Het weefsel van de werkelijkheid

De gevierde Franse filosoof Henri Corbin, die doceerde aan de Universiteit van Teheran, vestigde ooit de aandacht van een westerse vriend op een oude kast in een café in Teheran, waar ze zaten. Het oude meubel had verschillende planken – elk omsloten door een dunne lambrisering – gesneden rond de omtrek van verschillende vazen en urnen, waarin ze op de planken zouden worden geplaatst, schrijft Alastair Crooke.

Alleen, zoals Corbin opmerkte, waren de vazen en urnen afwezig: ze waren allang verdwenen; gebroken of verloren.

Het punt dat Corbin wilde maken was dat de ruimte die ze ooit fysiek innamen nog steeds in duidelijke contouren bestond. En zo is het ook met ideeën, met dingen die gezegd of geschreven zijn. Ze zijn niet helemaal weg. De ruimte blijft bestaan en herinnert ons op de een of andere manier onophoudelijk aan hen.

Corbin wees hier op iets belangrijks in het Shi’a begrip van tijd en geheugen. Hij liet doorschemeren dat het geheugen niet alleen in onszelf zit, maar ook buiten de begrenzing van de individuele hersenen; en dat herinneringen kunnen opborrelen in het bewustzijn en een herinnering aan iets uit het verleden oproepen.

Corbin was een goede vriend van Carl Jung (ze woonden samen de jaarlijkse Eranos conferenties bij), en Corbins inzichten uit zijn lange studie van de Shi’a filosofie zouden, zoals Jung erkende, zijn eigen werk over het collectieve (transpersoonlijke) onbewuste beïnvloeden.

Het is een veelzeggend punt: ideeën, conceptualiseringen en geschiedenis kunnen worden stilgelegd en geannuleerd op bevel van de ‘meesters van het dogma’, maar de ruimte die deze intellectuele vaten ooit innamen is er nog steeds – om opnieuw op te staan in een uitdaging aan het dogma.

De enorme polarisatie die vandaag de dag in de wereld plaatsvindt is niet alleen geopolitiek. Het is niet simpelweg een strijd om grondstoffen of zelfs maar een rivaliteit gebaseerd op handelsbetrekkingen. Het conflict tussen de Westerse elite en de rest van de mensheid is, zoals Emmanuel Todd in La Défaite suggereerde, het gevolg van het feit dat het Westen “vervalt in nihilisme en de vergoddelijking van het niets.” Todd definieert dit nihilisme als “het verlangen naar vernietiging, maar ook naar de ontkenning van de werkelijkheid. Er zijn geen sporen meer van religie, maar de mens is er nog wel.”

Er staat ons een lange periode van revolutie en burgeroorlog te wachten. Oekraïne en Gaza hebben al geleid tot het ideologische isolement van het Westen in de wereld. De wereld is niet in het minst geïnvesteerd in het idee dat Oekraïne en Washington op de een of andere manier ‘vrijheid en vooruitgang’ vertegenwoordigen en Moskou ‘staat voor tirannie’.

Het door Washington geleide Westen heeft er gewoon geen idee van hoeveel van de wereld het waardesysteem van het hedendaagse globalistische neoliberalisme verwerpt.

De heersende klasse beschouwt het opgeven van de macht echter als het toppunt van onverantwoordelijkheid. Als verraad zelfs! Een mentaliteit die een adembenemend dogmatisme weerspiegelt; een soort ideologisch solipsisme dat deze technocratische elites ervan weerhoudt de wereld te zien zoals hij werkelijk is.

Het vasthouden aan macht overtroeft het handhaven van de oude orde die hen aan de macht bracht (of het handhaven van een grondwet, of het respecteren van de wet).

Onze machthebbers geloven dat de massa’s – zonder de essentiële leiding van de elite – het risico lopen om in de greep te komen van de duistere krachten van het ‘populisme’ en autoritarisme.

De wanorde van hun afglijden naar ‘anders-zijn’ dreigt de nieuwe wereld van waarden te ontregelen – en maakt hen vijandig tegenover de nieuwe diversiteit van identiteit, die nu zo heilig is dat er niet meer over onderhandeld kan worden.

Diversiteit leidt paradoxaal genoeg helemaal niet tot het legitimeren van een bredere horizon, maar eerder tot een nieuw dogmatisme: Rivaliserende minderheden worden ‘opgesloten’ achter een reeks dogma’s en zijn ongevoelig voor rationele discussies.

De fysieke segregatie van de bevolking in zichzelf ingesloten, heterogene identiteitsenclaves heeft zijn tegenhanger in de balkanisering van de opinie. Elk compartiment is gebarricadeerd achter zijn eigen dogma’s, ze roepen en schreeuwen naar elkaar, maar zijn niet in staat om geschillen op te lossen.

Daarom moeten alle instrumenten – geld, instellingen en media – worden ingezet om de Nieuwe Orde af te dwingen.

Het Oude begrip van de samenleving en geschiedenis – van de wereld – was dat van een geïntegreerde totaliteit. Het bood een meer holistisch perspectief – één dat de tegenstrijdigheden binnen het weefsel van de werkelijkheid kan verklaren, in plaats van ze te vernietigen of weg te strepen.

Contradicties en tegenstellingen binnen de geschiedenis en het begrip worden tegenwoordig gezien als gevaarlijk en tekenen van een bedreiging voor de democratische orde.

De onderliggende realiteit is echter dat individuele levensverhalen van leden van een gemeenschap verstrengeld en met elkaar verweven raken. En de verstrengeling van onze verhalen groeit uit tot het alledaagse weefsel van het gemeenschapsleven.

Dit laatste kan en mag nooit uitmonden in één enkele ‘manier van denken’ – abstract gegenereerd en opgelegd door Central Command.

Het verdedigen van het historisch holisme impliceert echter uiteindelijk het verdedigen van het unieke bestaan, ondanks alle oppervlakkige tegenstrijdigheden daarbinnen.

Het verdedigen van het bestaan van je volk, hun unieke cultuur en manier van leven als een organisch, integraal en holistisch hoogtepunt van het historische bestaan van het volk, is op zichzelf al Geschiedenis gezien als een levend organisch ding.

Het instrument van ‘gratis geld’ heeft het afdwingen van veel dingen vergemakkelijkt, maar heeft vooral de media in zijn greep gekregen.

De stormloop van ‘gratis geld’ tegen nul rente, Quantitative Monetary Easing of QE genoemd, werd gelanceerd in Japan in 2001. Het totale krediet dat door centrale banken is gecreëerd door middel van kwantitatieve versoepeling, of QE, bedraagt nu meer dan $ 30 biljoen.

QE werd stilletjes het bepalende idee van onze tijd. En terwijl QE de ongelijkheid aanwakkerde, polariseerde het de politiek.

In de afgelopen 15 jaar rustte elke belangrijke ontwikkeling in de westerse economie en de culturele superstructuur erop: de explosieve groei van social media en Big Tech, de vastgoedhausse, de gig-economie, Elon Musk, cryptocurrencies, nepnieuws en woke kapitalisme.

Miljarden stroomden het financiële systeem binnen. Het was magie voor de financiële wereld, maar het had ook nog een ander effect.

De stormloop van ‘gratis geld’ gaf Big Tech de macht om platforms op te kopen die voorheen afhankelijk waren geweest van het verkopen van nieuws. Ze werden vervangen door entiteiten die loyaal waren aan adverteerders en er alleen maar om gaven om de aandacht van mensen te trekken en die te verkopen aan de hoogste bieder.

Er ontstond een nieuwe aandachtseconomie – een machine om afleiding en polarisatie om te zetten in rendement voor investeerders.

De machtsstructuren ‘snapten’ het: woorden hoeven in deze markt geen objectieve betekenis meer te hebben. Alles draait om ‘aandacht’, hoe dan ook bereikt. Waar of niet waar. Dat is wat de adverteerders wilden. Woorden konden betekenen wat de machthebbers zeiden dat ze betekenden. De ‘waarheid’ achter het verhaal werd irrelevant.

Wat telde was de kracht van een verhaal, nu losgekoppeld van de betekenis, om een singulariteit van berichtgeving af te dwingen en te eisen dat geloof in de nieuwe orde niet alleen tot uiting kwam in naleving, maar ook in assimilatie van de berichtgeving in het persoonlijke gedrag in het leven. Kritisch denken werd afgewezen omdat het een vijand zou zijn; een bedreiging die verpletterd moest worden.

Deze revolutie en burgeroorlog zullen zich waarschijnlijk in de loop van de tijd uitbreiden. Aanvankelijk zal handhaving de boventoon voeren, maar uiteindelijk zal de Ruling Strata zichzelf voorbijstreven. Emmanuel Todd heeft het Westen gedefinieerd als een “post-imperiale” entiteit; slechts een omhulsel van militaire machines beroofd van een intelligentiegedreven cultuur, wat leidt tot “geaccentueerde militaire expansie in een fase van massale inkrimping van de industriële basis.” Todd benadrukt dat “moderne oorlog zonder industrie een oxymoron is.”

Elke keer dat de maatschappij ‘Nee’ zegt, wordt de handhaving door de Ruling Strata problematischer, dommer en hardhandiger. En de elites zullen zichzelf naar behoren ondermijnen.

Julian Assange is een soldaat die door vijandelijke troepen is gegrepen – een onverdienstelijk slachtoffer in deze ‘oorlog’. Ik rouw ook om Daryia Dugina die is verbrand in een vuurbal, terwijl haar vader hulpeloos toekeek – nog een slagveld in deze oorlog. Ik groet hen beiden. Laten we ‘Nee’ blijven zeggen; ‘Ga gewoon weg’.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nederlaag in Oekraïne – De westerse ineenstorting

Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: