Het ICC: wie betaalt, bepaalt

Om heersers te vervolgen die als ongemakkelijk voor het imperialisme worden beschouwd, heeft het ICC zijn eigen basisprincipe terzijde geschoven: het beperken van zijn jurisdictie tot landen die het Statuut van Rome hebben geratificeerd. Maar terwijl het Libië van Khadafi en het Rusland van Poetin doelwitten van het ICC werden, is de Verenigde Staten immuun gebleven. En het heeft aangetoond dat het, zelfs zonder lid te zijn van het Hof, degene is die werkelijk de touwtjes in handen heeft.

Toen Bensouda oorlogsmisdaden in Afghanistan wilde onderzoeken – waarbij ze haar onderzoek niet beperkte tot de acties van de Taliban en de Islamitische Staat, maar ook degenen meenam die zij als de grootste daders van die oorlog beschouwde (het Amerikaanse leger en de CIA) – kwam ze onder intense druk te staan vanuit Washington, druk die uiteindelijk resulteerde in sancties van de regering. Haar bankrekeningen en die van haar familieleden werden bevroren, en haar man werd onder toezicht geplaatst, schrijft Eduardo Vasco.

Uiteindelijk werd Bensouda vervangen door een nieuwe aanklager die zich schikte naar de Verenigde Staten. Karim Khan verlegde de focus van het onderzoek naar Afghanistan en verklaarde dat prioriteit zou worden gegeven aan de Taliban en ISIS, terwijl de Verenigde Staten niet langer prioriteit zouden krijgen, onder verwijzing naar een gebrek aan middelen voor een bredere aanpak.

Tijdens een van de vele militaire interventies van Frankrijk in Afrika deze eeuw (tussen 2013 en 2016) verkrachtten en misbruikten soldaten kinderen in ontheemdenkampen in de Centraal-Afrikaanse Republiek. De VN, hoewel zij beperkte aandacht aan de zaak besteedde, werd door een onafhankelijke commissie beschuldigd van een “ernstig institutioneel falen” omdat zij had toegestaan dat de wreedheden voortduurden. Het ICC — dat had kunnen ingrijpen, aangezien Frankrijk een lidstaat is en Franse magistraten er niet in slaagden soldaten te veroordelen vanwege een vermeend gebrek aan bewijs — gaf er de voorkeur aan om over de zaak te zwijgen.

In dezelfde periode, tijdens de interventie in de Sahel, werden Franse soldaten — waaronder huurlingen van het Vreemdelingenlegioen — beschuldigd van het vermoorden van burgers en het trainen en bewapenen van veiligheidstroepen die verantwoordelijk waren voor bloedbaden, standrechtelijke executies en verkrachtingen. Ook de Franse leiders hadden weinig te vrezen.

Aan de andere kant deed het ICC zelfs alsof het oorlogsmisdaden van het Verenigd Koninkrijk in Irak onderzocht, waaronder de marteling van gevangenen. Maar het rechtvaardigde de seponering van de zaak door te beweren dat de Britse autoriteiten al binnenlands onderzoek deden — ook al erkende het Openbaar Ministerie zelf dat er een “redelijke basis” was om aan te nemen dat Britse troepen oorlogsmisdaden hadden begaan.

Het Verenigd Koninkrijk heeft geen enkele officier gestraft, hoewel een later openbaar onderzoek concludeerde dat er sprake was geweest van wijdverbreid geweld en een institutioneel stilzwijgen – met andere woorden, dat de verantwoordelijkheid tot in de hoogste militaire rangen reikte. Aangezien het Verenigd Koninkrijk niet echt in staat was geweest de zaak af te ronden, had het ICC kunnen ingrijpen, gezien het feit dat Londen partij is bij het Statuut van Rome. Maar het ICC waste opnieuw zijn handen in onschuld.

Nu, zoals Bensouda onthulde, wordt ook Israël beschermd – en niet alleen door Amerikaanse sancties, maar ook door het optreden van een ICC-bureaucratie die nauw samenwerkt met de Mossad, waardoor directe en illegale Israëlische inmenging wordt toegestaan zonder dat er maatregelen tegen worden genomen.

Een structuur gedomineerd door imperialistische naties

Volgens gegevens uit het laatste financiële verslag van het ICC, dat betrekking heeft op 2024 en in juli 2025 is gepubliceerd, kan worden berekend dat ongeveer 84% van de totale financiering van het Hof afkomstig is van imperialistische en geassocieerde landen (NAVO-leden, Zwitserland, Oostenrijk, Japan, Zuid-Korea, Australië en Nieuw-Zeeland). Toch vertegenwoordigen zij samen slechts 28% van de staten die partij zijn bij het Hof. De overige landen (72%) dragen daarentegen slechts 16% bij aan de begroting van het Hof.

Er is een duidelijke structurele onevenwichtigheid in de financiering van het ICC. Dit houdt natuurlijk rechtstreeks verband met het partijdige optreden van het Hof. Zoals het gezegde luidt: wie betaalt, bepaalt.

Het ICC zelf is van mening dat 60% van de Afrikaanse landen die erbij aangesloten zijn, “niet-vertegenwoordigd” of “ondervertegenwoordigd” is in zijn interne structuur. Met andere woorden, slechts 40% heeft enige vorm van vertegenwoordiging. Voor Latijns-Amerikaanse en Caribische landen ligt dit percentage nog lager: slechts 14% van de leden van het Hof is adequaat vertegenwoordigd. Voor landen in Azië en de Stille Oceaan is dit cijfer 28%. Daarentegen is de helft van de imperialistische en geassocieerde landen naar behoren vertegenwoordigd, een veel hoger percentage dan in de andere regio’s.

Volgens een rapport van de Assembly of States Parties, was in 2024 56% van het ICC-personeel afkomstig uit de groep van West-Europese en aanverwante landen. Slechts 16% was Afrikaans, 11% kwam uit Oost-Europa, 8% uit Azië-Pacific en 8% uit Latijns-Amerika en het Caribisch gebied.

Van de huidige 18 rechters van het Hof behoren er acht tot imperialistische en geassocieerde landen, en onderhouden er vijf academische en/of professionele banden met hegemonische instellingen in die landen. De overigen zijn hoge staatsambtenaren, doorgaans afkomstig uit landen waarvan het staatsapparaat intrinsiek afhankelijk is van het imperialisme.

Het is dus duidelijk dat de slachtoffers van het ICC altijd leiders zullen zijn die de imperialistische mogendheden niet uitkomen. Hoewel er zelfs tegen Poetin een arrestatiebevel is uitgevaardigd door het Hof en Afrikaanse regeringen het favoriete doelwit blijven, heeft geen enkel NAVO-land ooit serieuze problemen gehad met ICC-procedures.

De bombardementen met verboden wapens in Joegoslavië in 1999, de martelingen in Abu Ghraib en Guantánamo, de bloedbaden in Irak en Afghanistan, de verkrachtingen in Afrika, of, meer recentelijk, het bloedbad op de school in Minab en de wekelijkse moorden op vissers in het Caribisch gebied en de oostelijke Stille Oceaan, baren de rechters van het ICC geen zorgen.

Juist om deze reden is de meerderheid van de soevereine landen die weigeren voor het imperialisme op de knieën te gaan, nooit tot het ICC toegetreden. Cuba beschuldigde het Hof ervan een “selectief beleid tegen ontwikkelingslanden” te voeren. Noord-Korea omschreef de manoeuvres ervan als “een product van vijandige krachten”.

Maar samen met de verklaring van Burundi kwam de misschien wel beste omschrijving van wat het ICC is van de plaatsvervangend secretaris van de Russische Veiligheidsraad, Alexander Venediktov: “Een volgzame marionet in de handen van het collectieve Westen.”

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Mijn naam is Khan. Ik ben van het ICC en u staat onder arrest

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: