien jaar 130 procent van het bbp zal bedragen en binnen drie decennia 240 procent. De jaarlijkse rentebetalingen op deze schuld zijn sinds 2021 al verdrievoudigd tot 1 biljoen dollar.

Voeg daar nu nog een energiecrisis aan toe. Belastinginkomsten zijn afhankelijk van economische activiteit. Economische activiteit is afhankelijk van transport. Transport is afhankelijk van brandstof. Als de brandstof opraakt, stopt de handel. Als de handel stopt, storten de belastinginkomsten in. Als de belastinginkomsten instorten, kan de overheid haar schulden niet aflossen of noodmaatregelen financieren.

Stijgende prijzen door energiekosten. Dalende economische output door het instorten van de toeleveringsketen. Een explosief stijgende schuld zonder de mogelijkheid om meer te lenen. Een munt die verzwakt naarmate de economie krimpt. En dat allemaal tegelijk.

Een drievoudige klap waar niemand in Washington op lijkt in te spelen, omdat niemand in Washington lijkt te begrijpen wat er gebeurt.

WAAROM DIT ERGER IS DAN ALLES WAT ER VOORHEEN IS GEBEURD

In 1973 verstoorde het Arabische olie-embargo ongeveer 8 procent van het wereldwijde aanbod. De prijzen verviervoudigden. Het duurde vijf maanden om dit op te lossen.

In 1979 verstoorde de Iraanse revolutie ongeveer 7 procent. De prijzen verdubbelden. De gevolgen hielden jaren aan.

In 1990 verstoorde de invasie van Koeweit door Saddam Hoessein ongeveer 7 procent van de wereldwijde aanvoer. De prijzen verdubbelden. Er werd een coalitie gevormd die de situatie binnen zes maanden oploste.

In 2022 verstoorde de Russische invasie van Oekraïne ongeveer 3 procent van de aanvoer. De prijzen schoten met 60 procent omhoog.

In 2026 heeft de sluiting van de Straat van Hormuz 15 tot 20 procent van de wereldwijde aanvoer verstoord. De prijs van fysieke olie is al gestegen tot 144 dollar per vat. Dit is drie keer zo veel als bij de verstoring in Koeweit. Twee keer zo veel als bij het embargo van 1973. En in tegenstelling tot 1973 kan de OPEC niet reageren, omdat de eigen leden van de OPEC achter de blokkade vastzitten. In tegenstelling tot 1990 is er geen snelle coalitieoplossing, omdat de schade fysiek en structureel is, en niet alleen politiek.

Dit is de grootste totale verstoring van de wereldwijde olievoorziening in de moderne geschiedenis. Er is geen precedent voor. De directeur van het EIA zei het zelf: “We hebben de zeestraat nog nooit gesloten gezien, en we hebben hem nog nooit weer open zien gaan.”

DE MAN MET HET STUK PAPIER

Terwijl de olievoorziening van de Verenigde Staten naar nul telt, terwijl de opslagtanks van Europa leeglopen, terwijl Spirit Airlines de deuren sluit en 17.000 mensen hun baan verliezen, terwijl de VN waarschuwt voor wereldwijde hongersnood, terwijl analisten bij Carlyle, Rystad en Goldman Sachs woorden gebruiken als “ramp”, ‘ongekend’ en “ingebakken”, loopt de president van de Verenigde Staten rond met een stukje papier.

De hele dag door. Hij haalt het uit zijn zak. Hij laat het zien aan iedereen die de kamer binnenkomt.

Het is een tekening van een gouden balzaal. Hij is erdoor geobsedeerd. Het ontwerp. De esthetiek van een ruimte die nog niet bestaat, terwijl het land dat hij geacht wordt te leiden zonder brandstof komt te zitten.

Dat is waar we staan. Een president die gefocust is op een schets van een balzaal terwijl het systeem instort. Een kabinet dat de omvang van wat er gebeurt niet lijkt te bevatten. Een Congres dat de oorlog financierde zonder een noodplan te eisen voor wat er gebeurt als 20 procent van de wereldwijde olievoorziening verdwijnt. Republikeinen die elke beslissing steunden die ons hier heeft gebracht. Democraten die niet luid genoeg schreeuwden om het te stoppen voordat het begon.

Hij is een kind met een tekening. En het huis staat in brand.

Dit kabinet is geen functionerende regering. Het is een clowncircus dat niet verder kijkt dan de volgende persconferentie. En de mensen van deze natie staan op het punt om voor hun incompetentie te betalen met lege schappen, lege tanks en een lege toekomst.

WAAROM HEEFT NIEMAND DIT GESTOPT

Elke analist die ik in dit stuk heb aangehaald, heeft zich hierover uitgesproken. Currie van Carlyle zei het twee dagen geleden op Bloomberg Television. Galimberti van Rystad vertelde Fortune dat we “slaapwandelend deze naderende ramp tegemoet gaan”. De CEO van Shell waarschuwde dat het systeem “niet zomaar weer kan worden aangezet”. Het IEA voorspelt dat de wereldwijde vraag naar olie zal dalen omdat mensen gedwongen worden te stoppen met consumeren. De gegevens zijn openbaar. De experts spreken zich uit. De indicatoren knipperen rood op elk dashboard in elke energiebeurs ter wereld.

En toch heeft de wereld dit laten gebeuren.

China zag het. Zij nemen een enorm aandeel in de olie-import via Hormuz voor hun rekening. Rusland zag het. Europa zag het. Japan en Zuid-Korea zagen het. Zij worden als eerste en het hardst getroffen. De Verenigde Naties zagen het en gaven waarschuwingen af over een voedselcrisis. Elk ministerie van Energie op aarde heeft toegang tot dezelfde gegevens die ik in dit artikel presenteer.

Waarom heeft dan niemand het tegengehouden? Waarom heeft geen enkele wereldleider van de daken geschreeuwd voordat het zo ver kwam? Waarom hebben ze een militaire operatie laten doorgaan waarvan zeker was dat die de belangrijkste energieknelpunt ter wereld zou afsluiten, terwijl ze heel goed wisten wat dat zou betekenen voor de wereldwijde olievoorziening, voor de voedselsystemen, voor economieën die op diesel draaien, voor miljarden mensen die afhankelijk zijn van betaalbare brandstof om te eten?

Waarom nam Israël deel aan aanvallen waarvan ze moesten weten dat die deze cascade zouden veroorzaken? Waarom kwam de Verenigde Naties niet in actie voordat de tanks leeg begonnen te lopen? Waarom schreeuwden Korea, Japan en India, die wisten dat hun economieën verwoest zouden worden, niet al vóór 28 februari?

Ik heb het antwoord niet. Ofwel is de cascade door niemand correct gemodelleerd, wat op zich al een aanklacht is tegen elke inlichtingendienst en elk ministerie van Energie op deze planeet. Of het is wel gemodelleerd en het geopolitieke momentum kon niet worden gestopt. Of de leiders in elke hoofdstad hebben berekend dat dit een aanvaardbaar risico was.

Geen van deze verklaringen is een excuus voor wat er staat te gebeuren.

En er is een nog duisterder vraag. Wie profiteert van een wereldwijde ineenstorting? Defensiebedrijven profiteren van conflicten. Energiehandelaren hebben 7 miljard dollar ingezet in afwachting van grote prijsschommelingen en hebben honderden miljoenen verdiend. Oliemaatschappijen met productie buiten de verstoorde zone profiteren van recordprijzen. Maar op de schaal die deze crisis bereikt, verliezen zelfs die spelers. BlackRock stort in. Het banksysteem stort in. Valuta’s storten in. Er valt niets meer te winnen.

Wat betekent dat ze ofwel de omvang van de cascade die ze in gang hebben gezet niet hebben ingezien, ofwel dat er een afweging is die we van buitenaf niet kunnen zien. Beide antwoorden zijn angstaanjagend.

DE MISLUKKING DIE NIET VERGEVEN KAN WORDEN

Een regering die een oorlog begint en geen rekening houdt met de energetische gevolgen van die oorlog, is geen functionerende regering. Een Congres dat militaire operaties financiert zonder een noodplan te eisen voor wat er gebeurt als 20 procent van de wereldwijde olievoorziening van de ene op de andere dag verdwijnt, is geen functionerend Congres. Een kabinet dat tien weken lang toekijkt hoe de brandstofvoorraden instorten zonder een nationale noodmaatregel te nemen, is geen functionerend kabinet.

We zijn acht weken verwijderd van het bodemniveau van de tanks in de Verenigde Staten. De dieselvoorraden bevinden zich op het laagste niveau sinds 2005. De Strategische Olievoorraad raakt uitgeput. De laatste tanker uit het Midden-Oosten is al aangemeerd en leeggehaald. De vertraging van 64 weken betekent dat er geen snelle oplossing is. In Europa bereiken de tanks deze maand het bodemniveau. Bij ons is dat in juli.

En de mensen die hiervoor verantwoordelijk zijn, zitten nog steeds in hun ambt.

Dit is geen partijpolitiek argument. Dit is een kwestie van basiscompetentie en het voortbestaan van de natie. Elke regering, elke partij, elke leider die de natie en de wereld in deze situatie heeft gebracht, heeft zo’n diepgaande mislukking laten zien dat dit hen diskwalificeert voor verder bestuur.

Mensen zullen hierdoor hun baan verliezen. Mensen zullen hun spaargeld verliezen. Mensen zullen honger lijden. Mensen zullen sterven. In de delen van de wereld die al op de rand van de afgrond stonden, zullen miljoenen mensen sterven.

Wanneer de schappen in Amerikaanse supermarkten leeg raken, wanneer diesel 8 of 9 dollar per gallon kost en vrachtwagenchauffeurs zich niet meer kunnen veroorloven hun routes te rijden, wanneer luchtvaartmaatschappijen failliet gaan en regionale luchthavens sluiten, wanneer boeren zich niet meer kunnen veroorloven de gewassen te oogsten die ze hebben geplant, wanneer gemeenschappen ontdekken dat het complexe systeem dat hun voedsel en brandstof levert simpelweg niet meer functioneert omdat er geen brandstof meer is om het te laten draaien, zal het Amerikaanse volk willen weten wie dit heeft veroorzaakt.

Het antwoord is een regering die een oorlog begon zonder te begrijpen wat ze daarmee zou vernietigen. Een Congres dat dit zonder meer steunde. Een politieke beweging die meer geïnteresseerd is in culturele controle dan in het voortbestaan van het land. Een president die zijn dagen doorbrengt met het uit zijn zak halen van een ballroomblad en dit aan iedereen in de kamer te laten zien, terwijl de natie zonder brandstof komt te zitten. En wereldleiders die dit zagen aankomen en niets zeiden.

Deze mensen zouden geen uur langer in functie mogen blijven. Niet vanwege ideologie. Vanwege de wiskunde van de olievoorziening, logistiek en voedselverdeling. Omdat de gegevens aangeven dat ze ons naar een deur hebben geleid waar we niet meer doorheen kunnen, en ze staan daar nog steeds te doen alsof die deur niet bestaat.

Elke regering die dit heeft laten gebeuren, van Washington tot Brussel, van Peking tot Jeruzalem, moet zich hiervoor verantwoorden. De bevolking van elk land dat door deze crisis is getroffen, heeft het recht om nieuw leiderschap te eisen. Niet volgend jaar. Niet bij de volgende geplande verkiezingen. Nu. Want de tijd wacht niet op verkiezingen. De bodem van de brandstoftanks wacht niet op politiek gemak.

De VN is opgericht om precies dit soort wereldwijde catastrofes te voorkomen. Ze heeft gefaald. De inlichtingendiensten van de NAVO hebben hun leiders geïnformeerd over de gevolgen van een sluiting van de Straat van Hormuz. Die leiders zijn toch doorgegaan. Ze zouden allemaal hun burgers onder ogen moeten komen en uitleggen waarom ze hebben toegestaan dat miljarden mensen het risico lopen op hongersnood.

WAT IK U VERTEL EN WAAROM

Sommigen zullen zeggen dat ik dit overdrijf. Dat regeringen zullen ingrijpen. Dat rantsoenering de cascade zal vertragen. Dat noodmaatregelen tijd zullen winnen. Dat het systeem zich zal aanpassen.

Misschien. Regeringen kunnen brandstof rantsoeneren. Er kunnen noodtransportcorridors worden ingesteld. Militaire konvooien kunnen cruciale voorraden vervoeren. Vraagvernietiging kan het verbruik voldoende verminderen om wat er nog over is een paar weken langer te laten meegaan.

Niets van dat alles verandert de fysieke realiteit.

De gegevens zeggen dat de brandstoftanks in Europa deze maand leeg raken en in de Verenigde Staten op 4 juli. De gegevens zeggen dat de diesel het eerst opraakt. De gegevens zeggen dat 70 procent van het Amerikaanse voedsel per vrachtwagen wordt vervoerd en dat elke vrachtwagen op diesel rijdt. De cascade van dieseltekort naar voedseltekort is geen waarschijnlijkheidsschatting. Het is een mechanisch feit. Als de brandstof opraakt, stoppen de vrachtwagens. Als de vrachtwagens stoppen, stopt het voedsel. Noodmaatregelen kunnen de impact verzachten. Ze zullen deze niet voorkomen.

Dit is geen waarschijnlijkheidsinschatting. Dit is een waarschuwing. En het verschil tussen een waarschuwing waarop u reageert en een waarschuwing die u negeert, wordt afgemeten aan de vraag of uw gezin in augustus te eten heeft.

U moet zich nu voorbereiden. Niet omdat de ineenstorting in elk detail gegarandeerd is. Maar omdat het fysieke tekort reëel is, de tijdlijn vastligt en de tijd om u voor te bereiden afloopt. Als noodmaatregelen werken en het ergste uitblijft, heb je extra voedsel in je voorraadkast en brandstof in je schuur. Als ze niet werken en je hebt niets gedaan, heb je geen van beide.

Dat is geen moeilijke rekensom.

WAT JE NU MOET DOEN

Dit is geen oefening. Dit is geen waarschuwing voor iets dat in de verre toekomst zou kunnen gebeuren. Dit gebeurt op dit moment. Het aftellen wordt gemeten in weken. Op sommige plaatsen in dagen.

Als je dit leest, hangt je overleving in de komende twee maanden af van wat je vanaf vandaag doet. Niet morgen. Niet dit weekend. Vandaag.

Stop met wat je aan het doen bent en begin met het aanschaffen van de dingen die jou en je gezin in leven zullen houden.

Voedsel. Niet-bederfelijke goederen, ingeblikt voedsel, gedroogde goederen, rijst, bonen, alles met een lange houdbaarheid. Koop wat je je nu kunt veroorloven, want de prijzen zullen volgende week hoger zijn en de week daarna nog hoger, en op een gegeven moment zal het niet meer om de prijs gaan. Het zal om de beschikbaarheid gaan. De schappen zullen leeg zijn. Niet vanwege hamsteren. Omdat er geen diesel is om de vrachtwagens te laten rijden die ze vullen.

Water. Sla het op. Als pompstations zonder stroom of brandstof komen te zitten, kunnen gemeentelijke watersystemen worden getroffen. Vul containers. Koop filters. Weet waar je dichtstbijzijnde natuurlijke waterbron is.

Brandstof. Als je diesel, benzine of propaan veilig en legaal kunt opslaan, doe dat dan nu. Niet volgende week. Nu.

Weet wat je lokale voedselvoorziening is. Ken je lokale boeren. Ken je lokale toeleveringsketens. De gemeenschappen die dit zullen overleven, zijn degenen met lokale voedselproductie en lokale distributienetwerken die niet volledig afhankelijk zijn van langeafstandstransport over duizenden kilometers.

Praat met je buren. Organiseer je. Deel informatie. Bundel middelen. Dit is een uitdaging op gemeenschapsniveau, geen individuele. De mensen die een systeemcrisis overleven, zijn degenen die zich organiseren, delen en voor elkaar zorgen.

En luister goed: stop met het behandelen van je schulden als je prioriteit. Je creditcardbetaling is niet je prioriteit. Je hypotheekbetaling is niet je prioriteit. Je prioriteit is fysiek overleven. Voedsel. Water. Brandstof. Onderdak. Gemeenschap. Elke dollar die je uitgeeft aan het aflossen van schulden aan financiële instellingen is een dollar die je niet hebt voor de dingen die je gezin in leven houden.

Bij een systeemcrisis zullen de instellingen die je schulden beheren insolvent worden. De valuta die je gebruikt om ze te betalen kan waardeloos worden. De handhavingsmechanismen die schulden innen vereisen een functionerend rechtssysteem, en een functionerend rechtssysteem vereist een functionerende samenleving. Wanneer de diesel opraakt en de schappen leeg zijn, stopt de samenleving die je kent met functioneren. Gebruik alle beschikbare middelen om te verkrijgen wat je nodig hebt om de komende maanden te overleven. Zet wat je hebt in voor overleven, niet voor het in stand houden van een kredietscore in een systeem dat instort. Je kunt schulden later aflossen in een gedevalueerde valuta, als de schuldeiser nog bestaat om ze te innen.

Dit is geen financieel advies. Dit is triage. En triage betekent dat je eerst de levenden redt.

Eis verantwoording van je regering. Bel vandaag nog je volksvertegenwoordigers. Vertel hen dat je weet wat de gegevens laten zien. Vertel hen dat je weet wat ‘tank bottoms’ betekent. Vertel hen dat je weet dat de vertraging van 64 weken betekent dat dit vastligt, ongeacht wat er diplomatiek gebeurt. Vertel hen dat de mensen die deze crisis aan je deur hebben gebracht, zich daar nu voor moeten verantwoorden, niet pas nadat de schappen leeg zijn.

DE CONCLUSIE

Brent-ruwe olie: $101,65 per vat per 8 mei 2026. Fysieke olie wordt verhandeld tegen bijna $150.

Benzine in de VS: $4,52 per gallon, nationaal gemiddelde per 7 mei. Een stijging ten opzichte van $2,81 in januari. In Californië boven de $6,00.

Straat van Hormuz: 95 procent inzakking van het verkeer. Feitelijk gesloten sinds 28 februari.

De laatste olietanker uit het Midden-Oosten die Californië bereikte: de New Corolla, Long Beach, 3 mei. Er komen er geen meer.

Amerikaanse voorraden destillaten (diesel/vliegtuigbrandstof): 11 procent onder het vijfjarig gemiddelde. Laagste niveau sinds 2005.

Europa: tanks raken deze maand leeg.

Verenigde Staten: tanks raken leeg tegen 4 juli.

Herstel als er vandaag vrede komt: minimaal 64 weken tot de eerste brandstoflevering. Twee jaar tot volledig herstel van de productie. Vijf jaar voor beschadigde LNG-infrastructuur.

Spirit Airlines: verdwenen. Zeventienduizend banen, verdwenen.

Zeventig procent van het Amerikaanse voedsel wordt vervoerd met dieselvrachtwagens.

De president loopt rond met een tekening van een balzaal.

Reken maar uit.

Bronnen

U.S. Energy Information Administration (EIA), Weekly Petroleum Status Report, May 6, 2026
U.S. Energy Information Administration (EIA), Short-Term Energy Outlook, April/May 2026
U.S. Energy Information Administration (EIA), DOE SPR release report, April 24, 2026
U.S. Energy Information Administration (EIA), Gasoline and Diesel Fuel Update, May 5, 2026
U.S. Energy Information Administration (EIA), Strategic petroleum inventory data, 2025-2026
International Energy Agency (IEA), Oil Market Report, April 2026
IEA, 2026 Energy Crisis Policy Response Tracker
Bloomberg Television, Jeff Currie interview, May 6, 2026
Bloomberg, “Oil Market Fails to Price In Iran Supply Shock, Carlyle’s Currie Says,” March 18, 2026
Fortune, “Europe’s jet fuel supplies should fall below the key 23-day shortage threshold in June,” May 6, 2026
Goldman Sachs Research, European jet fuel/petroleum inventory analysis, May 2026
CNN, “Spirit Airlines canceled all flights and is going out of business,” May 2, 2026
CNN, “How traffic through the Strait of Hormuz shrank to a trickle,” May 2026
CNN, “Iran imposes new rules for Hormuz” (Lloyd’s List data: 40 ships in week to May 3), May 2026
CNN, “Noodles, kidney dialysis, condoms: the global oil crisis is turning into an everything crisis,” 2026
Associated Press, “California braces for uncertainty as last shipment of Persian Gulf oil arrives in Long Beach,” May 3, 2026
CBS Los Angeles, “California gas prices reach highest mark in years as last oil shipment arrives,” May 2026
Hellenic Shipping News, Statement from Port of Long Beach CEO on New Corolla, May 2026
IBTimes UK, “Four-Week Fuel Countdown Begins,” May 2026
Al Jazeera, “UAE leaves OPEC in blow to oil cartel during war on Iran,” April/May 2026
Al Jazeera, “When will Strait of Hormuz be safe for commercial shipping again?” 2026
Khaleej Times, “UAE announces decision to withdraw from OPEC,” April 28, 2026
NPR, “Energy analyst discusses impact of fuel shortage across industries,” 2026
NPR, “Pakistan says it’s hopeful a U.S.-Iran deal can happen soon,” 2026
PBS News, “Soaring gas prices and supply chain disruptions drive up costs,” 2026
UN News, “‘Clock is ticking’: Hormuz disruption raises fears of global food crisis,” 2026
The Wall Street Journal, “The Iran War’s Other Energy Shortage: Food,” 2026
Reuters, “Oil-Price Bets Ahead of Iran War News Totalled $7 Billion,” 2026
AAA, national and state gasoline price averages, May 2026
Finder.com (AAA data), weekly gas price averages, May 7, 2026
TradingEconomics, Brent crude, WTI, and gasoline futures data, May 8, 2026
Macrotrends, U.S. SPR weekly inventory data, week of May 1, 2026
FRED/St. Louis Federal Reserve, U.S. Retail Gasoline Prices, May 2026
Fortune, “America’s never had such high national debt heading into an economic shock,” 2026
Fortune, “Current price of oil as of May 7, 2026”
Committee for a Responsible Federal Budget, “Break Glass: A Plan for the Next Economic Shock,” March 10, 2026
Congressional Budget Office, “The Budget and Economic Outlook: 2026 to 2036”
Brookings Institution, “Economic issues to watch in 2026”
Economics Help, “The 2026 Oil Crisis” and “Why 2026 Oil Crisis is About More Than Just Oil”
Michigan diesel price reporting, 2026
Kpler Container Intelligence, “Two months in: What container data tells us about the Hormuz crisis,” May 7, 2026
Wikipedia, “2026 Strait of Hormuz crisis” and “2026 Strait of Hormuz campaign”
Wikipedia, “2026 Iran war fuel crisis”
Oxford Institute for Energy Studies, “Energy Quantamentals: The Oil Crisis in the Eyes of a Financial Trader,” 2026
S&P Global/Platts, Global Jet Fuel Index
Rystad Energy, via Fortune
HFI Research, buffer store timeline analysis
Commodity Context, physical-paper price analysis
CoventryLive/The Times (UK), “Summer holiday flights warning,” May 2026
The Deep Dive, “Oil Storage Tanks in US to Run Dry by July 4,” May 6, 2026
Peace and Justice Post, “Oil, Empire, and the Price of War,” May 4, 2026
New Security Beat, “A New Oil Crisis Stress-Tests the Global Energy Transition,” 2026
International Relations Review, “Chokepoint Crisis,” April 28, 2026
ThirdWay Think-Tank, “2026 Oil Crunch: The Looming Global Crisis Ahead,” 2026

---

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

---

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De komende hongersnood: waarom miljoenen mensen in 2027 zullen verhongeren (en wie daarvoor verantwoordelijk is)

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: