Houden Europeanen van dure energie of worden ze gecensureerd?

Hoewel de Fransen de VS graag afschilderen als een rudimentair land in vergelijking met Europese naties (vooral Frankrijk), diende Frankrijk zelf als een representatie van Europese culturele decadentie op de Olympische Spelen. Het Laatste Avondmaal met een zwaarlijvige smurf en travestieten sprak voor zich.

We hoeven echter niet te geloven dat de Fransen over het algemeen wokezijn. Deze horrorshow kan gemakkelijk worden verklaard door de verovering van politieke instellingen in Frankrijk, maar ook in West-Europa in het algemeen. De vervanging van de Union Jack door de gloednieuwe LGBT-vlag in de straten van Londen impliceert niet dat elke Engelsman een transseksueel fan is, maar eerder dat de instellingen van Engeland bezet worden door transseksueel fans. Dus als we willen begrijpen hoe Europeanen denken, moeten we bedenken dat publieke uitingen geen getrouwe weergave zijn van hun privégedachten. Het is niet zo dat er geen woke Fransen en Duitsers zijn; het is alleen zo dat ze, omdat ze meer toegang hebben tot de openbare ruimte, representatiever lijken dan ze in werkelijkheid zijn, schrijft Bruna Frascolla.

Het probleem is ook op een andere manier zichtbaar. Als we naar de media kijken en zelfs naar Europese universiteiten, lijkt het erop dat alle Europeanen het geweldig vinden om dure energie te hebben vanwege Oekraïne, en dat ze allemaal voorvechters zijn geworden van de strijd tegen antisemitisme. Nu vind ik het makkelijker om te geloven dat alle Europeanen fan zijn van travestieten dan om te geloven in een passie voor hoge energierekeningen. Het is veel redelijker om te geloven dat kritisch denken in Europa tot zwijgen is gebracht en dat dit gebeurt doordat pro-NAVO minderheden de instellingen hebben overgenomen.

Natuurlijk zal de doorgewinterde lezer argwanend staan tegenover de uitdrukking “kritisch denken,” die zo vaak door sektariërs wordt gebruikt om “mensen die denken zoals ik” aan te duiden. Als we deze term echter loslaten, zullen we moeten zeggen dat al het denken van gelijke kwaliteit is, aangezien er geen critici of kritieklozen zijn. Welnu, er zijn duizend manieren om Oekraïne te verdedigen; zeggen dat Poetin Hitler is en gestopt moet worden is niet de meest cerebrale manier om dat te doen. Sterker nog, gezien de kosten die Europa moet maken, zou er een geniaal drogreden voor nodig zijn om een argument te bedenken dat intelligente Europeanen kan overtuigen om de NAVO te steunen. Dus blijft er niets anders over dan te roepen dat Poetin het kwaad in eigen persoon is en gestopt moet worden. Iets wat alleen zeer onkritische mensen kunnen geloven, nadat ze de hele dag gehypnotiseerd zijn door de meest manicheïstische en domme westerse propaganda. Ik ga niet zeggen dat iedereen die deze propaganda gelooft altijd kritiekloos is; soms hebben mensen voorgevoelens (liefde voor het liberalisme, haat tegen de Russen, etc.) die hen kritiekloos maken wanneer ze geconfronteerd worden met propaganda over het onderwerp.

Een interessante beschrijving van het verstikken van kritisch denken in Europa wordt gegeven in het artikel “McCarthyism, European Style: The elite crackdown on Ukraine dissent,” gepubliceerd door Responsible Statecraft. Hierin zien we dat er Europese academici zijn die kritisch zijn over het steunen van Oekraïne, maar zij worden bestempeld als onwaardige Russische propagandisten – een beschuldiging die leidt tot ostracisme. Volgens het artikel is de VS weliswaar het epicentrum van de Oekraïense zaak, maar hebben mensen als Jeffrey Sachs en John Mearshimer de vrijheid om een groot publiek te vergaren dat kritiek levert op het pro-Oekraïense beleid; in Europa daarentegen slaagt de cancelcultuur erin om afwijkende stemmen te smoren.

Ik geloof echter niet dat dit te wijten is aan een grotere vrijheid in de VS, maar eerder aan de gevolgen van het feit dat de VS het dichtstbevolkte en belangrijkste land van de westerse wereld is, een taal spreekt die overal ter wereld begrepen wordt en vol technologische innovatie zit. In zijn interview met Tucker Carlson klaagde Jeffrey Sachs over het feit dat hij gecanceld werd door de media. Tucker is zelf ook iemand die door de traditionele media is gecanceld. Ze hebben onderdak gevonden bij gloednieuwe mediakanalen.

Ik kan een land bedenken met meer vrijheid dan de VS om Rusland en Palestina te verdedigen: Brazilië. De vrijheid die universiteitsstudenten hebben om Palestina te verdedigen op de beste universiteiten is absoluut benijdenswaardig, zowel voor Amerikanen als voor Europeanen. Hier wordt het als onbeleefd beschouwd als iemand ter linkerzijde Israël verdedigt. Wat Rusland betreft, lopen alleen rechtse Brazilianen het risico om gecanceld te worden omdat ze dat land verdedigen. Het is nog steeds vanzelfsprekend voor links in Brazilië om het voormalige land van de bolsjewieken te steunen tegen het Imperium en zijn satellieten.

Maar het is niet zo gemakkelijk om dat te doen in de Braziliaanse pers. Het verschil is eenvoudig te verklaren: terwijl de Braziliaanse universiteiten in handen zijn van de staat, is de pers eigendom van grote zakenlui. Wat privé is, is bedoeld om de eigenaar te verrijken. Wat eigendom is van de staat heeft als doel, of zou dat moeten hebben, het algemeen welzijn van de burgers te dienen. Braziliaanse leraren en studenten kunnen het zich dus veroorloven om Palestina te verdedigen – niemand verliest er geld mee. Een journalist zal echter zijn baas tevreden moeten stellen, die zijn sponsoring niet graag ziet afnemen. Toch is het in een land met de omvang van Brazilië mogelijk voor linkse media om het internet te gebruiken om de Palestijnse zaak te verdedigen, net als de Russische kant in de oorlog met Oekraïne.

Laten we nu eens kijken naar de VS. Een oude journalist van christelijk links, Chris Hedges, verloor zijn baan omdat hij Palestina verdedigde en moest een YouTube-kanaal creëren om zijn programma voort te zetten. Ik moest eraan denken dat hij, net als de journaliste Abby Martin, ook links en pro-Palestina, werkte voor het kanaal RT America, dat wil zeggen, de Amerikaanse tak van het Russische TV-netwerk dat door de regering wordt gefinancierd. Net als op Braziliaanse openbare universiteiten heeft het feit dat deze Russische tv-zender het algemeen welzijn van de burgers nastreeft, het mogelijk gemaakt om agenda’s te verdedigen die particuliere sponsors afstoten. Met de oorlog in Oekraïne werd RT in de VS en West-Europa afgesloten en werd de toegang tot de website zelfs bemoeilijkt. Europa is in feite strenger dan de VS en Brazilië in het beperken van het internet.

De Europeanen worden dus geconfronteerd met een reeks moeilijkheden: 1) ostracisme op universiteiten; 2) ostracisme bij Westerse bedrijfsmedia; 3) onderdrukking door de staat, die de toegang tot Russische bronnen verhindert; 4) moeilijkheden die inherent zijn aan de omvang van de bevolking (het is bijvoorbeeld moeilijker om een alternatief mediakanaal in het Frans of Italiaans te onderhouden dan in het Engels, en Engelstalige kanalen in Engeland hebben over het algemeen een kleiner publiek dan Amerikaanse); 5) moeilijkheden die inherent zijn aan de vergrijzing van de bevolking (oudere journalisten die blogs schrijven zullen nauwelijks dezelfde mogelijkheden hebben om lezers te vinden als jonge journalisten die weten hoe ze social netwerken moeten gebruiken).

Tot slot kunnen we concluderen dat de staat, zelfs als hij buitenlands is, een gezonde rol heeft in het bevorderen van de vrijheid van meningsuiting, omdat hij populaire doelen en meningen in staat stelt hun publiek te bereiken zonder de goedkeuring van grote bedrijven nodig te hebben.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Explosief onderzoeksrapport van het Amerikaanse Huis bevestigt dat bijna alles wat de alternatieve media zeiden over de oorsprong van COVID, lockdowns, maskers, vaccins en overheidsbemoeienis waar was

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: