De propagandamachine van de media hapert

Het voelt alsof de loop van de geschiedenis nu steeds sneller gaat. Het aantal belangrijke actuele gebeurtenissen over de hele wereld blijft toenemen. We hebben geen tijd om de islamitische rellen in heel Frankrijk te verwerken voordat we onze aandacht moeten richten op de poging tot een gerechtelijke staatsgreep van de Poolse premier Donald Tusk. Terwijl president Trump vrede probeert te bewerkstelligen tussen Rusland en Oekraïne, bereidt het Verenigd Koninkrijk zijn burgers voor op de Derde Wereldoorlog en een Russische invasie. De Verenigde Staten houden verkiezingen, maar Democratische opruiers en subversieve leden van de Amerikaanse inlichtingengemeenschap dringen aan op een “kleurenrevolutie” om de regering-Trump omver te werpen.

Elke dag vinden er grote gebeurtenissen plaats en we krijgen nauwelijks de gelegenheid om te begrijpen wat ze betekenen voordat er alweer een andere op onze schermen verschijnt. De kwestie van “schermen” is belangrijk. Als je dit leest, ben je waarschijnlijk geen kluizenaar die zelfvoorzienend in het bos leeft. Tenzij je je “schermtijd” beperkt, pompen televisies, computers, tablets en telefoons de hele dag informatie in je hersenen. Zelfs wanneer we niet bewust iets op onze schermen lezen of bekijken, pikken onze hersenen signalen op over de gebeurtenissen die zich in de wereld afspelen, schrijft J.B. Shurk.

Als je een liefhebber bent van sciencefiction, is het niet moeilijk te begrijpen dat we nu leven in een versie van de dystopische werelden die schrijvers als Aldous Huxley, George Orwell, Ray Bradbury en Philip K. Dick voor ogen hadden. Mensen die in deze wereld macht bezitten, hebben er groot belang bij onze gedachten vorm te geven en gebruiken elk beschikbaar middel om onze manier van denken te conditioneren.

Informatie is niet langer beperkt tot een boek dat in een stille bibliotheek is gecatalogiseerd. Ze wordt vanuit alle richtingen op ons afgevuurd. Verschillende presentatoren van concurrerende kabelnieuwszenders herhalen de hele dag dezelfde woorden en zinnen, totdat we merken dat we die woorden zelf gebruiken wanneer we in het echte leven beleefde gesprekken voeren.

Liedjes van popartiesten uit verschillende genres verspreiden dezelfde boodschappen, en wanneer die popartiesten prijzen in ontvangst nemen, gebruiken ze hun dankwoorden om die boodschappen nog dieper in de hersenen van hun trouwste fans te prenten. Die fans versterken deze boodschappen op hun social mediaplatforms en al snel uiten tientallen miljoenen mensen dezelfde gedachten.

Films en televisieseries leren ons bang te zijn voor of een afkeer te hebben van “haatzaaien”, “opwarming van de aarde”, “blanke suprematie”, “Russische agressie”, “wetenschapsontkenners”, “rechtsen”, “fascisten”, “sceptici van de Europese Unie”, “fossiele brandstoffen”, “islamofobie”, “transfobie”, het christendom, de handhaving van immigratiewetten, en Vladimir Poetin. Elk Hollywoodpersonage dat deze zaken niet veroordeelt, wordt afgeschilderd als een schurk; elk Hollywoodpersonage dat deze zaken aan de kaak stelt, is een briljante, knappe held.

Dit is informatieoorlogvoering in een notendop en ze is overal om ons heen. Als je terugkijkt in de tijd, zul je beseffen dat een of andere vorm ervan altijd heeft bestaan.

Kranten uit de twintigste eeuw gaven ons beschrijvingen van de feiten die waren gefilterd door de wereldbeelden van hun schrijvers, redacteuren en uitgevers. Drie nieuwslezers op de televisie brachten vrijwel identieke verslagen van het dagelijkse nieuws. Als je die nieuwsredacties echter kritisch onderzocht, ontdekte je dat krantenuitgevers afkomstig waren uit dezelfde vooraanstaande families die delen van de regering bestuurden en dat federale vergunningen televisienetwerken verplichtten zich aan bepaalde nationale veiligheidsprotocollen te houden. Dezelfde “journalisten” die elkaar prijzen gaven voor hun “integriteit” en “onafhankelijkheid”, trouwden met leden van de regering. “Journalisten” uit de twintigste eeuw maakten nooit echt deel uit van een vierde macht; ze fungeerden als de publicrelationsafdeling van de Amerikaanse regering.

Het belangrijkste aspect van de “journalistiek” in de vorige eeuw was haar vermogen om de lezer of kijker te verleiden tot de overtuiging dat “verslaggevers” onpartijdige, uitsluitend op feiten gerichte geestelijken waren die belangrijke verhalen verzamelden ten behoeve van het publiek. Zolang “journalisten” werden gezien als met inkt besmeurde priesters die niets gaven om geld of roem, genoten ze een zekere mate van publiek respect. Als mensen ervan konden worden overtuigd dat “journalisten” hun leven zouden riskeren om het publiek te informeren over wat “waar” is, dan zouden sommigen die “journalisten” zelfs als helden kunnen beschouwen. Priesterlijke helden kweken publiek vertrouwen en publiek vertrouwen is een vorm van macht op zichzelf.

In die zin had de regering er geen belang bij Amerikanen te vertellen dat ze het nieuws niet moesten vertrouwen. Alle regeringen willen dat het publiek het nieuws gelooft, omdat regeringen via het nieuws hun publieke boodschappen verspreiden. In een werkelijk symbiotische relatie hebben nieuwsredacties en regeringen geen tegenstrijdige belangen. Ze hebben een gemeenschappelijk belang: het publiek ervan overtuigen dat wat het leest of hoort de “waarheid” is.

De entertainmentindustrie speelt al lange tijd haar rol in dit propagandaprogramma. Een klein aantal uitgeverijen bepaalde welke boeken werden gedrukt en verkocht. Een klein aantal tijdschriften bepaalde de publieke opinie. Een klein aantal filmstudio’s bepaalde welke verhalen werden verteld. Wanneer iedereen samenwerkte, drukten uitgeverijen boeken waarvan de auteurs ideeën verkondigden die de regering wilde dat het publiek zou lezen. Tijdschriften bevalen die boeken aan totdat ze “bestsellers” werden op de lijsten van kranten. Hollywood koos knappe acteurs om de personages in die bestsellers te spelen en gezinnen zaten in bioscopen om naar door de regering goedgekeurde programmering te kijken. Soms speelden filmsterren heldhaftige journalisten, zodat het publiek eraan werd herinnerd dat The New York Times en The Washington Post te vertrouwen waren om uitsluitend de “waarheid” te berichten.

Wanneer een propagandasysteem goed functioneert, merk je niet hoe alle verschillende betrokkenen duidelijke belangenconflicten hebben. Je vraagt je niet af waarom de adjunct-directeur van de FBI met The Post zou samenwerken om een zittende president ten val te brengen (iets wat zowel Mark Felt als Andrew McCabe gemeen hebben). Je vraagt je niet af of het gepast is dat “verslaggevers” volledig afhankelijk zijn van anonieme bronnen. Je vraagt je niet af of de miljardairs die kranten bezitten misschien verborgen motieven hebben die het streven naar waarheid ondermijnen. Je merkt niet dat dezelfde families die filmstudio’s en uitgeverijen bezitten, ook multinationale chemische fabrieken, farmaceutische bedrijven, scheepvaartconcerns en bankimperiums bezitten. Je beseft niet dat deze rijke families leden van het Congres en hoofden van overheidsinstanties tot hun gelederen rekenen. Je ziet niet hoe overheidsfunctionarissen prijzen ontvangen van non-profitorganisaties en ngo’s die worden bestuurd door dezelfde families die prijzen uitreiken aan auteurs, muzikanten, acteurs en “journalisten” voor hun professionele prestaties of bijdragen aan de “waarheid”.

Zie je het probleem? In de afgelopen dertig jaar begon het publiek dit verfijnde netwerk van informatieoorlogvoering te doorzien en te herkennen als de propaganda die het altijd is geweest. Het groeiende netwerk van het internet stelde mensen in staat informatie te ontdekken die voor hen verborgen was gehouden. E-mail stelde mensen in staat veel sneller met groepen te communiceren dan via traditionele telefoongesprekken of schriftelijke correspondentie. Social mediaplatforms veranderden gewone mensen vrijwel van de ene op de andere dag in publieke omroepen.

Komieken verliezen hun macht over de geesten van mensen wanneer gewone mensen op YouTube net zo grappig zijn. Hollywoodacteurs verliezen hun sterrenstatus wanneer tieners beroemd kunnen worden door simpelweg hun leven te filmen. Uitgeverijen verliezen hun macht als poortwachters wanneer schrijvers online publiceren. “Journalisten” verliezen hun monopolie op de objectieve “waarheid” wanneer burgerjournalisten actuele gebeurtenissen in realtime beschrijven.

Wanneer al deze onderdelen van de propagandamachine tegelijkertijd haperen, zien mensen eindelijk de marionettentouwtjes die de verschillende acteurs in beweging brengen. En of ze nu in Hollywood of voor CNN werken, de ontwerpers van het narratief zijn allemaal acteurs — mensen die worden betaald om boodschappen over te brengen die bedrijven en overheidsfunctionarissen willen verspreiden.

Dit is een van de redenen waarom de loop van de geschiedenis steeds sneller gaat! De mensen die lange tijd de publieke opinie hebben beheerst, beseffen dat ze hun grootste wapen zijn kwijtgeraakt: legitimiteit. Onwettige systemen zijn niet houdbaar. Daarom zijn de ontwerpers van het narratief gedwongen de informatiestroom te overspoelen met zoveel informatie dat het steeds moeilijker wordt om de waarheid vast te stellen. Opwarming van de aarde, Russische samenzwering, COVID, het verdedigen van de democratie, de Derde Wereldoorlog — er wordt enorm veel van je aandacht gevraagd en dat zal alleen maar erger worden!

Onthoud terwijl dit gebeurt het volgende: je brein is het slagveld. Als je voorkomt dat anderen het voor hun eigen doeleinden gebruiken, zullen zij verliezen.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Na 4 jaar censuur: Mainstream media bevestigen nu dat “Covid-injecties mogelijk verantwoordelijk zijn voor de toename van oversterfte”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: