Patriottische zuivering: de werkelijke kosten van oorlog

De grote generaal Smedley Butler schreef zijn klassieker War is a Racket als reactie op het zinloze bloedbad van de Eerste Wereldoorlog. Zo’n 15 tot 22 miljoen, grotendeels jonge jongens, stierven voor absoluut niets. Het feit dat men geen nauwkeurigere schatting kan geven, zegt genoeg over de onvoorstelbare aantallen die hiermee gemoeid zijn.

In 1846 besloot president Polk oorlog te voeren tegen Mexico. Was de landroof die daarop volgde, inclusief wat later Californië zou worden, het leven waard van de bijna 14.000 Amerikanen die omkwamen? Of van de 25.000 Mexicanen, waaronder een onbekend aantal burgers? Mexico verloor in feite 55% van zijn grondgebied aan de VS tussen 1836 en 1848. Geen wonder dat de mensen van La Raza een hekel hebben aan gringo’s. In april 1847 nam de wetgevende macht van Massachusetts een resolutie aan waarin de oorlog werd veroordeeld als “een gigantische misdaad” tegen een “zwakke buur” met het oog op verovering, territoriale uitbreiding en de uitbreiding van de slavernij. In 1848 nam het Huis van Afgevaardigden een resolutie aan waarin stond dat “de oorlog onnodig en ongrondwettelijk door de president was begonnen”. Onder de prominente figuren die zich tegen de oorlog verzetten, bevond zich de toenmalige afgevaardigde Abraham Lincoln, die zei: “Elk volk, waar dan ook, dat daartoe geneigd is en de macht heeft, heeft het recht om in opstand te komen en de bestaande regering af te schudden, en een nieuwe te vormen die beter bij hen past,” schrijft Donald Jeffries.

In 2011 verhoogden de rechtbankhistorici met tegenzin het aantal doden in onze eigen Burgeroorlog tot maar liefst 850.000, veel meer slachtoffers dan Amerika ooit heeft geleden in al zijn talloze buitenlandse mislukkingen door de jaren heen. Al die grotendeels puberale jongens stierven omdat sommige zuidelijke staten zich wilden afscheiden van de Unie. Je weet wel, dat hele gedoe over de instemming van de regeringsonderdanen. Het hele fundament van onze Onafhankelijkheidsoorlog. Maar “Eerlijke” Abe Lincoln, wiens woorden in 1846 precies de situatie met de Confederatiestaten vijftien jaar later voorspelden, liet elke burger weten dat deze Unie zeker geen vrijwilligersunie was. De instemming van de regeringsonderdanen was voorgoed aan diggelen geslagen, maar slechts weinigen leken het op te merken. Of er iets om te geven. Een vol kwart van de mannelijke bevolking in het Zuiden stierf. Over een verloren generatie gesproken. Lincoln vernietigde het machtsevenwicht en creëerde het imperiale sjabloon dat alle ‘beste’ presidenten zouden volgen. Het feit dat ons corrupte establishment hem promoot als onze grootste leider, de seculiere heilige van onze beschaving, zegt alles over die beschaving. De verkrachting en plundering van Mexicaanse burgers werd tot een ware kunst verheven door Lincolns ‘totale oorlog’-strategie.

Na misschien wel de langste periode van relatieve vrede die dit land ooit heeft gekend, zorgde in 1898 de eerste officiële valse vlag ervoor dat we de afscheidsrede van George Washington negeerden, evenals de wijze woorden van John Quincy Adams dat “Amerika niet naar het buitenland gaat op zoek naar buitenlandse monsters om te vernietigen.” De macht van een gecontroleerde pers, onder leiding van William Randolph Hearst, manipuleerde het land tot een oorlog op vreemde bodem, met de leus “Remember the Maine”, het Amerikaanse schip dat zonk en 3.289 doden veroorzaakte. Het probleem was dat de Spanjaarden de USS Maine niet tot zinken hadden gebracht, zoals zelfs de hofhistorici uiteindelijk zouden toegeven. Meer dan 2.000 extra Amerikanen stierven in de oorlog zelf, die het leven kostte aan zo’n 55.000 tot 60.000 Spaanse soldaten. Maar Hearst verkocht veel kranten. Er was weer een grens overschreden, een die de Founding Fathers zich nooit hadden kunnen voorstellen. President McKinley was een onwillige oorlogvoerder, en de vergeten romanschrijver Taylor Caldwell zou zijn moord in 1901 beschrijven als direct gerelateerd aan die onwil.

Met het zinken van de Maine als precedent voor een slagschip, zou een identieke situatie met de torpedering van het Britse passagiersschip RMS Lusitania in mei 1915 de betrokkenheid van de VS versnellen in misschien wel de minst te rechtvaardigen oorlog die de wereld ooit had gezien. Naast de miljoenen Europeanen die werden afgeslacht omdat aartshertog Ferdinand was vermoord, waren er zo’n 116.516 Amerikaanse soldaten. George M. Cohan werd een Hollywoodheld omdat hij Over There schreef om deze jongens te inspireren hun leven op te offeren in verre loopgraven. Het verfoeilijke, statistische karakter van Uncle Sam werd erg populair, waarbij de Orwelliaanse slogan “Uncle Sam Wants YOU” op de een of andere manier de massa aansprak. Smedley Butler richtte zich op alle nieuwe fortuinen die deze oorlog had gecreëerd en verklaarde dat oorlog nooit om vijanden ging, maar om kansen op winst. “Er zijn maar twee dingen waarvoor we moeten vechten. Het ene is de verdediging van onze huizen en het andere is de Bill of Rights,” verklaarde Butler, ons eraan herinnerend dat “een enkeling profiteert en de velen betalen.” Er wordt ons nog steeds verteld, zonder enige sarcasme, dat de Tweede Wereldoorlog een “goede oorlog” was. Een echt goede oorlog. Zo goed dat Hollywood er elk jaar nog steeds aan terugdenkt, in een of andere voorspelbare film of tv-serie die probeert het doodgeslagen nazi-paard nog verder uit te melken. Het was echt zo goed dat wereldwijd 60-75 miljoen mensen (en nogmaals, waarom zo’n breed bereik – zouden er 15 miljoen ontbreken?) als gevolg daarvan stierven, waaronder 407.000 Amerikanen. Mijn oom Logan was in Normandië. Hij is niet omgekomen, maar zijn leven was verwoest. Lang voordat ik geboren werd, bracht hij elke kerst hysterisch huilend door, terwijl hij terugdacht aan alle jongens die hij om hun moeders hoorde huilen. Hij bleef achter met een plaat in zijn hoofd, is nooit getrouwd, heeft nooit echt een baan gehad en is waarschijnlijk als 49-jarige maagd gestorven. Maar hé, bedankt voor je dienst! De broer van mijn schoonmoeder werd neergeschoten en gedood. Hij heeft nooit kunnen meedoen aan de glorieuze babyboom, wonen in de buitenwijken, of de grootste economische bloei meemaken die de wereld ooit had gekend. Er zijn 407.000 van dat soort ‘mooie’ verhalen.

In het Koreaanse ‘conflict’, onze allereerste ‘politieactie’ waarbij geen poging werd gedaan om land te veroveren of een echt conflict op te lossen, kwamen tussen de 36.574 en 54.246 Amerikanen om het leven. Zulke precieze cijfers, maar met een marge van 18.000? Natuurlijk, we lieten een onbekend aantal krijgsgevangenen en vermisten achter en hielden dat de volgende 50 jaar verborgen, maar zouden we dan niet een nauwkeuriger telling moeten hebben? Alles bij elkaar stierven er 2,5 tot 3 miljoen mensen, waarvan wel een miljoen burgers. Nou, als je mijn werk hebt gelezen, weet je dat waar Amerikaanse troepen gaan, burgerslachtoffers volgen. Het is een kwestie van Amerikaans exceptionalisme, dat zou je niet begrijpen. Toen “Old Warrior” Douglas MacArthur daadwerkelijk probeerde de Koreaanse oorlog te winnen, ontsloeg “Give ‘em Hell” Harry Truman hem. We kunnen niet hebben dat je een oorlog wint! Blijf in je demarcatiezones. Verkracht en beroof zoveel je wilt, maar win niet. Ik bedoel, was de ‘goede’ Tweede Wereldoorlog niet genoeg voor deze monsters? Konden ze letterlijk geen tien jaar wachten voordat ze een waanzinnig bloedbad in Korea organiseerden?

Korea maakte deel uit van de nep-‘Koude Oorlog’. Waarin we plotseling onze geliefde Sovjets en ‘Oom Joe’ Stalin de rug toekeerden, onze vertrouwde bondgenoten in de ‘goede’ oorlog. Dezelfde bronnen die nooit ophouden met het noemen van de 6 miljoen Joden die omkwamen in de Holocaust met een hoofdletter H, geven stilletjes ook toe dat de Sovjets – je weet wel, onze bondgenoten in de ‘goede’ oorlog – maar liefst 20 miljoen katholieken hebben vermoord. Nu ben ik maar een drop-out van een community college, maar het lijkt mij dat dit een nog grotere etnische/religieuze zuivering vertegenwoordigt. Genocide. Holocaust met twee hoofdletters H. En toch heeft Hollywood er nog geen enkele film over gemaakt. Vreemd. Tijdens deze belachelijke ‘Koude Oorlog’ werd Joe McCarthy gedemoniseerd omdat hij de banden tussen de Sovjets en onze regering aan het licht probeerde te brengen, en we zetten twee proxy-conflicten op, eerst in Korea en daarna in Vietnam. We hebben de gevreesde Sovjets geen enkele keer op een slagveld geconfronteerd. Alleen Hitler deed dat. Maar we gaven wel veel geld uit om ze te ‘verslaan’. Bij iets. Ik weet niet precies wat.

Meer dan 58.000 Amerikanen stierven in de Vietnamoorlog. Een oorlog waarin vijand en bondgenoot op elkaar leken en geen uniformen droegen. Het resulteerde in de eerste krachtige anti-oorlogsbeweging die dit land ooit heeft gekend, zij het gecontroleerd door dezelfde krachten die alle oppositie in toom houden. JFK werd vermoord omdat hij al zijn terugtrekking uit Vietnam had afgebakend, waarbij alle Amerikanen in 1965 weg zouden zijn. Het hielp ook niet dat hij de eerste en laatste president was die Israël ter verantwoording riep, door de Israëlische leider David Ben-Gurion te vertellen dat als ze doorgingen met het ontwikkelen van kernwapens, hij alle hulp zou stopzetten. We weten allemaal wat er met JFK is gebeurd. En wat er in Vietnam is gebeurd. Israël voelde zich zo gesterkt dat ze ons schip, de USS Liberty, aanvielen, een gebeurtenis die decennialang in de doofpot is gestopt. Ze beheersen nu de verticale en horizontale structuren van onze samenleving. Het is grappig hoe we ervan genieten om zoveel andere naties te bezetten, maar nu ironisch genoeg zelf bezet zijn. ZOG, zoals het nu door velen online openlijk wordt genoemd. Toen de neocons – die grotendeels bestonden uit voormalige communistische joden zoals Irving Kristol – tijdens het presidentschap van Reagan de controle over de uitvoerende macht overnamen, waren de “eeuwige oorlogen” onvermijdelijk. Het conservatisme veranderde van een beweging die zich verzette tegen hoge belastingen en een grote overheid, in aanhangers van Ayn Rand (een andere invloedrijke niet-Ierse figuur), cheerleaders voor een Groot-Israël. De born-again-beweging kreeg een nieuw imago als fundamentalistisch christendom, en zelfs de absurditeit van televangelisten als Jim en Tammy Bakker of Jimmy Swaggart kon dit niet tegenhouden. Het ging meer over Gods zogenaamde ‘uitverkoren’ volk dan over Jezus Christus. De Golfoorlog in 1989 betrof CIA-informant Saddam Hoessein – die we steunden en aan wie we gifgas verkochten tijdens de oorlog tussen Iran en Irak – die de kleine, kunstmatige olie-oligarchie Koeweit ‘binnenviel’. Ambassadeur April Glasbie loog en vertelde Irak dat we het prima zouden vinden als ze Koeweit zouden binnenvallen. Denk aan Trumpenstein die Iran twee keer bombardeert tijdens vredesonderhandelingen. We verloren 250 Amerikaanse soldaten toen we ons woord braken, terwijl 200.000 Iraakse burgers werden gedood, samen met de zich overgevende troepen die onze dappere jongens met bulldozers overreden en levend begroeven.

Massavernietigingswapens. Die natuurlijk niet bestonden. Dubya Bush die verkondigde: “Je staat aan onze kant, of je staat aan de kant van de terroristen.” De 9/11-inside job. De Patriot Act. Het monsterlijk ongrondwettelijke Ministerie van Binnenlandse Veiligheid. Meer dan 4.000 Amerikaanse soldaten gedood, en nog eens zo’n 200.000 Iraakse burgers. Dit is exclusief de naar schatting 500.000 baby’s en jonge kinderen die stierven als gevolg van ons embargo tegen Irak. Maar Madeline Albright zei dat het “het waard was”. Misschien was het ook “goed”. Net zo goed als Uncle Sam, of de doden in Dresden, of de vele, vele Duitse en Japanse vrouwen die door de jongeren van onze “greatest generation” zijn verkracht. Geen wonder dat ze ons haten om onze vrijheid. Vervolgens verloren we meer dan 2.000 Amerikaanse soldaten bij een zinloze bezetting van Afghanistan. Meer dan 66.000 Afghaanse soldaten en meer dan 47.000 burgers kwamen om tijdens de Amerikaanse “bezetting”. Julian Assange en daarna Bradley Manning kwamen in de problemen omdat ze de gruwelijke wandaden van onze troepen in Irak en Afghanistan aan het licht brachten. Zoals plassen op lijken. Of voetballen met onthoofde hoofden. Honden neerschieten voor de lol. En het verkrachten van vrouwen, kleine meisjes en jongens. Niemand heeft gezegd dat vrijheid gratis was.

Volgens de website over oorlogskosten kost de oorlog in Iran de Amerikaanse belastingbetaler $21.800 per seconde. Alleen al sinds 1995, toen de neocons de volledige controle over ons ‘bipartisan’ buitenlands beleid hadden gegrepen, heeft de VS ingegrepen in 37 landen, bijna 5 biljoen dollar uitgegeven en dood en verwoesting veroorzaakt. Als ‘klimaatverandering’ echt bestond, zou niemand schuldiger zijn aan het negatief beïnvloeden van het klimaat dan het Amerikaanse leger. Jammer dat DOGE nooit het Pentagon heeft mogen controleren, zoals Elon Musk wilde. Stel je eens voor welke pareltjes ze zouden hebben gevonden. Van Abraham Lincoln tot Donald Trump was John F. Kennedy de enige president die weerstand bood aan de druk om oorlog te voeren. Trump ging van het bekritiseren van alle “zinloze oorlogen” naar het worden van de grootste interventionist die we sinds de Tweede Wereldoorlog in het Witte Huis hebben gezien. Hij heeft de Venezolaanse leider al ontvoerd. Hij zegt dat hij Cuba zal innemen “als hij dat wil”. Misschien zal de ramp in Iran, waar onze troepen een voorspelbare mate van incompetentie aan de dag leggen, hem afremmen.

Iedereen weet dat oorlog verkeerd is. Tenzij je eigen huis wordt aangevallen, is het onethisch en dom. De vergeten Jeannette Rankin, het enige congreslid dat tegen het uitroepen van de oorlog aan Japan stemde, zei dat “oorlog het afslachten is van mensen, die tijdelijk als vijanden worden beschouwd”. Sommige families die een kind verliezen, kunnen worden getroost met medailles en schijnheilige woorden van politici. Sommigen, zoals mijn vriendin Cindy Sheehan, kunnen dat niet. Voor degenen wier leven zo voortijdig eindigde vanwege een regeringsbesluit, of degenen die voor altijd verminkt thuiskwamen, was oorlog precies wat een van de meest verachtelijke militaire leiders die ooit een zwaard heeft getrokken, William T. Sherman, zei dat het was: de hel. Geen van onze soldaten stierf “voor ons”. Ze stierven voor Bell Helicopter. En Standard Oil. En Brown Brothers. En Blackwater. En de Federal Reserve. En in onze tijd, in de eerste plaats voor Israël. Er waren individuele uitingen van heldendom, maar het waren geen helden. Het waren slachtoffers. Maar dat mogen ze niet zijn in onze slachtoffercultuur.

Oorlog heeft het leven van het gewone volk nooit beter gemaakt, met uitzondering van onze strijd voor onafhankelijkheid en de Oorlog van 1812, waarin onze kusten werden aangevallen. Het heeft de zakken gevuld van degenen die al rijk waren, en de weg vrijgemaakt voor nieuwe fortuinen voor degenen die bereid waren hun ziel te verkopen. WO I introduceerde dodelijk globalisme in de wereld. WO II maakte de wereld veilig voor communisme en zionisme. Jongens die te jong waren om te stemmen, die echtgenoten en vaders zouden zijn geworden, sommigen misschien met uitvindingen die de mensheid ten goede zouden komen, gingen verloren in de slachting, hun laatste woorden gefluisterd aan geliefden die te ver weg waren om ze te horen. Zijn parades en vlaggenzwaaien dat waard? Oorlog is de enige manier waarop mensen elkaar legaal kunnen doden. Ik pleit ervoor dat terdoodveroordeelden een prominente rol krijgen in elke oorlog. Ze zouden goede soldaten zijn en zouden de opwinding verwelkomen. En sommigen geven nu invulling aan een idee dat ik al jaren heb: elke politicus die stemt om ergens troepen in te zetten, moet zijn naaste bloedverwant in de frontlinie hebben. Vandaag is het niet anders dan tijdens de Burgeroorlog, toen de kreet luidde: “oorlog van de rijken, strijd van de armen.” Dus onze volstrekt krankzinnige inval in Iran past in onze aloude tradities. Natuurlijk geven de verbijsterende uitspraken van Trump het een surrealistische flair die de andere oorlogen niet hadden. Natuurlijk was dit de meest overduidelijk zinloze oorlog tot nu toe die rechtstreeks werd gevoerd vanwege onze onderdanigheid aan een andere natie. Maar in wezen is het net als de andere. Dood en vernietiging. Luid gebrul. Immorele leiders die proberen het morele hoogstandpunt in te nemen. Iran heeft ons nooit iets aangedaan. Wij daarentegen hebben in 1953 hun gekozen leider Mosaddegh omvergeworpen. En in 1988 hebben we hun burgervliegtuig neergeschoten, waarbij 290 Iraniërs omkwamen. Maar de propagandisten in onze door de staat gecontroleerde media verzekeren ons dat “Iran al 47 jaar in oorlog is met ons.” We moeten hen ervan weerhouden “Amerikanen te doden.” Ik heb nog geen enkel gedocumenteerd geval gezien van een Amerikaan die door Iran is gedood. Maar Israël voelt zich door hen bedreigd. En als enige van alle naties hebben ze zichzelf een “Samson-optie” gegeven om de wereld te vernietigen als ze zich bedreigd voelen.

Dus hier zitten we dan, na al deze lelijke oorlogsgeschiedenis, verwikkeld in weer een nieuw moeras. In de zekerheid dat onze economie door onze roekeloze betrokkenheid wel eens zou kunnen instorten. Maar het is het waard! Je kunt geen prijskaartje hangen aan vrijheid, hoewel Pushup Pete Hegseth nu al smeekt om nog eens 200 miljard dollar. En waar moet dat geld vandaan komen? Moet het niet “toegewezen” worden? Ik bedoel, als ze het geld gewoon konden krijgen wanneer we het nodig hebben, zou onze hopeloos verwaarloosde infrastructuur zeker al herbouwd zijn. Ik weet niet hoeveel Amerikaanse gezinnen bericht zullen krijgen over de dood van hun geliefde, maar als het jouw gezin is, wordt het de grootste tragedie ter wereld. Je zou denken dat Amerikanen inmiddels wel genoeg zouden hebben van oorlog, maar ik veronderstel dat het gepast is dat we, zoals gewoonlijk, in oorlog zijn op de 250e verjaardag van onze onafhankelijkheid. We zijn tenslotte al ongeveer 90% van ons bestaan in oorlog geweest. Dat is wat we doen. Geld verspillen en het leven voortijdig beëindigen van degenen die nog maar net begonnen zijn met leven. Het thuisfront en het welzijn van de burgers negeren. Harry Patch, de laatst overlevende soldaat van de Eerste Wereldoorlog, verwoordde het zo goed als niemand anders ooit heeft gedaan, toen hij zei: “Oorlog is georganiseerde moord en niets anders.”

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Amerikaanse president gelaste Israëls aanval op de U.S.S. Liberty

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: