Analisten beweren vaak dat Trump zichzelf in Iran in een val heeft gewerkt waaruit hij niet meer kan ontsnappen, wat natuurlijk waar is. Maar er komt een nog groter probleem op hem af dat hem ofwel helemaal uit die val kan halen, ofwel hem kan dwingen zich nog dieper in te graven: Bibi.
Over de relatie tussen deze twee mannen wordt vaak uitvoerig geschreven door westerse experts, meestal in de context van wie wie controleert. Maar nog nooit eerder zal een relatie tussen een Amerikaanse president en een Israëlische leider zo op de proef worden gesteld als die tussen Trump en Bibi in de komende weken, schrijft Martin Jay.
De Israëlische premier zit in een nog grotere impasse dan Trump. Trump verliest misschien de meerderheid in beide kamers bij de tussentijdse verkiezingen, maar hij blijft in ieder geval aan, zij het met een afzettingsprocedure die waarschijnlijk al loopt. Voor Netanyahu tikt de klok veel sneller, en hij kan gemakkelijk voor november uit zijn ambt verdwijnen en waarschijnlijk in ballingschap leven om corruptieaanklachten te ontlopen die tot nu toe in de wachtstand stonden. Bibi staat de komende maanden voor een aantal behoorlijk ingrijpende uitdagingen, maar vooral hoe hij de oorlog in Libanon gaande kan houden, wat de noodtoestand in Israël in stand houdt en daarmee rechtvaardigt waarom zijn corruptiezaak in de wacht kan worden gezet. Libanon is echt cruciaal voor zijn overleving, hoewel het moeilijk is te zien hoe lang hij de campagne daar gaande kan houden terwijl hij Iran bombardeert, terwijl de VS aan de zijlijn blijft staan en slechts toeschouwer wordt. Behalve dat hij ernstig ziek is, heeft Bibi momenteel geen politieke steun in Israël en zou hij met zijn huidige coalitie geen verkiezingen winnen. De Likud-partij van vandaag heeft niet de steun die ze had toen Bibi aantrad, en de meeste analisten zijn het erover eens dat hij bij de volgende verkiezingen niet kan terugkeren als premier.
Maar er zijn nog andere serieuze vragen die zich aandienen voor wie Israël ook leidt.
Israël kan het niveau van militaire betrokkenheid bij Iran of Libanon simpelweg niet volhouden. De middelen zijn er niet, en wat de militaire leiders die met Bibi spreken ernstig zorgen baart, is dat de IDF uit elkaar begint te vallen als gevolg van slechte discipline, onderlinge strijd en een algemeen laag moreel na Gaza en nu Libanon, waar het dagelijks tien manschappen verliest door de gevechten met Hezbollah, wiens strijders veel succes boeken met glasvezeldrones. De deserties in het IDF baren de defensieleiders zorgen, en het wordt duidelijk dat Israël zich te veel heeft uitgestrekt en onmogelijk zijn operaties kan voortzetten die gericht zijn op de uitbreiding van wat recentelijk bekend is geworden als ‘Groot-Israël’ in Libanon, Syrië en zeker niet in Iran. De middelen zijn er simpelweg niet, en de prijs die voor deze ambitieuze ondernemingen moet worden betaald, wordt steeds duidelijker, nergens meer dan in Libanon.
Militaire leiders die onlangs een ontmoeting hadden met Netanyahu wezen erop dat de IDF intern niet erg sterk is en wel eens zou kunnen ophouden te functioneren als de deserties in het huidige tempo doorgaan en het leger de verliezen blijft lijden waarmee het momenteel in Libanon te maken heeft.
En toch, terwijl we de afgelopen dagen hebben gezien dat Israël opnieuw elke kans op een vredesakkoord tussen de VS en Iran heeft gedwarsboomd, heeft Netanyahu geen andere keuze dan het IDF in Libanon te houden, wat Trump een nog grotere hoofdpijn bezorgt dan hij een paar weken geleden had, toen het sluiten van een akkoord eenvoudiger leek. Hij had er nooit rekening mee gehouden dat Netanyahu zich niet aan zijn ‘bevel’ zou houden om te stoppen met vechten in Libanon, wat leidde tot enorme protesten op straat in Tel Aviv. Interessant genoeg is het het Israëlische publiek dat gevangen zit in een waanvoorstelling waarin men gelooft dat de capaciteiten en middelen van de staat onbeperkt zijn en dat Libanon onder controle moet worden gehouden.
En dus zijn de bevelen gestopt, aangezien Trump zichzelf niet verder wil vernederen nu duidelijk wordt dat Bibi ze niet opvolgt. De afgelopen dagen hebben zelfs de mainstream media opgemerkt dat de oorlog nu een nieuwe dynamiek heeft, waarbij de meeste melden dat Israël er nu alleen voor staat en dat Iran de overhand heeft ten opzichte van het Westen. Het afwachtende spel werkt voor Iran, maar het werkt niet voor Trump of Netanyahu.
Trumps nog grotere hoofdpijn met Iran is dat Bibi nu zelfstandig doorgaat en dat Iran de bondgenoten van de VS in de regio nog harder raakt. De reactie van Iran om Israël onlangs aan te vallen was ongekend, in die zin dat deze kwam nadat Teheran erop had aangedrongen dat Israël zijn campagne daar zou beëindigen, waarbij Libanon werd genoemd als onderdeel van een breder staakt-het-vuren. Hoewel er nauwelijks over werd bericht, was de stap van Iran om Israël aan te vallen, op basis van het feit dat Israël zijn bondgenoot aanviel, ongekend en een gamechanger.
Een idee waar Trump misschien over nadenkt, is om Bibi zonder munitie te laten zitten. Iran heeft niet alleen zijn voorraad raketten aangevuld, maar heeft deze, wat nog belangrijker is, ook technisch geüpgraded, waardoor de nieuwste ballistische raketten nog grotere capaciteiten hebben. Voor Israël is een van de redenen waarom het publiek de straat opgaat om meer oorlog te eisen, dat ze het slachtoffer zijn van hun eigen propaganda. De Israëlische pers meldde onlangs dat het arsenaal van Iran was uitgeput, wat volgens doorgewinterde en goed geïnformeerde analisten zoals Alistair Crooke absoluut niet het geval is. De voormalige Britse diplomaat, die enige tijd in Iran heeft doorgebracht, beweerde onlangs in een interview dat Iran niet alleen zijn eerder verloren raketten heeft vervangen, maar militair gezien een nieuwe huid heeft gekregen en nu met nog dodelijkere wapens werkt, waarbij veel van de raketbunkers perfect functioneren nadat ze zijn gerepareerd na de eerste ‘bunkerbuster’-operaties van de VS.
Als Israël op een gegeven moment simpelweg geen salvo’s meer naar Iran kan sturen, zal Trump opnieuw de overhand krijgen. Hetzelfde argument geldt voor Libanon, waar het IDF worstelt om een eigen bufferzone op te bouwen en te behouden — iets dat nooit, vandaag de dag of vóór 2000, tekenen van succes heeft vertoond toen het land in het zuiden van Libanon tot aan de Litani-rivier in handen had, in een operatie die oorspronkelijk ‘Grapes of Wrath’ heette.
Trump zou er wel eens rekening mee kunnen houden dat zijn vriend Bibi niet lang meer in functie is, en het zouden wel eens de verliezen van de IDF in Libanon kunnen zijn die de doorslag geven en ervoor zorgen dat mensen weer de straat opgaan om zijn aftreden te eisen. Het moreel van de IDF-troepen is in feite van cruciaal belang voor de hele opzet van wat Israël buiten zijn eigen grenzen probeert te doen en voor het voortbestaan van Netanyahu. Opiniepeilingen in de VS wijzen erop dat het Amerikaanse publiek zich tegen Israël keert, iets waar Trump wellicht munt uit zou kunnen slaan.
Het gevaar voor Trump is dat Israël harder wordt getroffen door zowel Hezbollah als Iran, en dat hij in een positie terechtkomt waarin Amerika wordt opgeroepen om deze kleine Joodse staat te redden. Het zal voor Trump erg moeilijk zijn om niets te doen, gezien de geschiedenis waarin Amerika altijd zo’n ondersteunende rol heeft gespeeld voor zijn belangrijkste bondgenoot in de regio. De sleutel zal zijn hoe hij Bibi kan redden om zichzelf te redden, mocht zich een dergelijke mogelijkheid voordoen. Bibi’s hele voortbestaan hangt aan een zijden draadje en kan binnen een seconde instorten als één IDF-eenheid in Libanon wordt afgeslacht — wat een muiterij binnen het leger zou kunnen ontketenen. En Hezbollah weet dat maar al te goed.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Epstein files.
Plus : miljardairs, donoren, raadgevers, ministers, leden overheids-diensten,
influencers, entertainment, en vooral : MSMedia-eigenaren.
de Deep-Sate neem alles in eigen handen..altans zo Lijkt het toch..maar hebben ze daar wel krachtige figuren voor…🤔
Ps … FN is in grote vorm vandaag..nog maar eens..🌟🌟🌟🌟🌟
Bibi’s hele voortbestaan hangt aan een zijden draadje en kan binnen een seconde instorten als één IDF-eenheid in Libanon wordt afgeslacht — wat een muiterij binnen het leger zou kunnen ontketenen. En Hezbollah weet dat maar al te goed
Conclusie Google
Conclusie over de stellingDe stelling is deels accuraat in haar inschatting van Netanyahu’s kwetsbaarheid en de strategie van Hezbollah. Echter, de aanname dat het verlies van één eenheid direct tot een muiterij binnen het leger leidt, onderschat de diepverankerde dynamiek van nationale overleving in Israël. Grote militaire tegenslagen leiden in Israël doorgaans tot het vallen van de regering via politieke weg en massale straatprotesten (zoals na de Jom Koepoeroorlog in 1973 of de Libanonoorlog in 2006), eerder dan tot een interne opstand binnen de IDF zelf.
En zo heb ik de promt opgebouwd voor geïnteresseerde. Je moet wat proberen toch😂
Dit is een complexe en gelaagde stelling die raakt aan de kern van de huidige geopolitieke en binnenlandse spanningen in Israël. Om dit objectief te analyseren, moeten we kijken naar de feitelijke dynamiek binnen de Israëlische samenleving, de relatie tussen het volk en het leger (de IDF), en de politieke positie van premier Benjamin (‘Bibi’) Netanyahu.Hieronder volgt een feitelijke uiteenzetting van de verschillende componenten van de stelling.1. Publieke opinie over misdragingen en de IDFDe kwestie rondom het misbruik en de verkrachting van Palestijnse gedetineerden (zoals de veelbesproken zaken rondom het detentiekamp Sde Teiman) legde een diepe breuklijn bloot in de Israëlische samenleving:De maatschappelijke reactie: Toen de militaire politie soldaten arresteerde op verdenking van ernstig seksueel misbruik, leidde dit tot stormachtige protesten van uiterst rechtse politici en burgers die de bases bestormden. Zij vonden dat soldaten in oorlogstijd niet vervolgd moesten worden.De acceptatie door het volk: Het Israëlische publiek maakt historisch gezien een scherp onderscheid tussen de militaire leiding (de IDF) en de politieke leiding (de regering). Uit data van het Israel Democracy Institute blijkt dat de Joods-Israëlische bevolking de IDF als instituut overweldigend blijft steunen en vertrouwen (vaak boven de 90%), terwijl het vertrouwen in de regering-Netanyahu drastisch lager ligt. Schandalen leiden tot interne politieke polarisatie, maar breken de fundamentele steun voor het leger als defensieapparaat niet.2. Hangt het voortbestaan van Netanyahu aan een zijden draadje?De politieke positie van Netanyahu is onmiskenbaar kwetsbaar, maar historisch gezien ook veerkrachtig:Afhankelijkheid van coalitie: Zijn regering steunt op een coalitie met uiterst rechtse partijen (zoals die van Itamar Ben-Gvir en Bezalel Smotrich). Als zij hun steun intrekken – bijvoorbeeld omdat ze vinden dat de oorlog niet hard genoeg wordt gevoerd of omdat ultraorthodoxe joden moeten worden dienstplicht – valt de regering.Strategische oorlogvoering: Critici en oppositieleden binnen Israël beschuldigen Netanyahu er regelmatig van de conflicten in Libanon en met Iran op te rekken of politiek te instrumentaliseren om vervroegde verkiezingen (en daarmee zijn mogelijke politieke einde of juridische vervolging) te voorkomen.3. De kans op muiterij binnen het legerDe stelling dat het afslachten van één eenheid in Libanon een “muiterij” zou ontketenen, is historisch en sociologisch gezien minder waarschijnlijk, hoewel de spanningen hoog oplopen:Het ‘Volksleger’-concept: De IDF functioneert als een volksleger (dienstplichtigen en reservisten). Grote verliezen aan het front leiden in de Israëlische geschiedenis historisch gezien juist tot een sterke nationale drang naar eenheid en vergelding op de korte termijn, in plaats van een directe weigering om te vechten.Incidenten met ongehoorzaamheid: Er zijn incidenten geweest (zoals reservisten die video’s opnamen waarin ze zeiden alleen naar de premier te luisteren en niet naar de legertop), maar de militaire hiërarchie heeft dit tot nu toe streng de kop ingedrukt. Er is frictie tussen de militaire staf (die vaak pragmatischer is en waarschuwt voor overbelasting van de troepen) en de politieke hardliners, maar een grootschalige gewapende muiterij binnen de IDF is ongekend.4. Wat weet Hezbollah?Het klopt dat Hezbollah (en diens bondgenoot Iran) de Israëlische samenleving nauwgezet analyseren.Asymmetrische psychologische oorlogvoering: Hezbollah-leiders hebben in hun speeches vaak verwezen naar de theorie dat de Israëlische samenleving “zo zwak is als een spinnenweb” als het gaat om het incasseren van eigen militaire verliezen.De strategie: Hezbollah richt zich specifiek op het toebrengen van maximale verliezen onder IDF-soldaten en het ontwrichten van het noorden van Israël om de politieke druk op de regering in Tel Aviv onhoudbaar te maken.Conclusie over de stellingDe stelling is deels accuraat in haar inschatting van Netanyahu’s kwetsbaarheid en de strategie van Hezbollah. Echter, de aanname dat het verlies van één eenheid direct tot een muiterij binnen het leger leidt, onderschat de diepverankerde dynamiek van nationale overleving in Israël. Grote militaire tegenslagen leiden in Israël doorgaans tot het vallen van de regering via politieke weg en massale straatprotesten (zoals na de Jom Koepoeroorlog in 1973 of de Libanonoorlog in 2006), eerder dan tot een interne opstand binnen de IDF zelf.