Herdenk de Amerikaanse slachtoffers op de USS Liberty

Het loont vaak, letterlijk, om als eeuwig slachtoffer te worden gezien, een status die Israël en de joodse institutionele achterban sinds 1945 meedogenloos hebben uitgebuit. Het is nu tachtig jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog eindigde en het aantal mensen dat “holocaust”-herstelbetalingen ontvangt van de Duitse regering lijkt nauwelijks af te nemen en omvat nu mogelijk ook kinderen van overlevenden die vermoedelijk op de een of andere manier schade hebben opgelopen in de baarmoeder nadat het conflict was beëindigd en de kampen in Europa waren “bevrijd.” Meer dan 20.000 Joden zijn voor en tijdens de oorlog naar Shanghai in China gevlucht om de gevangenkampen in Europa te ontvluchten, maar ook zij zouden in aanmerking komen voor schadevergoeding. En dan zijn er nog de overal in de VS als paddenstoelen uit de grond schietende, door de belastingbetaler gefinancierde holocaustmonumenten en -musea, ook al hebben de vermeende gebeurtenissen die worden herdacht lang geleden en ver van Amerika plaatsgevonden. Openbare scholen en sommige staatsuniversiteiten in Amerika worden ook steeds meer gedwongen om les te geven over de zogeheten holocaust als onderdeel van het verplichte geschiedenisprogramma, zodat de hersenspoeling ook bij de volgende generatie wordt voortgezet.

Neem me niet kwalijk, maar als al het bovenstaande niet op zijn minst gedeeltelijk kan worden opgevat als een speciale behandeling van een klein deel van de Amerikaanse bevolking dat weliswaar onevenredig rijk en politiek machtig is, dan moet er een bevredigende verklaring worden gegeven voor deze ontwikkelingen. De laatste wending komt na de moord op twee medewerkers van de Israëlische ambassade in Washington DC. Het is niet algemeen bekend dat het Amerikaanse Ministerie van Binnenlandse Veiligheid discretionaire subsidies verstrekt om de veiligheid te helpen waarborgen van non-profitorganisaties en groepen die door de regering als bedreigd worden beschouwd. Het grootste deel van die subsidies, meer dan 275 miljoen dollar in 2024, ging naar joodse groeperingen, monumenten en gebouwen. Een aantal joodse organisaties en Israël-vriendelijke congresleden eisen nu dat dit bedrag met 1 miljard dollar wordt verhoogd. Het geld wordt gerechtvaardigd met het veelgehoorde argument dat joden te maken hebben met een golf van zogenaamd “antisemitisme.” Aangezien veel van de samenstellers van de statistieken achter de golf zelf joodse groeperingen zijn die op de een of andere manier profiteren van het geld, zoals de afschuwelijke Anti-Defamation League (ADL) onder leiding van de gruwelijke Jonathan Greenblatt, kan men redelijkerwijs vermoeden dat de cijfers zijn gemanipuleerd om incidenten mee te nemen die onder normale omstandigheden onopgemerkt zouden blijven. En dan is er nog de kwestie van Israël zelf, dat een genocide pleegt in Gaza en een bezetting door joodse kolonisten van wat er nog over is van het historische Palestina op de Westelijke Jordaanoever. Aangezien de Amerikaanse regering en groeperingen als de ADL kritiek op Israël als antisemitisme definiëren, worden dergelijke opmerkingen netjes in de statistieken opgenomen en wordt er gesproken van een toename van anti-joodse sentimenten, terwijl het in werkelijkheid gaat om het monsterlijke gedrag van de joodse staat, die zichzelf in feite ook als zodanig in de wet heeft vastgelegd, namelijk als een joodse staat, schrijft Philip Girald.

En daar blijft het niet bij. Er zijn tal van joodse of neoconservatieve denktanks en stichtingen, die allemaal goed gefinancierd zijn zonder dat ze echt behoefte hebben aan subsidies van de federale overheid om hun veiligheid te waarborgen. De meeste van hen beweren “liefdadig” of “educatief” te zijn om belastingvrijstelling te verkrijgen, terwijl ze hun klauwen diep in de Amerikaanse regering hebben gegraven, tot op het niveau van de staten en lokale overheden, waar veel burgers niet eens een brief aan de redactie kunnen schrijven om te protesteren tegen het gedrag van Israël zonder dat hun uitkeringen worden ingetrokken omdat ze als antisemiet worden beschouwd. Kijk maar naar de onlangs aangenomen wet tegen antisemitisme in het onderwijs in Arizona, die een extreme reactie is op de angst voor antisemitisme en deze nog schandaliger maakt. De wetgeving verbiedt openbare scholen en openbare hogescholen om wat zij omschrijft als “antisemitisch gedrag” te promoten en stelt disciplinaire maatregelen in voor overtredingen.

Erger nog, sommige staten eisen van sollicitanten voor banen of uitkeringen dat zij een document ondertekenen waarin zij bevestigen dat zij nooit de zogenaamde BDS-beweging (Boycott, Divest and Sanction) zullen steunen, die oproept tot het uitoefenen van economische druk op de oorlogsmisdadigers in Tel Aviv.

De federale regering doet er nog een schepje bovenop met een nationale campagne tegen Amerikaanse universiteiten, die zogenaamd “geloofwaardigheid” krijgt door de afschildering van universiteitscampussen als broeinesten van jodenhaat, terwijl het in werkelijkheid niet om joden per se gaat, maar om het gedrag van Israël dat de woede van studenten opwekt, nu de massale hongersnood ervoor zorgt dat de stapels dode Palestijnse baby’s blijven groeien.

De voortdurende slachtofferrol van Israël maakt deel uit van het dekmantelverhaal dat vooral in de Verenigde Staten is ontwikkeld om de wreedheden weg te redeneren die de Israëli’s sinds de oprichting van de staat en zelfs daarvoor tegen hun buren hebben begaan. Al in 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog, reageerde Groot-Brittannië, de koloniale macht in Palestina, op druk van de joodse bankiersfamilies met de Balfour-resolutie, waarin een joods thuisland werd beloofd. Tijdens de periode na de Tweede Wereldoorlog, toen de Britse koloniale overheersing ten einde liep en een opdeling van het mandaatgebied Palestina in twee afzonderlijke staten in het vooruitzicht werd gesteld, oefenden joodse terroristische groeperingen druk uit door Britse ambtenaren en soldaten te vermoorden en hotels en woningen op te blazen. Ze gingen zelfs zo ver dat ze de Britse ambassade in Rome bombardeerden en verwoestten!

Israël doodt Amerikanen wanneer het denkt daar voordeel uit te kunnen halen en sinds John F. Kennedy en George H.W. Bush heeft geen enkele president het aangedurfd om terug te vechten om Amerikaanse burgers en militairen te beschermen, zelfs niet wanneer belangrijke Amerikaanse belangen op het spel staan. Deze terughoudendheid om Israël te confronteren is duidelijk te wijten aan de algemeen erkende kwaadaardige macht en rijkdom van de Israëlische lobby. Om slechts de meest flagrante moord op Amerikanen door Israël te noemen, zou ik willen verwijzen naar de aanval op de USS Liberty op 8 juni 1967, waarbij 34 bemanningsleden omkwamen en 171 anderen gewond raakten. De steeds kleiner wordende groep overlevenden van de bemanning komt dit weekend bijeen in Norfolk, Virginia.

De aanval werd gevolgd door een doofpotaffaire die duidelijk aantoonde dat ten minste één president van de Verenigde Staten, Lyndon Johnson, zelfs bijna zestig jaar geleden zijn relatie met de staat Israël boven zijn loyaliteit aan zijn eigen land stelde. De twee uur durende aanval op de Liberty was in feite de ergste aanval ooit op een Amerikaans marineschip in vredestijd. Het was een verrassingsaanval die duidelijk bedoeld was om het in internationale wateren opererende inlichtingenvaartuig te vernietigen dat informatie verzamelde over de zesdaagse oorlog tussen Israël en zijn Arabische buurlanden. De Israëli’s, wier vliegtuigen hun davidsterren hadden afgedekt zodat Egypte de schuld kon krijgen, vielen het schip herhaaldelijk aan vanuit de lucht en met kanonneerboten vanaf zee. Toen het noodsignaal van het schip werd ontvangen, stuurde het vliegdekschip USS Saratoga gevechtsvliegtuigen om het schip te hulp te schieten, maar deze werden op bevel van president Johnson teruggeroepen. Alleen dankzij de ongelooflijke moed en vastberadenheid van de overlevende bemanningsleden kon de Liberty niet zinken.

De Israëli’s en hun politieke en media-aanhangers in de Verenigde Staten hebben altijd beweerd dat de aanval een tragische vergissing was, terwijl veel bemanningsleden van de Liberty er vast van overtuigd zijn dat dit allesbehalve het geval was, aangezien het schip een oversized Amerikaanse vlag voerde en duidelijk en gemakkelijk te herkennen was als een schip van de Amerikaanse marine. De commandant van het schip, kapitein William McGonagle, kreeg een Congressional Medal of Honor voor zijn heldhaftige rol bij het drijvende houden van het schip, hoewel president Lyndon Baines Johnson met de traditie brak en weigerde de medailleceremonie in het Witte Huis te houden. Hij weigerde ook de medaille persoonlijk uit te reiken en delegeerde die taak aan de minister van Marine in een niet-openbare uitreiking in de Washington Navy Yard.

De extra medailles die na de aanval aan andere bemanningsleden werden uitgereikt, maakten de USS Liberty tot het meest gedecoreerde schip in de geschiedenis van de Amerikaanse marine.

De bemanning van de Liberty werd tot geheimhouding over het incident verplicht en een haastig bijeengeroepen en geleid onderzoek onder leiding van admiraal John McCain handelde in opdracht van Washington om de aanval als een geval van identiteitsverwisseling te bestempelen.

De senior juridisch adviseur van de onderzoekscommissie, kapitein Ward Boston, die vervolgens verklaarde dat de aanval een “opzettelijke poging was om een Amerikaans schip tot zinken te brengen en de hele bemanning te vermoorden,” beschreef ook hoe “president Lyndon Johnson en minister van Defensie Robert McNamara hem opdroegen te concluderen dat de aanval een geval van ‘verkeerde identiteit’ was, ondanks overweldigend bewijs van het tegendeel.” De bevindingen van de rechtbank werden herschreven en passages over Israëlische oorlogsmisdaden, waaronder het beschieten van reddingsvlotten met machinegeweren, werden geschrapt. In de voetsporen van zijn vader gebruikte senator John McCain uit Arizona later zijn positie in de Senaatscommissie voor Strijdkrachten om elke heropening van een onderzoekscommissie om het bewijsmateriaal opnieuw te onderzoeken, effectief te blokkeren. De doofpotaffaire duurt tot op de dag van vandaag voort. De gouverneur van Florida, Ron DeSantis, is een van de meest fervente voorstanders van Israël in de nationale politiek. Hij beschrijft zijn staat als de meest “pro-Israëlische” staat van de VS. Toen hij congreslid was voor een district in Florida, wilden verschillende gepensioneerde overlevenden van de Liberty, die tot zijn kiezers behoorden, een ontmoeting met hem. Hij wees hen af. De meeste documenten met betrekking tot het incident met de Liberty zijn nooit openbaar gemaakt, ondanks het feit dat er 58 jaar is verstreken sinds de aanval plaatsvond.

Israël houdt al lang vast aan de doctrine dat Joden op de een of andere manier door God zijn uitverkoren en geen kwaad kunnen doen wanneer zij hun eigen belangen behartigen. Dit geloof heeft geleid tot een bijna voortdurende oorlog tegen buurlanden zoals de Palestijnen, maar ook tegen Egypte, Syrië, Libanon en Jordanië. Momenteel is de Israëlische regering onder leiding van premier Benjamin Netanyahu vastbesloten om met hulp van de Verenigde Staten van Amerika de militaire capaciteiten van Iran te vernietigen. Netanyahu beweert al meer dan twintig jaar dat Iran op het punt staat een kernwapen te bouwen, dat zowel Israël als de regio zou bedreigen, maar zowel de CIA als zelfs de Mossad zijn het erover eens dat de Iraanse regering geen plannen in die richting heeft. Ironisch genoeg is Israël het enige land in het Midden-Oosten dat over kernwapens beschikt. Het heeft een aanzienlijk geheim arsenaal van 200 tot 300 kernbommen, die illegaal zijn verkregen door diefstal uit de Verenigde Staten. JFK heeft wellicht een prijs betaald voor zijn onbezonnenheid toen hij probeerde joodse groeperingen aan de kaak te stellen die als dekmantel voor de Israëlische regering fungeerden, en tegelijkertijd de ontwikkeling van kernwapens wilde stoppen en hen wilde ontwapenen. Ik ben niet op de hoogte van enige Amerikaanse politicus die ooit publiekelijk het geheime kernwapenarsenaal van Israël heeft aangevochten, en binnen de federale regering wordt algemeen aangenomen dat dit “illegaal” zou zijn. Dat is waar “Israel First” om draait!

Ik vind het triest om tijdens dit USS Liberty-weekend te zien hoe president Donald Trump zich kennelijk onderdanig opstelt tegenover Netanyahu en zijn moorddadige handlangers, net als zijn voorganger Genocide Joe Biden. De VS heeft in de VN-Veiligheidsraad opnieuw zijn veto uitgesproken tegen een anders unanieme resolutie waarin werd opgeroepen tot een onmiddellijk staakt-het-vuren in Gaza, waarmee het Israël steunt, maar geen enkel denkbaar belang van de VS of zelfs humanitaire belangen. In plaats van de relatief eenvoudige stap te zetten om contact op te nemen met Netanyahu en hem te zeggen dat hij een einde moet maken aan het afslachten van de Palestijnen met wapens, geld en politieke dekking die allemaal in overvloed worden verstrekt door Uncle Sam, of anders onmiddellijk de gevolgen moet aanvaarden. Geen geld, wapens en bezoekjes meer van zielige oplichters als senator Lindsey Graham. Het zou zelfs een goed idee zijn om Bibi te suggereren dat Lindsey misschien wel voor verraad berecht zou kunnen worden, aangezien hij zich illegaal mengt in het buitenlands beleid van de VS in zowel Gaza als Oekraïne. Maar dat verhaal bewaren we voor een andere keer, misschien volgende week!

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nog steeds vragen over Israëlische aanval op marineschip USS Liberty waarbij 34 Amerikaanse bemanningsleden omkwamen

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: