Generaal Rezaei’s ansichtkaart aan Lakenheath

Washington heeft een beproefde methode om met Iraanse dreigementen om te gaan: ze afdoen als grootspraak en vervolgens verbaasd reageren wanneer de raketten verschijnen. In maart hebben we dat spelletje gespeeld. Teheran had twintig jaar lang volgehouden dat zijn raketten een bereik van maximaal 2.000 kilometer hadden, en het Pentagon geloofde dat maar al te graag. Vervolgens vlogen twee Iraanse ballistische raketten met gierende snelheid richting Diego Garcia, ongeveer 3.900 kilometer van de zuidkust van Iran. Pete Hegseth vertelde later aan de Senaat dat hij had gezien hoe een raket met een bereik van 4.000 kilometer op de basis neersloeg. Oeps.

Woensdag stuurde Mohsen Rezaei nog een ansichtkaart. Als Amerikaanse vliegtuigen vanaf bases in Europa opstijgen om Iran te bombarderen, zei hij, zal Iran die bases aanvallen. Hij beloofde aanvallen op “verafgelegen Amerikaanse bases” die “nog niet zijn aangevallen”, en op “bepaalde eilanden waarvan zij denken dat onze raketten die niet kunnen bereiken”. Daarna volgde de uitspraak die enkele commandanten van luchtmachtbases ’s nachts wakker zou moeten houden: de “defensieve en offensieve capaciteiten van Iran zijn nu veel groter dan op de eerste dag van de oorlog”, schrijft Larry Johnson.

De reflex in Washington zal zijn om met de ogen te rollen. Ik zou een andere exercitie voorstellen. Ga ervan uit dat Rezaei de waarheid spreekt. Ga ervan uit dat hij stilzwijgend toegeeft dat Iran nu beschikt over een grotere raketmacht met een groter bereik dan die welke het in maart inzette. Kijk vervolgens waar de Amerikaanse luchtmacht haar vliegtuigen in Europa heeft gestationeerd.

Dit is niet zomaar een onbeduidend parlementslid dat aan het woord is

Eerder deze maand kwamen de dreigementen tegen Europa van het gebruikelijke koor. Een lid van de parlementaire commissie voor Nationale Veiligheid vertelde Euronews dat Iraanse raketten richting Europa zouden vliegen als Amerika zijn bases in Italië en Duitsland zou gebruiken. Kayhan, de krant die namens het kantoor van de Opperste Leider spreekt, zei dat de lijst met doelwitten nu tot “het hart van Europa” reikt. Het Teheraanse Hamshahri meldde dat Iran zijn lijst met doelwitten had bijgewerkt met Amerikaanse ondersteuningsbases in Europa, volgens een doctrine van “vergelding zonder geografische beperkingen”. Westerse commentatoren deden dit alles af als loos alarm.

Rezaei is moeilijker terzijde te schuiven. Hij is de secretaris van de Opperste Nationale Veiligheidsraad, de hoogste veiligheidsfunctionaris van Iran, die in augustus door Mojtaba Khamenei werd benoemd. Hij voerde zestien jaar lang het bevel over de Revolutionaire Garde. Wanneer de man die het Iraanse oorlogsbeleid coördineert jouw bases bij naam noemt, is de gepaste reactie om het niet langer retoriek te noemen.

De dreigementen volgden ook op een gemelde Amerikaanse aanval op een Iraanse raketinstallatie op het eiland Qeshm. Teheran uit deze waarschuwingen niet zomaar. Het vertelt Washington wat de volgende ronde zal kosten.

Pak er een liniaal bij

Ik heb het rekenwerk gedaan, zodat het Pentagon dat niet hoeft te doen. Gemeten vanaf de westelijke en noordwestelijke grens van Iran liggen alle belangrijke Amerikaanse luchtmachtbases in Duitsland en de belangrijkste bases in het Verenigd Koninkrijk binnen het bereik van 4.000 kilometer dat Iran in maart heeft aangetoond.

Let op wie onderaan die lijst staat. Fairford is de plaats waar Amerikaanse bommenwerpers worden gestationeerd wanneer Washington een doelwit in het Midden-Oosten wil aanvallen zonder toestemming te hoeven vragen aan een monarch uit de Golfregio. De tankvliegtuigen van Mildenhall houden die bommenwerpers in de lucht. Dat zijn precies de “opstijgende vliegtuigen” die Rezaei beschreef.

De eilanden zijn een ander verhaal. Cyprus en Kreta liggen ruimschoots binnen het bereik van de gebruikelijke Iraanse raketten met een bereik van 2.000 kilometer. Sicilië ligt daar net buiten. Als je op een eiland in de Middellandse Zee bent gestationeerd en je is verteld dat Iran je niet kan bereiken, zou ik om een tweede mening vragen.

Geparkeerde vliegtuigen kunnen niet uitwijken

In maart vuurde Iran twee raketten af op Diego Garcia. Twee raketten vormen een demonstratie, geen militaire campagne. De geruststellende aanname in Washington is dat de Iraanse middellangeafstandsraketten slechts uit een handvol prototypes bestaan. Als Rezaei meent wat hij zegt, is die aanname achterhaald. “Veel groter dan op de eerste dag van de oorlog” betekent meer van die raketten, een groter bereik, of allebei.

Bedenk eens wat dat betekent voor de bases op mijn lijst. De gevechtsvliegtuigeenheden op Lakenheath, Spangdahlem en Aviano beschikken tenminste over versterkte vliegtuigshelters uit de Koude Oorlog. De bommenwerpers op Fairford en de tankvliegtuigen op Mildenhall hebben die niet. Ze zijn te groot voor shelters en staan op open platforms, netjes op een rij alsof ze op de parkeerplaats van een plaatselijke jaarmarkt staan. Een raket hoeft niet chirurgisch nauwkeurig te zijn om een rij KC-135’s te vernielen. Hij hoeft geen B-52 te vernietigen om de hele bommenwerpervloot een week lang aan de grond te houden. Een landingsbaan vol kraters doet dat prima.

Dan is er nog de verdediging. Hier is de ironie bijna te groot om waar te zijn. Vijftien jaar lang vertelde de NAVO Moskou dat de Aegis Ashore-installaties in Roemenië en Polen waren gebouwd om Iraanse raketten die op Europa waren gericht tegen te houden, en de Russen noemden dat een doorzichtig voorwendsel. We staan op het punt te ontdekken of dat voorwendsel werkt. Die installaties beschikken over een beperkt aantal onderscheppingsraketten. Ondertussen zijn Patriot-batterijen weggehaald om in Oekraïne en de Golfregio te worden ingezet. Een verdediging die is ontworpen voor een paar raketten van een schurkenstaat, biedt geen bescherming tegen een raketsalvo.

Eerlijkheidshalve moet worden gezegd dat raketten die op hun maximale bereik worden afgevuurd, lichtere granaatkoppen dragen en dat de nauwkeurigheid van Iran op 3.500 kilometer niet is bewezen. Dat is een echte beperking. Het is ook het soort beperking dat tot 20 maart bijzonder geruststellend klonk.

De boodschap is niet voor het Pentagon bedoeld

Lees de voorwaarde van Rezaei nog eens: Iran valt de bases aan “als Amerikaanse vliegtuigen daar opstijgen en Iran bombarderen”. Die zin is gericht aan Rome, Berlijn en Londen, niet aan Washington.

Sommige Europese hoofdsteden begrepen de boodschap al voordat hij die verstuurde. Italië en Spanje hebben de Verenigde Staten al verboden hun bases op hun grondgebied te gebruiken om Iran aan te vallen. Londen stond dit alleen toe voor wat het “specifieke en beperkte” doeleinden noemde, voornamelijk het aanvallen van Iraanse raketten in opslagplaatsen of op lanceerinrichtingen. Elk van die regeringen moet zich nu afvragen of een vlucht van een B-52 vanuit Fairford het waard is dat er een Iraanse raketkop in Gloucestershire terechtkomt.

Dat is hier het echte wapen. Iran hoeft helemaal niets in Europa te raken. Het hoeft Europese regeringen er alleen maar van te overtuigen dat het daartoe in staat is. Elke hoofdstad die nee zegt tegen Washington, dwingt de Amerikaanse bommenwerpercampagne zich terug te trekken naar de bases in de Golfregio, waarvan Iran al heeft aangetoond dat het die gemakkelijk kan bereiken.

Neem hem op zijn woord

Ik heb mijn hele carrière gezien hoe Washington tegenstanders onderschatte omdat het alternatief ongelegen kwam. Iran zei dat zijn raketten niet verder reikten dan 2.000 kilometer, dus baseerden we onze plannen op 2.000 kilometer. Iran vuurde raketten af op Diego Garcia en wij besloten dat twee raketten een toevalstreffer waren. Nu vertelt de hoogste veiligheidsfunctionaris van Iran ons dat hij er meer heeft en dat hij ze zal inzetten tegen de bases van waaruit onze bommenwerpers opstijgen.

Misschien bluft hij. Maar als Rezaei de waarheid spreekt, staan de vliegtuigen op Lakenheath, Fairford, Ramstein en Aviano niet langer in een achtergebied. Ze bevinden zich in een oorlogsgebied, zonder shelters voor de grote toestellen en met een raketverdediging die is ontworpen voor een dreiging die zojuist groter is geworden. De verstandige reactie zou zijn om de vliegtuigen te verspreiden, voorraden onderscheppingsraketten aan te leggen en goed na te denken voordat de volgende aanval vanaf Europees grondgebied wordt uitgevoerd. De waarschijnlijke reactie is dat een woordvoerder van het Pentagon het retoriek noemt. We zullen op dezelfde manier als in maart ontdekken wie er gelijk had.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Iraans parlementslid zegt tegen Euronews dat Teherans raketten Europa zullen treffen als de VS hun bases daar gebruiken

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: