Het globalisme moet worden verslagen

Sommige politiek geladen woorden worden bijna van de ene op de andere dag onderdeel van ons algemene vocabulaire. “Globalisme” is daar een actueel voorbeeld van. Tien of vijftien jaar geleden had het nog niet veel effect als je iemand een “globalist” noemde. Tegenwoordig wordt het algemeen opgevat als een pejoratieve term die iemands loyaliteit aan internationale instellingen benadrukt ten opzichte van die welke binnen een natiestaat zijn opgericht. Hoewel de term al meer dan een eeuw in diverse academische kringen wordt gebruikt, werd hij pas onderdeel van ons gangbare politieke taalgebruik toen anti-establishment conservatieven in de Verenigde Staten en Europa er een bruikbare classificatie in zagen voor hun ideologische tegenstanders. Achteraf gezien is het verrassend hoe lang het woord “globalisme” in de context van politieke toespraken en debatten in de vergetelheid is geraakt en verborgen is gebleven.

Tijdens de Koude Oorlog was de wereld echter verdeeld tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten, tussen communisme en vrijheid, tussen gesloten economieën en open markten. Voor zover nationalisme en globalisme van elkaar werden onderscheiden, deden academici en politieke leiders dat in het kader van de Koude Oorlog-strijd tussen Oost en West om zoveel mogelijk natiestaten in te lijven. Beide partijen omarmden een “dominotheorie” van de geopolitiek, waarin aanhangers streden om wereldheerschappij, één natie tegelijk. Vanaf de jaren vijftig vond er echter een opzettelijke, zij het zelden beschreven, taalkundige verschuiving plaats. In kranten en wetenschappelijke essays uit de negentiende en vroege twintigste eeuw werden “nationalisme” en “patriottisme” grotendeels door elkaar gebruikt. Na de Tweede Wereldoorlog kreeg “nationalisme” steeds meer een negatieve bijklank, totdat het uiteindelijk een synoniem werd voor “fascisme” of “nazisme”. In onze huidige tijd spreken vooraanstaande politieke en academische leiders over “nationalisme” alsof het een virulente vorm van racisme, imperialisme en autoritarisme is, samengesmolten tot één kwaadaardige filosofie. Daarentegen behield “patriottisme” tot voor kort een positieve betekenis, ook al beschrijven de Griekse wortels ervan iemands band met “landgenoten” en het “vaderland”. Als slechts één van deze twee woorden – “nationalisme” of “patriottisme” – de Tweede Wereldoorlog onveranderd zou hebben doorstaan, zou een redelijk denkend mens er wellicht op hebben gewed dat “nationalisme” onschuldiger en minder “problematisch” leek voor de hedendaagse gevoeligheden en daarom meer kans had om te blijven bestaan met zijn politiek neutrale betekenis intact. “Patriottisme” daarentegen, met zijn emotionele beroep op het “vaderland”, zou wellicht als meer verwerpelijk zijn overgekomen. In plaats daarvan werd “nationalisme” uiteindelijk gedemoniseerd vanwege de semantische link met het “nationaalsocialisme” van de nazipartij, terwijl “patriottisme” werd omarmd als een essentiële eigenschap voor westerse burgers die tijdens de Koude Oorlog de communistische expansie van de Sovjet-Unie bestreden. Dit was geen historisch toeval, schrijft J.B. Shurk.

Na de Tweede Wereldoorlog werd er door politieke en intellectuele leiders in het Westen een gezamenlijke inspanning geleverd om de verwoesting als gevolg van twee catastrofale wereldoorlogen te gebruiken als een krachtig moreel argument om een nieuwe koers voor de mensheid uit te stippelen. Door het bloedbad van die oorlogen te framen als het natuurlijke gevolg van ongebreideld “nationalisme”, stelden de architecten van de naoorlogse wereld hun vertrouwen in internationale instellingen. De Verenigde Naties, de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie en de Europese Unie ontstonden allemaal onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog, maar dat gold ook voor duizenden nieuwe internationale organen die waren opgezet om van alles te doen, van het standaardiseren van de industriële productie in fabrieken over de hele wereld tot het reguleren van het grensoverschrijdende verkeer van mensen en goederen. “Internationalisme” werd aangeprezen als tegengif voor oorlog en werd daardoor bijna synoniem met “vrede”. De tegenstelling tussen “nationalisme” en “internationalisme” was in het openbaar veel gemakkelijker te verdedigen dan een contrast tussen patriottische liefde voor het vaderland en een onpatriottische haat tegen de eigen landgenoten. De Verenigde Naties besloten dat patriotten ook internationalisten konden zijn. Niemand vroeg hardop of internationalisten patriotten konden zijn. Dit paradigma is aantrekkelijk gebleven vanwege zijn eenvoud, maar heeft nooit echt veel zin gehad.

Om te beginnen waren het Duitse nazisme, het Italiaanse fascisme en het Japanse imperialisme (waarin een absolute monarch als een godheid werd aanbeden) niet inherent gevaarlijk omdat hun aanhangers de macht via nationale regeringen organiseerden. Ze waren gevaarlijk omdat ze totalitair van aard waren en burgers dwongen zich volledig op te offeren in het belang van de staat. Als de Duitsers, Italianen en Japanners sterk hadden geloofd in het beperken van de overheidsmacht en het maximaliseren van persoonlijke vrijheid, zou respect voor individuele rechten het uitdijende autoritarisme in toom hebben gehouden. Het is onlogisch om aan te nemen dat internationale regeringsvormen op de een of andere manier humanitairder of filantropischer zijn dan nationale vormen, net zoals het onlogisch is om aan te nemen dat nationale regeringsvormen rechtvaardiger zijn en beter in staat zijn om burgers te vertegenwoordigen dan lokale gemeentebesturen. Men zou zich kunnen afvragen wat het verschil is tussen de Groene Partij in Duitsland, die totale burgerlijke gehoorzaamheid eist aan de voorschriften inzake “opwarming van de aarde”, en een groep internationale ambassadeurs die hetzelfde eist via het Klimaatakkoord van Parijs. Zijn het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en het Intergouvernementeel Panel inzake Klimaatverandering op de een of andere manier minder totalitair omdat internationale bureaucraten het gedrag van zowel Duitsers als niet-Duitsers reguleren?

Zouden we de grote rijken uit het verleden niet omschrijven als “globalistisch” of “internationaal” van aard? Hebben Alexander de Grote, Julius Caesar, Napoleon Bonaparte of Cecil Rhodes niet hele naties opgeslokt toen zij de territoriale heerschappij van hun respectieve rijken uitbreidden? Hoe onderscheidt men die wereldrijken van moderne tegenhangers zoals de Europese Unie of de Verenigde Naties? De gemiddelde Europeaan, Aziaat of Afrikaan vindt het ongetwijfeld net zo moeilijk om bezwaar te maken tegen een decreet van de EU of de VN als het voor Europeanen, Aziaten of Afrikanen in het verleden zou zijn geweest om zich te verzetten tegen imperiale decreten uit verre hoofdsteden. Als Alexander, Caesar, Napoleon of koningin Victoria hun rijken hadden omschreven als “verenigde naties” – zouden hun veroveringen dan als rechtvaardiger en vreedzamer zijn beschouwd? Met andere woorden: hebben we imperialisme niet simpelweg omgedoopt tot “internationalisme” en gedaan alsof dat retorische onderscheid “vooruitgang” betekent?

Dit brengt ons bij het heden, waarin we eindelijk een zinvol debat voeren over de verdiensten van “nationalisme” versus “globalisme”. Zoals de afgelopen jaren maar al te duidelijk is geworden, willen globalisten inderdaad af van de natiestaat. Maar ze nemen geen genoegen met het louter vervangen van nationale regeringen door internationale instellingen. Decennia van open-grenzenbeleid in Noord-Amerika en Europa onthullen het ware doel van het globalisme: het uitroeien van de overblijfselen van cultuur en geschiedenis die de bevolking van een natie bij elkaar houden. In de Verenigde Staten is het heel gewoon om immigranten in sportstadions met de vlaggen van hun ‘thuisland’ te zien zwaaien, terwijl commentatoren in de mainstreammedia de Amerikaanse vlag omschrijven als een vorm van “blanke suprematie” In het hele Verenigd Koninkrijk treden overheidsfunctionarissen hard op tegen burgers die met Britse vlaggen zwaaien. Aan beide zijden van de Atlantische Oceaan berispen globalisten burgers omdat ze het “multiculturalisme” niet omarmen. We zijn eindelijk op een punt aangekomen waarop “patriottisme” net zozeer wordt gedemoniseerd als “nationalisme”. Zonder naties of patriotten, waar blijven wij dan? Dan blijven we achter met continentale landmassa’s vol vreemden. In plaats van mensen die verbonden zijn door een gemeenschappelijke geschiedenis, cultuur, religie, waarden, taal en familie, worden Noord-Amerika en Europa omgevormd tot ruimtes die door absoluut niets worden gekenmerkt. De nieuwe immigranten in Amerika willen af van de politieke idealen van de Onafhankelijkheidsverklaring en de Amerikaanse Grondwet. De nieuwe immigranten in Europa staan erop alle christelijke kerken te vervangen door moskeeën. Beide continenten stevenen af op een toekomst waarin stammen van verschillende volkeren zullen strijden om politieke macht binnen onrustige gebieden die alleen nog in naam naties zijn. Gelooft iemand echt dat zij hun meningsverschillen opzij zullen zetten en zich zullen houden aan de internationale verklaringen van de Verenigde Naties of de Europese Unie?

Tachtig jaar “internationalisme” hebben de meest natuurlijke politieke orde die ooit heeft bestaan vernietigd: de natiestaat. Nu zitten hele continenten vol met immigranten wier onverenigbare culturen toekomstige conflicten garanderen. En in plaats van te erkennen hoe destructief hun beleid in het hele Westen is geweest, hebben globalisten het lef om nationalisten te belachelijk te maken als bedreigingen voor de vrede. De belangrijkste les uit de Tweede Wereldoorlog was niet dat naties slecht zijn, maar dat totalitaire regeringen kwaadaardig zijn. Globalisten hebben het eerste opgeofferd en het laatste omarmd. Westerlingen zullen nu ook het globalisme moeten verslaan.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De wereldwijde oorlog van de Vierde Omwenteling is de beslissende eindfase ingegaan

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: