Op donderdag 19 november zullen Donald Trump, Vladimir Poetin en Xi Jinping in de Chinese technologiehub Shenzhen aanschuiven voor een driegesprek. Het Chinese ministerie van Buitenlandse Zaken maakte dit maandag officieel en noemde het de “Top China-Rusland-Verenigde Staten”. Het Kremlin had de bijeenkomst al aangekondigd en het Witte Huis had er al over opgeschept.
Het is werkelijk een primeur. Nog nooit heeft een Amerikaanse president met de leiders van Moskou en Peking aan dezelfde tafel gezeten. Niet Franklin D. Roosevelt, die Stalin ontmoette in Teheran en Jalta en de Chinese Chiang Kai-shek afzonderlijk in Caïro. Niet Nixon, die in 1972 tijdens afzonderlijke reizen Peking en Moskou bezocht. Niet Reagan of de beide Bushes. Alle drie de huidige leiders stonden tijdens Trumps eerste ambtstermijn op dezelfde groepsfoto’s van de G20, maar zaten nooit aan dezelfde onderhandelingstafel. Het establishment van het Amerikaanse buitenlands beleid mompelt nu al over een “nieuw Jalta”, schrijft Larry Johnson.
Dus wat gaat er daadwerkelijk gebeuren? Daarvoor heb je geen glazen bol nodig. Je hebt een kalender nodig. Trump heeft sinds augustus 2025 inmiddels vier persoonlijke topontmoetingen met deze twee mannen gehouden, en die verlopen volgens een zo voorspelbaar draaiboek dat je er je horloge op gelijk kunt zetten.
Het draaiboek
Laten we de beelden nog eens bekijken.
| Topontmoeting | De aanloop | Wat er daadwerkelijk gebeurde |
|---|---|---|
| Anchorage, met Poetin, augustus 2025 | Trump waarschuwde voor “ernstige gevolgen” zonder staakt-het-vuren | Geen staakt-het-vuren, geen akkoord. Poetin reed mee in The Beast, noemde de gesprekken historisch en zei in het Engels: “Volgende keer in Moskou.” |
| Boedapest, met Poetin, oktober 2025 | Met veel tamtam aangekondigd | Geannuleerd voordat de bijeenkomst plaatsvond |
| Busan, met Xi, oktober 2025 | Handelsoorlog met invoerheffingen van 145 procent | Een bestand van één jaar: invoerheffingen verlaagd, aankopen van sojabonen, beperkingen op zeldzame aardmetalen opgeschort. Trump gaf het een “12” op een schaal van 10. |
| Peking, met Xi, mei 2026 | Tot in de puntjes geregisseerd staatsbezoek | Enkele toezeggingen over sojabonen, energie en vliegtuigen. Geen definitief antwoord over zeldzame aardmetalen. |
| Washington, met Xi, september 2026 | Xi’s eerste staatsbezoek aan Washington sinds 2015 | Een verlenging van het bestand met twee maanden, een AI-hotline, twee panda’s en de belofte van meer ontmoetingen |
Zie je het patroon? Enorm veel pracht en praal. Superlatieven van Trump. Een verslag van de andere partij dat merkbaar koeler is dan het Amerikaanse. Een tijdelijk bestand of helemaal niets. En altijd de belofte van een volgende bijeenkomst, waar de echte overeenkomst dan zeker zal worden gesloten.
Er is nog een tweede patroon dat het vermelden waard is. Tijdens beide topontmoetingen met Xi dit jaar bracht Trump het idee van trilaterale gesprekken over kernwapens ter sprake. Na Peking in mei vertelde hij verslaggevers dat hij het had aangekaart. In Washington in september stond in het verslag van het Witte Huis dat hij “had gepleit voor trilaterale onderhandelingen over wapenbeheersing”. In het Chinese verslag werd wapenbeheersing helemaal niet genoemd.
Drie mannen, drie agenda’s
Het Witte Huis zegt dat kernwapens en de oorlog met Iran op de agenda staan en dat Oekraïne daar niet op staat. Een hoge functionaris heeft verslaggevers al verteld dat ze geen aankondigingen van overeenkomsten hoeven te verwachten. Wanneer het Witte Huis de verwachtingen al tempert voordat Trump überhaupt aan boord van het vliegtuig stapt, begrijp dan de boodschap.
Trump wil een krantenkop. Hij heeft hardop gedroomd van een ontmoeting met Xi en Poetin waarbij hij zou zeggen: “Laten we ons militaire budget halveren.” Hij wil een nucleair akkoord waarbij China betrokken is, iets wat hij al sinds zijn eerste ambtstermijn nastreeft. Hij wil dat Peking en Moskou druk uitoefenen op Teheran over Hormuz, omdat diesel van 6 dollar zijn partij zojuist de tussentijdse verkiezingen heeft gekost. En hij heeft diezelfde dag een afzonderlijke werklunch met Xi, terwijl het handelsbestand nu op 10 januari afloopt.
Xi wil de gastheer zijn. Dat is alles. Dat is de overwinning. Dat de Amerikaanse en Russische presidenten op zijn uitnodiging naar Shenzhen komen, is precies het beeld van China als onmisbare macht waar Peking het hele jaar naartoe heeft gewerkt. Wat de inhoud betreft, weigert China sinds 2020 trilaterale gesprekken over wapenbeheersing. Toen New START in februari afliep, zei Peking dat het niet “eerlijk, redelijk of realistisch” was om te verwachten dat China zou deelnemen. Het Chinese kernwapenarsenaal groeit snel en het land heeft geen reden om er een limiet aan te stellen zolang het nog kleiner is dan dat van de andere twee.
Poetin wil Oekraïne op tafel, wat het Witte Huis ook zegt. Het was Poetin die deze bijeenkomst voorstelde tijdens een telefoongesprek met Trump op 9 oktober, en de Wall Street Journal meldde dat zijn doel was te onderhandelen over een einde aan de oorlog in Oekraïne. Minstens zo belangrijk is dat hij de foto wil. Een Russische president aan dezelfde tafel als de Amerikaanse en Chinese leiders betekent de definitieve begrafenis van het westerse isolatiebeleid. Zijn adviseur Joeri Oesjakov heeft Poetins reis naar de G20 in Trumps Doral-resort volgende maand zelfs gekoppeld aan het verloop van de bijeenkomst in Shenzhen.
Mijn voorspellingen
Op basis van het bovenstaande verwacht ik het volgende als de bijeenkomst doorgaat. Plaats uw weddenschappen.
1. Het zal historisch zijn. Trump zal u dat vertellen. Verwacht woorden als “geweldig”, “ongelooflijk” en “zoals niemand ooit heeft gezien”. De foto van drie mannen aan één tafel zal het belangrijkste resultaat zijn, en het zal werkelijk een indrukwekkende foto zijn.
2. Geen nucleair akkoord. China zal niet instemmen met beperkingen zolang zijn arsenaal nog groeit in de richting van gelijkwaardigheid, en Xi zal zichzelf op eigen bodem niet vernederen door terug te komen op een standpunt dat Peking sinds 2020 inneemt. Het waarschijnlijke resultaat is een overeenkomst om te blijven praten: een werkgroep, een verklaring over “strategische stabiliteit” of formuleringen over het voorkomen van een kernoorlog waar iedereen het jaren geleden al over eens was. Trump zal het een doorbraak noemen.
3. Over Iran: woorden, maar geen drukmiddelen. Xi wil dat Hormuz openblijft omdat China de olie nodig heeft. Poetin heeft geen haast, omdat hoge prijzen zijn begroting spekken en hij nu diesel aan de Verenigde Staten verkoopt. Verwacht een oproep tot de-escalatie en hervatting van de scheepvaart, en misschien een Chinees aanbod om te bemiddelen. Belangrijker nog is dat Rusland en China, die Iran allebei militaire en financiële steun verlenen, Trump onder druk zullen zetten om terug te keren naar het memorandum van overeenstemming van Islamabad, het kader voor een staakt-het-vuren dat deze zomer instortte. De enige onbekende factor is of ze dat publiekelijk zullen zeggen of achter gesloten deuren druk op hem zullen uitoefenen. Mijn gok is privédruk met een publieke aansporing: een zin in het Chinese of Russische verslag over een terugkeer naar “bestaande afspraken”, waarvan iedereen in Washington zal begrijpen wat ermee wordt bedoeld. Geen van beide mannen zal namens Washington druk uitoefenen op Teheran, en Iran zal merken dat zijn twee belangrijkste partners zojuist hebben gesproken met de man die het land heeft gebombardeerd en zijn vertrokken zonder Iran in de steek te laten.
4. Oekraïne zal “niet op de agenda staan” en toch worden besproken. Poetin heeft deze bijeenkomst niet voorgesteld om over kernkoppen te praten. Let erop of Trump in zijn opmerkingen na de top iets zegt over een “zeer goed gesprek” over Oekraïne. Kiev en de Europese hoofdsteden zullen het weekend in angstzweet doorbrengen. Er zal geen staakt-het-vuren komen.
5. Het echte geld zit in de lunch. Het bilaterale overleg tussen Trump en Xi zal het enige concrete resultaat van de dag opleveren: opnieuw een verlenging van het handelsbestand tot na 10 januari, met nieuwe toezeggingen over sojabonen en zeldzame aardmetalen. Peking zal zijn machtspositie op het gebied van zeldzame aardmetalen behouden, precies zoals bij elke eerdere topontmoeting.
6. Drie verslagen, drie verschillende bijeenkomsten. Het Witte Huis zal zeggen dat de gesprekken over wapenbeheersing gaande zijn. Het Chinese verslag zal spreken over wederzijds respect en wapenbeheersing helemaal niet noemen. Het verslag van het Kremlin zal een multipolaire wereld noemen. Alle drie zullen ze op hun eigen manier waar zijn.
7. De volgende bijeenkomst zal worden aangekondigd. Natuurlijk zal dat gebeuren. Waarschijnlijk volgende maand in Doral, als Poetin besluit dat Shenzhen de reis waard was.
De onvoorspelbare factor is, zoals altijd, Trump zelf. Een terloopse opmerking over Taiwan, invloedssferen of hoezeer hij beide mannen mag, zou in Tokio, Taipei en Brussel meer schade kunnen aanrichten dan alles wat de drie leiders daadwerkelijk ondertekenen.
De eindbalans
Xi wint. Hij is de gastheer, de bemiddelaar en de man in het midden van de foto. Hij geeft niets prijs op het gebied van kernwapens, Taiwan of zeldzame aardmetalen, en hij krijgt het beeld van China als de macht waar de andere twee naartoe moeten komen. Vanuit Peking gezien is dat het hele doel van deze onderneming.
Poetin wint. Vier jaar geleden beloofde het Westen Rusland tot een paria te maken. Donderdag zit de Russische president als gelijke aan tafel met de leiders van de twee grootste economieën ter wereld, op Chinese bodem, tijdens een top die Poetin zelf heeft voorgesteld en die Trump gretig heeft aanvaard. Wat er ook uit de gesprekken voortkomt, Poetin kan de bijeenkomst zelf in eigen land en in het Mondiale Zuiden als een succes verkopen. En hij krijgt een directe gelegenheid om Oekraïne met Trump te bespreken, zonder dat er een Europeaan in de kamer aanwezig is.
Trump wint de foto. Hij krijgt de “allereerste keer ooit” en de kans om te zeggen dat hij de enige president is die dit voor elkaar had kunnen krijgen. Hij krijgt ook een bijeenkomst waarvan volgens zijn eigen functionarissen niet wordt verwacht dat er een overeenkomst zal worden aangekondigd. Na een verpletterende nederlaag bij de tussentijdse verkiezingen, veroorzaakt door de benzine- en dieselprijzen, is een historische foto niet niets. Maar het is ook geen goedkopere brandstof.
De verliezers zijn niet uitgenodigd. Europa, dat het hele jaar heeft volgehouden dat er niets over zijn veiligheid zou worden besloten zonder Europa erbij, zal moeten toekijken hoe de drie mannen die het belangrijkst zijn voor zijn veiligheid zonder Europa praten. De Oekraïense minister van Buitenlandse Zaken heeft al bezwaar gemaakt en gezegd dat een bijeenkomst tussen Rusland, China en de VS Poetin alleen maar zou aanmoedigen om door te vechten. Tokio en Taipei zullen elk woord dat Trump over China zegt nauwkeurig analyseren. En Iran krijgt een top over zijn oorlog zonder zelf aan tafel te zitten.
Jalta is het niet
De onheilsprofeten die dit een nieuw Jalta noemen, geven alle betrokkenen te veel eer. In Jalta tekenden drie mannen de kaart van een continent opnieuw. In Shenzhen zullen drie mannen het er vooral over eens worden dat ze elkaar opnieuw moeten ontmoeten.
Maar verwar een mager resultaat niet met een betekenisloos resultaat. De bijeenkomst zelf is de boodschap. Dertig jaar lang ging het establishment van het Amerikaanse buitenlands beleid ervan uit dat het Moskou en Peking afzonderlijk kon bespelen, hen uit elkaar kon houden en voor beide de voorwaarden kon bepalen. Donderdag zal de Amerikaanse president naar China vliegen om met beiden tegelijk aan tafel te zitten, met een agenda waarover hij niet de volledige controle heeft, nadat een oorlog die hij niet kan beëindigen hem het Huis van Afgevaardigden en de Senaat heeft gekost. Xi zal de gastheer zijn. Poetin zal als zijn gelijke aan tafel zitten. En Trump zal de man zijn die naar hen toe is gekomen.
Hij zal het de grootste bijeenkomst uit de geschiedenis noemen. In zekere zin zal hij gelijk hebben. Het is het duidelijkste beeld tot nu toe van een wereld waarin de Verenigde Staten een van de drie zijn, en niet de eerste onder hen.
Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram













