Het kader voor de-escalatie tussen Iran en de VS is ondertekend. Zoals altijd is het bereiken van overeenstemming over een kader één ding, maar het beschermen ervan tegen verstorende actoren of kwaadwillige verdraaiing van de tekst is iets heel anders. Wie weet hoe lang het intact zal blijven? Het memorandum van overeenstemming vormt niettemin een belangrijke fase – zij het slechts één stap – in een lange reis die Iran te wachten staat. De overeenkomst kan echter ook aanleiding geven tot bredere geo-economische ‘verschuivingen’.
Iran is erin geslaagd de aarzelende Trump ertoe te bewegen de Rubicon over te steken. Danny Citrinowicz, een voormalig senior Israëlisch analist van de militaire inlichtingendienst voor Iran, zegt dat het voor Trump “het sluiten van een akkoord met Iran en het beëindigen van de huidige escalatiecyclus niet louter een optie is, maar een duidelijk strategisch doel … Hij koestert nu een bredere visie op de betrekkingen tussen de VS en Iran,” schrijft Alastair Crooke.
Een onbetwist dogma is ten onder gegaan:
“In delen van Jeruzalem en Washington heerste al lange tijd de verwachting dat aanhoudende druk zou kunnen leiden tot een regimewisseling in Teheran … Maar de aangekondigde overeenkomst wijst op een nieuwe fundamentele realiteit: de campagne waarvan velen hoopten dat deze de Islamitische Republiek zou verzwakken of zelfs destabiliseren, zal in plaats daarvan eindigen met een regime dat intact is, versterkt is en formeel betrokken is bij de VS … Dit komt neer op de ineenstorting van een bredere strategische aanname: dat gecoördineerde Amerikaanse en Israëlische druk omstandigheden zou kunnen scheppen die bevorderlijk zijn voor fundamentele politieke verandering binnen Iran. In plaats daarvan is de waarschijnlijke uitkomst het tegenovergestelde … het is een uitkomst die het vertrouwen onder de heersende elite van Iran waarschijnlijk zal versterken in plaats van verzwakken …”.
Dit moment betekent een belangrijke strategische overwinning voor Iran: wereldwijd ontstaat een heroïsch beeld – terwijl het isolement van Israël in de Iraanse kwestie, zelfs onder zijn bondgenoten in de Golf, sterk is toegenomen. Op persoonlijk vlak is het aanzien van Netanyahu in Israël catastrofaal gedaald.
Natuurlijk kan het ‘akkoord’ snel ontrafeld raken – Trump is geneigd tot plotselinge koerswijzigingen, en de volle kracht van de Amerikaanse zionistische miljardairsklasse wordt tegen Trump ingezet, waardoor hij gedwongen wordt van koers te veranderen (misschien doordat de eersten ernaar streven om de oppositie te mobiliseren in het Congres en de Senaat).
Beide scenario’s zijn mogelijk, maar het feit dat Trump daadwerkelijk – hoe voorlopig ook – tot een akkoord met Iran is gekomen, onderstreept een groeiende kloof tussen Trump en Israël. En Netanyahu’s poging om de koppeling tussen het memorandum van overeenstemming en een eventueel staakt-het-vuren in Libanon te verbreken (door zondag een aanval uit te voeren in Dahhiya in Beiroet) had paradoxaal genoeg het tegenovergestelde effect – Trump verbeterde onmiddellijk de voorwaarden van het memorandum van overeenstemming ten gunste van Iran.
En mocht de overeenkomst inderdaad mislukken, dan heeft Iran de mogelijkheid om simpelweg de Straat van Hormuz af te sluiten – en mogelijk ook de Bab el-Mandeb-doorgang. En wat kan Trump doen? Hoe dichter de VS bij de ‘economische afgrond’ en de tussentijdse verkiezingen komen, hoe minder aantrekkelijk het voor hem wordt om de oorlog opnieuw aan te wakkeren. In ieder geval verwacht Iran ten volle dat de militaire aanvallen zullen worden hervat en bereidt het zich daarop voor.
Afgezien van de lokale gevolgen van het feit dat Trump het akkoord met Iran voorrang geeft boven het belang van Israël om de oorlog in Libanon brandend te houden, kan het akkoord bredere geopolitieke gevolgen inluiden –
Iran is al vier decennia lang verstrikt in de steeds strakker wordende boa-constrictor-windingen van sancties, energieblokkades en uitsluiting van de dollar, wat een weerspiegeling is van de niet-aflatende inspanningen van joods-Israëlische supremacisten in Israël en Amerika om de Amerikaanse dominantie over het Midden-Oosten te handhaven.
De VS hebben veertig jaar lang maximale druk uitgeoefend om Iran te breken, maar hebben juist door hun vijandigheid diezelfde tegenstander (Iran) zo sterk gemaakt dat deze nu zijn invloed aanwendt om de omhullende slangenwindingen geleidelijk los te wrikken, zodat het weer vrijer kan ademen.
Het verzet van Iran spreekt tot de verbeelding van een groot deel van de wereld – juist omdat het wordt gezien als een morele strijd om een Iraanse visie op hun eigen toekomst opnieuw te doen gelden.
In feite heeft het voorbeeld van Iran de ogen van de wereld geopend voor het Amerikaanse plan om staten met geweld te dwingen in te stemmen met de Amerikaanse eisen dat zij zich schikken naar de door de VS opgelegde zionistische hegemonie in het Midden-Oosten.
Nu staten zien hoe ver de wurggreep op Iran reikt, zoeken ze naar manieren om zichzelf te beschermen tegen een soortgelijke Amerikaanse ‘bewapening’ van de buitenlandse handel in voedsel, olie, kunstmest – en in vrijwel alles waar de VS een knelpunt in kan creëren – om tegen hen in te zetten.
Zal de ondertekening van het memorandum van overeenstemming dan inderdaad een soort keerpunt zijn? Het is nog te vroeg om te zeggen, maar een eerste vraag moet zijn: heeft Trumps ommezwaai Israël een onomkeerbare slag toegebracht?
Lazar Berman, militair correspondent van de Times of Israel, merkt op dat de “totale overwinning” en de daarmee gepaard gaande illusies voorbij zijn –
“De oorlogen na 7 oktober, die gepaard gingen met verwachtingen en beloften van ‘totale overwinning’, zijn voorbij – net als de illusies daarover. De Palestijnen zullen Gaza niet verlaten. Hamas zal niet ontwapenen, en Hezbollah evenmin. Trump zal niet terugkeren naar een oorlog met Iran, dat nu kan dreigen zich terug te trekken uit een akkoord om Trump ertoe te bewegen elke grote Israëlische operatie tegen Hamas of Hezbollah te stoppen … Het Midden-Oosten is zeker veranderd”.
Het lijkt er nu op dat het doel van Trump is om een akkoord te bereiken met Iran – hij gelooft blijkbaar ook dat deze stap ook in het belang van Israël zal zijn. Dit kan al dan niet realistisch zijn. Want, zoals Aluf Benn in Haaretz schrijft: “het idee dat Israël en Iran in staat zijn tot verzoening na decennia van vijandigheid, die vorig jaar culmineerde in bombardementen en raketaanvallen, is in Israël nooit zelfs maar ter sprake gekomen”.
Juist deze leemte gaf aanleiding tot overmoed en wensdenken binnen het Israëlische establishment.
Zoals de vooraanstaande Israëlische commentator Nahum Barnea uitlegt, kwam het bij Israël nooit op dat Iran een door de VS geleide aanval zou kunnen overleven –
“Er was waarschijnlijk niemand van de militaire inlichtingendienst, de Nationale Veiligheidsraad of de Mossad die tijdens de bijeenkomsten de mogelijkheid ter sprake bracht dat het Iraanse regime zou kunnen overleven en er sterker uit zou komen. Zelfs als er een paar sceptici in de zaal waren, hielden ze hun mond”.
In Israël is het gevoel van nederlaag voelbaar.
Waar Trump nu waarschijnlijk op mikt, is meer manoeuvreerruimte voor zijn visie op vrede in het Midden-Oosten. Zijn ballonproeven over de toetreding van Iran tot de Abraham-akkoorden; dat hij graag met Hezbollah zou willen praten, en zijn (nog absurdere) opmerkingen in de trant dat Jolani en Syrië ‘zorg’ zouden moeten dragen voor Hezbollah in Libanon, ondersteunen echter wel de stelling van Citrinowicz dat Trump voorlopig een (mogelijk onwaarschijnlijke) bredere visie koestert over waar de betrekkingen tussen de VS en Iran naartoe zouden kunnen leiden.
In dit hertekende Israëlische strategische landschap zouden misschien zelfs de lafhartige Europeanen corrigerende maatregelen kunnen nemen door aan te dringen op een terugkeer naar oude opvattingen over oorlog – waarin decapitatieslagen en campagnes waarbij vrouwen en kinderen massaal worden vermoord buiten alle beschaafde oorlogsnormen vallen, laat staan buiten de menselijke moraal. Iraanse onderhandelaars hielden tijdens de onderhandelingen vol dat moorden of moordaanslagen de betrekkingen met de VS definitief zouden vernietigen.
De andere belangrijke kwestie die uit deze gebeurtenissen voortvloeit, is de vraag: wat zal het effect zijn van de ondertekening van het memorandum van overeenstemming op het karakter van het Amerikaanse politieke bestel? Zal dit een afzonderlijk en strategisch keerpunt blijken te zijn? Zal Amerika als geheel zich gaan distantiëren van Israël?
Er is een duidelijke verdeeldheid onder het Amerikaanse electoraat. De leeftijdsgroep van 55-plussers staat over het algemeen sympathiek tegenover Israël; maar de jongeren zijn radicaal van mening veranderd. Zelfs onder Amerikaanse joden is 61% tot de conclusie gekomen dat Israël oorlogsmisdaden heeft begaan in Gaza, en beschouwt 39% het optreden van Israël in Gaza als genocide.
Natuurlijk zullen de ‘Israel-Firsters’ hun standpunt niet wijzigen en erop aandringen dat het Congres zich aan hun lijn houdt.
Maar een recent opiniestuk in de WSJ – Netanyahu heeft Midden-VS verloren – concludeert:
“Nu Israël deze herfst verkiezingen tegemoet gaat, ben ik ervan overtuigd dat: als de kiezers ervoor kiezen de huidige regering te handhaven ondanks de fatale fouten die deze heeft gemaakt, veel Amerikanen tot de conclusie zullen komen dat het Israël dat zij decennialang hebben gesteund, niet langer bestaat”.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
‘Natuurlijk kan het ‘akkoord’ snel ontrafeld raken – Trump is geneigd tot plotselinge koerswijzigingen, en de volle kracht van de Amerikaanse zionistische miljardairsklasse wordt tegen Trump ingezet, waardoor hij gedwongen wordt van koers te veranderen (misschien doordat de eersten ernaar streven om de oppositie te mobiliseren in het Congres en de Senaat).’
‘DE VOLLE KRACHT VAN DE AMERIKAANSE ZIONISTISCHE MILJARDAIRSKLASSE WORDT TEGEN TRUMP INGEZET, WAARDOOR HIJ GEDWONGEN WORDT VAN KOERS TE VERANDEREN.’
Trump strijd tegen de zionisten. Dit soort berichten gaan in de komende maanden vaker en vaker komen, net zo lang tot de die hard haters eindelijk inzien dat niks is zoals in de propaganda artikelen die de haters blind geloven en tot haat en woede aanzetten. Geniet nog even van het haten, want de haters zullen binnen niet al te lange tijd allemaal hun woorden moeten inslikken en met gebogen hoofd moeten zwijgen zodra blijkt dat ze werden bestuurd door opinies en deepstate hersenspoeling.
Als alle deepstate MSM/ASM iedereen aanzetten om alle haat op 1 man te projecteren, dan is die ene man de vijand van de MSM/ASM deepstate. Hetzelfde deden de media tijdens cojona, toen was iedereen met kritiek en vragen een wappie, nu wordt Trump door de meeste wappies een wappie genoemd. En geen enkele wappie heeft door dat wanneer alle kwaadaardige media dezelfde boodschap herhalen, dat ze worden gehersenspoeld.
Het is ongelooflijk hoeveel mensen tijdens cojona hebben geleerd om de media niet meer te vertrouwen, en vervolgens geloven diezelfde mensen ALLES wat die media nu uitkraamt. Dat is alsof joden vergeten dat ze door nazi’s in vernietigingskampen werden vermoord en ineens NSB’er worden en alles geloven wat de media hen vertellen.
Ik vermoed dat niemand hier deze reactie zonder woede kan lezen en dat er meteen weer haat en persoonlijke aanvallen komen. Net als tijdens cojona, toen de gehersenspoelde/gevaccineerde mensen blinde haat hadden tegen alles en iedereen die niet blind volgde. Velen hier gedragen zich als gevaccineerde en gehersenspoelde mensen… reflecteer daar eens op. Of lukt dat gewoon niet, net zoals de gehersenspoelde mensen niet meer konden reflecteren en nadenken, en alleen konden oordelen, negeren en haten tijdens cojona.
Ik wil er wel op regeren Theme, ik heb gisteren een filmpje geplaatst van 52 minuten van een vlogger die ik al jaren volg en die is naar Oman gegaan tot het uiterste puntje van de straat en daar is hij met een speedboot de straat opgevaren. Zat erin dat hij gearresteerd zou worden en dat is ook gebeurd. Na een paar uur mocht hij weer vertrekken.
Maar het lag er erg rustig bij allemaal en ook de mensen die er woonden waren erg relaxed. Worden we niet bedonderd? Ze kunnen je alles wijsmaken. Ik zeg niet dat het zo is, maar die optie is er ook nog.
https://www.msn.com/nl-nl/nieuws/buitenland/oorlogsupdate-vs-iran-trump-dreigt-met-nieuwe-aanvallen-op-iran-tijdens-gesprekken-in-zwitserland/ar-AA26iUgK?ocid=msedgntp&pc=LCTS&cvid=6a3a42724e714a6797ada06aea0c3780&ei=16
Ach, schei toch uit met deze clowns.
Allemaal rookgordijnen.
1. Er is geen “akkoord”; er is alleen een vaag ‘memorandum’.
2. Israel “raapt niets op”, maar klaagt wat, omdat ze bezig zijn andere plannen te bedenken.
3. Trump is bezig, door zogenaamde bijeenkomsten, Iran volkomen te manipuleren en bedriegen.