Die o zo nauwgezette Perzen.
Hoe maak je Barbaria duidelijk dat ze de paragrafen 1, 4, 5, 10 en 11 van het memorandum van overeenstemming (MoU) moeten uitvoeren dat hun eigen president in Versailles heeft ondertekend? schrijft Pepe Escobar.
Met name paragraaf 1: het instellen van een conflictbeheersingsmechanisme in Libanon; paragraaf 10: over de export van Iraanse olie en petrochemische producten; en paragraaf 11: over het vrijgeven van de bevroren Iraanse tegoeden.
Dat zijn allemaal hoge eisen. En dat terwijl er geen enkele garantie is dat het ‘niet-akkoord-bekwame’ (copyright: Sergej Lavrov) Exceptionalistan zelfs maar begrijpt dat toezeggingen nu bilateraal zijn: als jij je er niet aan houdt, houdt de tegenpartij zich er ook niet aan.
Dan nu de Iraanse toponderhandelaar, parlementsleider Ghalibaf. Eerder deze week, in de aanloop naar de uitgebreide begrafenisceremonies in Teheran, Qom en Mashhad ter gelegenheid van de begrafenis van de vermoorde leider ayatollah Khamenei, zei Ghalibaf dat de onderhandelingen met de VS voorbij zijn .
Vertaling: Iran zal geen stap zetten om een mogelijke definitieve overeenkomst te bespreken totdat Washington de vijf hierboven genoemde clausules van het memorandum van overeenstemming volledig ten uitvoer heeft gebracht.
Dit volgt logischerwijs uit het feit dat Iran een delegatie op hoog niveau naar Zwitserland heeft gestuurd om de uitvoering van het 14-punten-MoU te bespreken, en niet om over een nieuwe overeenkomst te onderhandelen.
Nog meer bewijs: clausule 13 van het MoU bepaalt dat de onderhandelingen over een definitief akkoord pas beginnen nadat de paragrafen 1, 4, 5, 10 en 11 zijn nagekomen.
In theorie zou er een gezamenlijke commissie van Iran, de VS en Libanon kunnen zijn opgericht om toezicht te houden op de uitvoering – maar er is geen officiële bevestiging vanuit Washington, aangezien de VS de facto niet bereid en/of niet in staat is om de doodscultus in West-Azië in toom te houden.
De maritieme blokkade van Trump is ondertussen opgeheven. Iran heeft de afgelopen dagen bijna 50 miljoen vaten olie geëxporteerd – tegen prijzen die ongeveer 20% hoger liggen dan in het recente verleden.
Toch geldt de vrije doorvaart in de Straat van Hormuz slechts voor 60 dagen. Daarna zullen Teheran – en Muscat – heffingen opleggen: Iran en Oman zijn immers soeverein als het gaat om de scheepvaart in hun territoriale wateren.
Een cruciaal punt: het raketprogramma van Iran, de gehele organisatie van de As van het Verzet en de nucleaire rechten van Iran – dit zijn allemaal punten waarover niet onderhandeld kan worden, zoals Ghalibaf nogmaals benadrukte.
Hij verklaarde zonder omwegen dat Iran “klaar is voor oorlog“ als Trump 2.0 zich niet houdt aan de bepalingen van het memorandum van overeenstemming. Tegelijkertijd merkte hij op dat het voordeel van Iran in Hormuz voortkomt uit het efficiënt laten functioneren ervan, niet uit het gesloten houden ervan.
Trump en Vance spelen spelletjes
Vergelijk nu al het bovenstaande – wat logischerwijs voortvloeit uit wat tussen Washington en Teheran is ondertekend – met het interview van vicepresident J.D. Vance eerder deze week, waarin hij toegeeft dat het presidentiële duo het memorandum van overeenstemming alleen heeft ondertekend om “onze voorraden op te bouwen“ en om “meer troeven in handen te hebben“ wanneer de vastgestelde termijn van 60 dagen is verstreken.
Dat sluit aan bij het feit dat minister van Buitenlandse Zaken Rubio op 25 juni een ministeriële bijeenkomst van de Samenwerkingsraad van de Golfstaten (GCC) voorzat, die in de praktijk de belangrijkste bepalingen van het memorandum van overeenstemming verwierp.
In een verklaring werd gesteld dat “duurzame regionale vrede en veiligheid“ vereist dat “het volledige spectrum van Iraanse dreigingen“ wordt aangepakt, waaronder ballistische raketten, drones en “steun aan proxies“.
De conclusie is onvermijdelijk: vanuit het perspectief van Trump 2.0 is het memorandum van overeenstemming slechts een manier om tijd te winnen. Zelfs als we rekening houden met een meningsverschil tussen Vance en Rubio.
De dreigingen zullen niet verdwijnen. Het spookbeeld van een hervatting van de oorlog blijft bestaan – compleet met de huidige opvoering van bevoorradingsvluchten. En dat alles zelfs als we rekening houden met de politieke zelfmoord die het zou zijn om vlak voor de tussentijdse verkiezingen iets dwaas te ondernemen. Onderschat nooit de mate van waanzin in het huidige Witte Huis.
Laten we nu, in schril contrast daarmee, eens kijken naar een groep rationele spelers die proberen het Witte Huis het broodnodige gezond verstand bij te brengen. Dit komt rechtstreeks van de mensen die eerder aan de onderhandelingstafel zaten.
Het belangrijkste nieuws hier is dat de gesprekken tussen Iran en Pakistan, op het hoogste niveau, afgelopen dinsdag zijn afgerond. Teheran en Islamabad hebben een gezamenlijk akkoord bereikt over de uiterst moeilijke weg die voor ons ligt.
De speciale Pakistaanse gezant Mohsin Naqvi, de minister van Binnenlandse Zaken, vertrok naar Riyad met een serieuze missie: om MbS persoonlijk te bevestigen dat Iran, Saoedi-Arabië, Oman en Qatar op één lijn zitten, gecoördineerd door de diplomatie van Islamabad.
Deze groep is verenigd door een vastberadenheid: Trump mag, ondanks al zijn grilligheid, de oorlog niet opnieuw ontketenen.
Pakistaanse bemiddelaars, die tot en met deze dinsdag aan de onderhandelingstafel zaten, hebben opnieuw bevestigd dat Iran en Oman – met cruciale Chinese goedkeuring – al een “onherroepelijk soeverein besluit“ hebben genomen wat betreft het uitoefenen van hun soevereiniteit om de Straat van Hormuz te controleren en te beheren.
Dat omvat het innen van inkomsten, het ruimen van mijnen, het waarborgen van een veilige doorvaart, het hele apparaat. Teheran en Muscat hebben elke buitenlandse rol afgewezen – met name die van de VS, maar ook die van de EU; Muscat heeft dit de Europeanen al rechtstreeks laten weten.
Wat nog “in ontwikkeling“ is, zijn de praktische details, niet het besluit zelf.
Wat we hier dus hebben, is een vierpartijenovereenkomst: Iran, Oman, Pakistan, China – die naar verwachting direct na de begrafenisceremonies van wijlen Opperste Leider ayatollah Khamenei aan het licht zal komen.
Het spoor Iran–Oman is rechtstreeks verbonden met het grotere, strategische spoor Iran–China–Rusland.
Een kabuki die leidt tot een nieuwe veiligheidsarchitectuur?
Wat het memorandum van overeenstemming betreft: het mag dan wel in een diepe coma verkeren, maar het leeft nog steeds. Onder de oppervlakte worden er non-stop gesprekken gevoerd. De Pakistaanse bemiddelaars – volgens degenen die tot afgelopen dinsdag aan de onderhandelingstafel zaten – doen hun uiterste best om het memorandum van overeenstemming 100%, en niet 99%, in leven te houden. De huidige pauze is opzettelijk – volgens het plan van Iran – en niet het gevolg van een mislukking.
Wat zich op dit moment ontvouwt, is natuurlijk een kabuki van epische proporties: veel theatraliteit rond een kader dat zich zou kunnen ontpoppen als de structuur die West-Azië geopolitiek definieert en bepaalt wie wat controleert in de nabije toekomst.
Laten we, zoals de zaken er nu voorstaan, het geld volgen tijdens de aanhoudende comateuze fase.
Teheran kiest voor totaal pragmatisme: eerst geld, dan praten we verder. Details over specifieke overboekingen of de timing blijven vaag, maar Iran zal naar verwachting binnen een week ongeveer 9 miljard dollar in bezit hebben: de VAE heeft al 3 miljard dollar overgemaakt; Qatar en Oman zouden de resterende 6 miljard dollar moeten inbrengen. Als Iran in de komende tien dagen of zo ten minste 6 miljard dollar (tot 9 miljard dollar) heeft, is de kat van het memorandum van overeenstemming nog niet in de zak, maar springlevend.
De kern van de zaak: Teheran gaat altijd in zijn eigen tempo te werk. Het tempo wordt bepaald door de rituelen rond de begrafenis van Khamenei, waarbij vier familieleden, waaronder zijn vrouw, opnieuw zullen worden begraven in Mashhad, waarmee een belofte uit de oorlogstijd wordt nagekomen.
Dit is dus waar we allemaal op moeten letten. De laatste dag van de plechtigheden is 9 juli in Mashhad. De volgende stap is het vaststellen van de vergaderlocatie(s) waar de Amerikanen, Pakistani en Iraniërs bijeen zullen komen.
Zelfs als we het Islamabad 2.0 of 3.0 noemen, zal dat niet in Islamabad plaatsvinden. Zodra de plechtigheden zijn afgerond en de Chinese goedkeuring opnieuw is bevestigd, zou het MoU in theorie weer van kracht moeten zijn. Trump – in het nauw gedreven door dwingende omstandigheden, zoals de uitputting van de SPR – zal weer aan de onderhandelingstafel moeten gaan zitten en zijn deel moeten nakomen. Of hij kan het allemaal opnieuw laten mislukken.
Er is een extra complicatie met betrekking tot Pakistan – dat tegelijkertijd op één lijn staat met Iran, Oman en China wat betreft de veiligheid van de Straat van Hormuz, en tegelijkertijd diep verwikkeld is in een NAVO-achtige wederzijdse verdedigingsrelatie met Saoedi-Arabië.
Op grond van de Strategische Overeenkomst inzake Wederzijdse Verdediging (SMDA) van september 2025 heeft Pakistan ten minste 8.000 militairen ingezet op de King Abdulaziz-luchtmachtbasis – een aantal dat binnenkort zal stijgen tot 13.000 – evenals JF-17-squadrons, drones en een Chinees HQ-9-systeem. Al deze inzet wordt gefinancierd door Saoedi-Arabië en staat onder Pakistaanse operationele controle. Deze troepen beschermen in wezen de Saoedische olie.
De Pakistaanse inzetbevoegdheid strekt zich nu uit tot luchtmacht-, grond- en – dat is nieuw – marine-eenheden in verschillende delen van Saoedi-Arabië. Wat we hier dus zien, is een ogenschijnlijke demonstratie van de bewaking van de Saoedische oliecorridor, die tegelijkertijd een afschrikkingssignaal naar Teheran afgeeft. Natuurlijk moest Islamabad tijdens het bezoek van Pezeshkian aan Teheran uitvoerig uitleggen waar dit allemaal om draait.
Hoe zou een nieuwe, haalbare opkomende veiligheidsarchitectuur voor West-Azië er dan uitzien – georganiseerd door Pakistan binnen het GCC-spectrum, besproken met en goedgekeurd door Iran, en gezegend door China?
Dat zou beginnen met een complex normalisatieproces: de betrekkingen tussen Iran, Saoedi-Arabië en Qatar zouden volgens Islamabad en Riyad “zeer binnenkort“ moeten normaliseren. Makkelijker gezegd dan gedaan. Qatar zou zich vervolgens kunnen aansluiten bij de Saoedische defensiesamenwerking.
Het belangrijkste knelpunt is Ansarallah in Jemen. Het officiële standpunt van Sana’a is dat het elke staat (inclusief Saoedi-Arabië) zou aanvallen die zich mengt in het blokkeren van met Israël verbonden scheepvaart in de Rode Zee.
De “volgende golf“ zou dan Bahrein en Koeweit kunnen omvatten. En mogelijk een verrassing: Egypte. Caïro is geïnteresseerd in een veiligheidsrol na het vertrek van de VS en voert al gesprekken met Pakistan en Saoedi-Arabië.
Ervan uitgaande dat deze uiterst ambitieuze regeling doorgaat, zou de VAE mogelijk in december een zetel kunnen krijgen. En dan is er nog de buitenste ring: Turkije en Azerbeidzjan. Dit alles omdat China in stilte behendig zijn pionnen blijft verplaatsen en ook bij Erdogan de indruk wekt dat de duidelijke strategische winnaar van de Amerikaanse/Israëlische oorlog tegen Iran Peking is. Erdogan speelde volgens bemiddelaars een “zeer ondersteunende rol“ tijdens de indirecte onderhandelingen tussen de VS en Iran.
Nogmaals: dit is op dit moment slechts een mogelijk, naar eigen zeggen veelbelovend scenario. Maar als het wordt beschouwd als een coalitie – zelfs in de kiem – die Iran, Pakistan, China, belangrijke GCC-leden, Turkije en Egypte verenigt, dan is dat al een kracht die op eigen kracht in beweging is en die op dit moment door weinig te stoppen is; deze coalitie zou, mits slim opgezet, de VS tegen het voorjaar van 2027 uit West-Azië kunnen verdrijven.
Wat zou er in vredesnaam mis kunnen gaan?
Nu de spoilers. En die zijn enorm. Na de militaire mislukking van de Amerikaanse/Israëlische aanval op Perzië is de volgende fase – noem het ‘No Card Desperation Row’ – al overgegaan in hybride oorlogsvoering: het misbruiken van het memorandum van overeenstemming om burgeroorlogen – sektarische, religieuze, tribale – te provoceren in de hele As van het Verzet: Libanon, Irak en Jemen.
Noem het ‘Set the Axis on Fire’.
Als we dit scenario volgen, verdwijnt elke mogelijkheid dat Saoedi-Arabië en Qatar tot een veiligheidsakkoord met Iran komen, bemiddeld door Pakistan. De recente geschiedenis is onmiskenbaar: kijk maar naar hoe Saoedi-Arabië en Qatar met succes Somalië, Libië, Soedan en Syrië hebben vernietigd.
Bagdad staat bijvoorbeeld nu onder een verradersregering. De nieuwe premier is een jonge, overmoedige tabula rasa, die relatief veel lijkt op de Damascus-onthoofder Al-Golani, compleet met de bijbehorende ondertoon van een ‘nuttige idioot’ binnen de gecontroleerde oppositie.
Het is verre van duidelijk of deze hybride ‘verdeel en heers’-tactieken zullen werken tegen de Perzische beschavingsstaat – zoals in de huidige poging om rijke liberalen tegen stoïcijnse traditionalisten op te zetten in een scenario van totale brandhaard. De traditionalisten genieten wel degelijk overweldigende steun van het volk in heel het diepe Iran.
Terug naar ons veelbelovende scenario. Het is niet vergezocht. Dat zou in de praktijk een geleidelijke overgang betekenen naar een soort ‘gereguleerde wanorde’, waarbij de VS ‘teruggetrokken maar nog steeds aanwezig’ zijn, maar met een aantal serieuze achterkanalen die de mogelijkheden voor een vervanging van de Amerikaanse ‘beschermingsparaplu’ (in maffia-zin) met elkaar in verband brengen.
Dus, zoals we kunnen zien, kan de MoU-kat maar beter snel uit zijn coma ontwaken. Anders zal totale, verwoestende chaos onvermijdelijk de overhand krijgen.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Iran verslaat zijn vijanden met buitenaardse kwallen-inlichtingen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
……..heffingen opleggen: Iran en Oman zijn immers soeverein als het gaat om de scheepvaart in hun territoriale wateren……
M.i klopt dat niet dan zouden het Kanaal, Gibraltar, Singapore, het Kattegat, de Finse golf enz. enz. ook op die manier territoriale wateren zijn en zou de doorvaart verboden kunnen worden. Rusland zou b.v van de zee afgesloten zijn.
Doorvaart in de Golf van Hormus beletten of tol heffen is internationaal gezien niet mogelijk want dit zou consequentie met zich meebrengen dat dat ook in andere straten kan gebeuren
verdeel en heers voor gevorderden, waarbij het westen en co tot nu toe voornamelijk de initiatiefnemers tot vieze conflicten geweest zijn. Echte pijn hebben ze nog niet geleden. De laffaarden die hun onheil afroepen over andere delen van de wereld zijn nog niet echt getest. Hun pijngrens is zowel binnenlands als buitenlands niet echt op de proef gesteld. En dan heb ik het over de pijngrens van de westerse architecten die altijd anderen tegen elkaar opzetten, die altijd anderen slachtoffer laten zijn en die altijd anderen de rekening laten betalen maar die van de veroorzaakte rampen wel zelf profiteren. De laffe westerse systeemprofiteurs die met het geld van anderen hun wapens en legers gemaakt hebben teneinde de totale macht over de wereld te verkrijgen. En dan zit iedereen in de ratrace gevangen van de hebzuchtigen die geen kloten om mensenlevens, cultuur en beschaving geven.
Hun pijngrens is nog niet getest. Het lijkt nog altijd of zij de troeven in hand hebben en dat is zorgelijk voor de wereld.