Thijs ter Haar / Wikimedia / (CC BY 2.0)

Een belangrijk deel van de spanningen in Oost-Europa, dicht bij de grenzen van Rusland, heeft te maken met een illusie die wordt gecreëerd, volgens welke de toetreding tot de Europese Unie op zichzelf een aantal onbetwistbare voordelen oplevert, die anders niet haalbaar zijn. Maar zijn die voordelen wel zo onbetwistbaar? schrijft Hugo Dionísio.

In een Europese Unie waarvan de economie steeds meer wordt gekannibaliseerd en ingedamd door de VS, en waarvan de machtstop vaak verbergt dat deze bedreiging de ernstigste en meest beperkende van allemaal is, gaat de realistische toekomst die dit blok vertegenwoordigt voor de deelnemende landen momenteel niet verder dan zeer sombere prognoses van economische groei en, nog ernstiger, bekroond met de eis van confrontatie met Rusland, die de veronderstelling volgens welke het lidmaatschap van de beperkte club van West-Europa vooral een garantie van vrede en veiligheid vertegenwoordigde, volledig wegnemen.

Het geval van Oekraïne is het meest extreem, maar of het nu gaat om Georgië, Moldavië, Servië, Montenegro of een ander land dat behoorde tot de USSR of het “socialistische blok”, het verzoek is altijd hetzelfde: lid worden van de EU betekent lid worden van de NAVO, lid worden van de NAVO betekent een vijand zijn van Rusland. Op een steeds meer uitgesproken manier betekent een vijand van Rusland ook het opgeven van vrije relaties met wat op dit moment de grootste bron van economische, wetenschappelijke en technologische groei in de wereld is, namelijk China. En dit is, naast de vijandschap met de Russische wereld, misschien wel de duurste onderhandelingstroef die een natie moet betalen om tot de selecte Westerse “tuin” te behoren.

Het Westen is al lang niet meer de grootste bron van economische groei. Decennia van doelgerichte deïndustrialisatie, neoliberalisme en F.I.R.E.-economie [Finance, Insurance, and Real Estate economie] hebben deze realiteit omgekeerd. Van een positie van expansie is het Westen overgegaan naar een positie van het in bedwang houden van andermans expansie. Vandaag de dag bestaat de grootste garantie voor economische groei voor elk land uit de relaties met de BRICS-landen (India, China en Rusland zullen volgens het IMF de 3 landen zijn die in 2024 het meest zullen groeien).

Voor landen als Portugal, Griekenland of Spanje werd de ruilvoet gemeten in de liberalisering van de markten en de privatisering van de nationale rijkdommen, zodat westerse transnationale bedrijven konden binnenkomen en verwerven wat voorheen in het bezit van het land was; als gevolg van de geografische ligging en de gedeelde historische identiteit met Rusland en de landen van Oost-Europa, gaan economische eisen gepaard met een authentieke verklaring van vijandschap.

Deze eis heeft dramatische gevolgen in deze landen. Oekraïne is hier om het te demonstreren. Zoals Georgië nu bewijst en zoals Moldavië morgen zal bewijzen, zoals ook Servië voelt. Toestemmen tot de EU betekent de oorlog verklaren aan een deel, vaak een aanzienlijk deel of zelfs de meerderheid, van je eigen bevolking. Met andere woorden, geen groei, geen vrede, geen veiligheid en zelfs geen recht op herinnering. Kan iemand iets constructiefs halen uit het feit dat honderdduizenden Russen die in Estland wonen hun taal en geschiedenis niet meer kunnen spreken, lezen en vieren? Ik vind het moeilijk te geloven.

Net als in het geval van Oekraïne wordt deze mensen voorgesteld om hun geschiedenis, hun culturele en zelfs religieuze fundamenten op te geven en te vervangen door een toekomst die wordt voorgesteld als stralend, maar in werkelijkheid onzeker is. Zelfs de meest blinde kan het vernietigingsproces van de Russofone en Russofiele cultuur in Oekraïne niet ontkennen, vooral niet na de staatsgreep van EuroMaidan. Net zo min als ze het verlies van invloed van het Westen in de wereld en de crisis die aan de horizon opdoemt kunnen ontkennen.

In deze context vormt de organisatie die zichzelf presenteert als de garantie voor vrede in Europa, in dit nieuwe tijdperk een bijna zekere weg naar oorlog. Ze kunnen zeggen dat “het de schuld van Rusland is, dat hen ervan weerhoudt zich aan te sluiten bij westerse structuren omdat het zijn dominantie niet wil verliezen.” Maar, nadat Rusland zelf, in tijden van zijn eigen illusie, probeerde lid te worden van de Westerse club en geweigerd werd, is het niet normaal dat dit land argwanend begon te kijken naar degenen die concurreren om ruimte dicht bij zijn grenzen? Is er een land dat graag omringd wordt door vijanden?

  Via Darknet: Oekraïners overspoelen Europa met zojuist afgeleverde wapens

Deze duizeling of illusie dat een land, door bij de EU te horen, automatisch bij de elite hoort en zijn toekomst gevuld zal zien met overvloedige rijkdommen die betrokken zijn bij de hoogste “Europese waarden,” dreigt hele naties uit elkaar te scheuren. De eis dat je je verleden moet opgeven om lid te worden, is voor veel mensen gewoonweg onacceptabel. En dat is begrijpelijk: wat voor toekomst kan gebaseerd zijn op een leeg, onterfd, verwoest verleden? Toetreden tot de EU betekent voor Oost-Europese landen een permanente oorlog met hun verleden. Neem het geval van Bulgarije of Slowakije.

Maar denk niet dat voor Zuid-Europese landen, die niet zo’n ruilmiddel eisen, alles een zekere en onmiskenbare winst oplevert. Vanuit economisch oogpunt is het verhaal verre van eenduidig. We kunnen zeggen dat de economieën van deze landen verenigd werden, niet door lidmaatschap, maar door opname in de selecte westerse club. Wat hun eigen mensen en hun levensomstandigheden betreft, zij wachten nog steeds op de zo gewenste “convergentie.”

Het is echter ook niet serieus om te zeggen dat de toetreding van deze landen tot de Europese Unie vanaf het begin een absolute tegenslag was. Het is een beetje als arm zijn tussen de rijken. Arm zijn tussen arme mensen is veel erger. Toen Portugal bijvoorbeeld toetrad tot de Europese Economische Gemeenschap, kampte het met enorme infrastructurele tekortkomingen. De beroepsbevolking was zeer laag opgeleid en behoorde qua salaris tot de armste van heel Europa. In die zin was het potentieel om te profiteren van de toegang tot een markt van honderden miljoenen mensen erg groot. Deze realiteit werd uiteindelijk weerspiegeld in schappen vol nooit eerder vertoonde producten, ook al waren de meeste beurzen vaak niet in staat om ze te kopen. Maar in het begin leek zelfs dit probleem veelbelovend en leek het te kunnen worden opgelost. De Europese Unie stelde hiervoor miljoenen aan structuurfondsen beschikbaar, die voor nationale ontwikkeling zouden zorgen.

Voor een land als Portugal gingen de ontvangen gemeenschapsfondsen gepaard met de eis om de industrie, landbouw en visserij te vernietigen. Dit alles in ruil voor de transformatie naar een diensteneconomie. Zoals iemand ooit zei: de wegen die met het geld werden aangelegd, werden niet aangelegd voor de Portugezen; ze werden aangelegd voor Centraal-Europa om haar producten en toeristen hierheen te brengen.

Van 1986 tot 2029 zullen Portugal en de EU meer dan 200 miljard euro “geïnvesteerd” hebben in structuurfondsen. Het zou niet serieus zijn om te zeggen dat ze geen nut zullen hebben. Maar omdat het een ogenschijnlijk onthutsend bedrag is, is de waarheid dat het land veel meer heeft betaald dan alleen de aankoop van producten en diensten uit Noord- en Midden-Europa.

Op dit moment, als we kijken naar het visuele contrast dat wordt gevormd door het passeren van zeer oude auto’s, omringd door andere, zo duur als ze zeldzaam zijn … We kunnen het niet helpen, maar voelen een bitterzoete smaak. In het beste geval! Portugal is het EU-land met de meeste werknemers die onder de armoedegrens leven, velen ook dakloos, slapend op straat met de beste hotels en de meest concurrerende appartementen voor toeristische verhuur.

De eeuwige crisis en bezuinigingen vormen de erfenis van de tweede fase van de Europese toetreding, die voortvloeide uit de toetreding tot de eurozone. Verminderde economische en loongroei, deregulering van arbeidswetten en het recht op huisvesting, op hetzelfde moment dat privatiseringen, publiek-private partnerschappen en voordelen voor westerse monopolies vermenigvuldigden. Allemaal gerechtvaardigd door de nieuwe ambitie: “budgettaire inperking”. Het verklaarde doel was niet langer vrede, groei en ontwikkeling. Het werden de “juiste nationale rekeningen.”

  Duitslands hoogste bankdirecteur ziet een tsunami van faillissementen aan de horizon rijzen

Hoewel het waar is dat de wisselkoers nog lang niet zo ernstig en destructief is geweest als die welke van de landen van de voormalige USSR werd geëist, is het belangrijk om te begrijpen dat de ontvangen fondsen niet gratis zijn. Integendeel, ze gaan gepaard met een proces van economische en sociaal-culturele substitutie, formattering en conditionering, die erop gericht zijn deze landen van hun “zuidelijke” dimensie af te brengen en als een ezel naar een wortel te verlangen om bij het noorden te horen. Aan de fondsen zijn de stokken van voorwaardelijkheid, aanbevelingen, richtlijnen en onbevestigde en onopgeefbare eisen verbonden, die een hypotheek leggen op de beloofde toekomst.

De macht van Brussel groeit terwijl het die van de perifere lidstaten verzwakt, die geen valuta meer hebben om het wisselkoersbeleid te beïnvloeden, geen macht meer hebben om het rentetarief te bepalen, dat nu door de ECB wordt vastgesteld, en geketend zijn aan de criteria van het Pact van Stabiliteit en Groei. Bij dit alles maken Brussel en de partijen van onderwerping de honger als het geneesmiddel voor anorexia. Het slachtoffer moet aankomen en dokter Von der Leyen schrijft een vermageringskuur voor.

De waarheid is dat de Europese Commissie nog nooit een aanbeveling heeft gehoord waarin terughoudendheid wordt geëist bij Public-Private Partnerships voor gezondheidszorg of snelwegen, die jaarlijkse rendementen tot 13% per jaar garanderen; nooit heeft geëist dat er bezuinigd wordt op aflaten en belastingvrijstellingen voor grote bedrijven of belastingen op hun pornografische winsten. De aanbevelingen van het Europees Semester, die oproepen tot “budgettaire terughoudendheid,” verwijzen naar loonmatiging, afslanking van openbare diensten en privatiseringen, vele privatiseringen, in een eindeloze gulzigheid naar meer en meer gemakkelijk geld.

Aan het einde van dit alles is het de moeite waard om je af te vragen: als de zuidelijke landen zoveel fondsen hebben ontvangen, als ze om deze fondsen te ontvangen moesten voldoen aan de opgelegde voorwaarden (economische en fiscale beleidsvoorwaarden, grondwetsherzieningen en het aannemen van economische en politieke reguleringsinstrumenten) en als de ontvangende landen in meer dan 30 jaar niet het ontwikkelingsniveau hebben bereikt van de landen in Midden- en Noord-Europa, ondanks dat dit was beloofd, dan kan het antwoord maar één zijn: dat komt omdat het niet de bedoeling was!

En dit is wat pijn doet om te horen van Euro-enthousiastelingen en Brussel fanboys. Maar hoe komt het dat je favoriete betoverende verhaal niets meer is dan een uitgestelde droom, waarvan de veronderstellingen aangeven dat dit uitstel immers eeuwig is, omdat het in het kader van de Europese arbeidsverdeling niet aan de perifere landen is om activiteiten met een hoge toegevoegde waarde te ontwikkelen? En niets onderstreept deze realiteit meer dan de gegevens over loonconvergentie: de belofte van toekomstige convergentie werd niet alleen door de Portugese economie niet ingelost, maar door alle perifere economieën van de Europese Unie. Ze zijn nooit in staat geweest om te convergeren, waarbij de afstanden tussen die in het zuiden en die in het midden en noorden van Europa bijna altijd gelijk bleven of groter werden.

Feit is dat het enige kleine en perifere land dat met deze logica durfde te breken Griekenland was. Vandaag weten we allemaal waar Griekenland is beland. Ze beschuldigden het land van stelen, liegen, vervalsen, en dat allemaal omdat de regering in kwestie de “misdaad” beging haar mensen hetzelfde te willen betalen als werknemers in Midden- en Noord-Europese landen verdienden. De grootste Europese landen, die voortdurend de tekortlimieten overschrijden, zijn nooit onderworpen geweest aan de “procedure bij buitensporige tekorten” en bezuinigingsmaatregelen om dit te corrigeren.

Bovendien, in het Portugese geval, tussen 1996 en 2023, tussen de ontvangen fondsen en de aankoop van producten en diensten geleverd door Midden- en Noord-Europa, gaf dit land meer dan het ontving, wat de echte betekenis van dit Europese avontuur verklaart. Volgens de Bank van Portugal had het land tussen wat binnenkwam en wat wegging een negatief saldo van 61 miljard euro.

  Europa zet zich dubbel in voor langdurige oorlog in Oekraïne

Kortom, de wortel die de ezel lokt, de Europese structuurfondsen, zijn niets anders dan verkapte leningen, vermomd in de vorm van “investeringen”, maar waarvan het rendement meer waard is voor degenen die ze geven – de landen van Noord- en Midden-Europa – dan voor degenen die ze ontvangen. De “investering” in fondsen vormt dus een dubbel voordeel: economische en politieke controle over de begunstigden van de subsidies; economisch rendement op de middellange en lange termijn.

Het feit dat deze fondsen worden toegewezen in het kader van strategieën (Lissabonstrategie; Strategie 2020 en 2030) die in Brussel zijn ontworpen, bepaalt dat ze niet bedoeld zijn om de echte problemen van perifere landen op te lossen. Europese fondsen zijn bedoeld om de problemen van perifere landen op te lossen, zodat ze kunnen worden gebruikt als instrumenten om centrale landen te verrijken. De instrumentalisering die de landen van Midden- en Noord-Europa maken van de oostelijke landen, met betrekking tot de strategie van overheersing van Russische en Slavische landen, vindt parallellen in de landen van Zuid- en Mediterraan Europa, namelijk door te profiteren van de intercontinentale geografische banden die deze landen betekenen, naast hun betekenis als bestemmingsmarkten en als reserves van gekwalificeerde en goedkope arbeidskrachten, die, naar tevredenheid, wordt gevormd met de eigen fondsen van de Europese Unie.

Het is daarom absoluut noodzakelijk om deze cyclus van uitbuiting te ontmantelen en aan de kaak te stellen, waarvan de voordelen niet eerlijk verdeeld zijn en die de neiging heeft om relatieve verschillen in de tijd in stand te houden, een verschil dat erop gericht is om deze cyclus onaantastbaar te houden. Aan deze politiek-economische dimensie wordt nog een andere toegevoegd, die door het conflict in Oekraïne aan het licht wordt gebracht. Perifere en verafgelegen landen werden plotseling verkozen tot vijanden van Rusland, zonder dat er rekening werd gehouden met hun bevolking, die onbewust toekeek hoe hun geld werd overgeheveld naar de oorlogsinspanningen.

Het meest tragische is dat wie het falen van dit Europese project aan de kaak stelt, ervan wordt beschuldigd “anti-Europees” te zijn, alsof dit de enige mogelijke formulering is, alsof de menselijke geschiedenis geen begraafplaatsen vol onvermijdelijke verhalen kent. Nu deze Europese Unie haar oorlogszuchtige fase ingaat, is het fundamenteler dan ooit om te praten over een Europa van vrede, samenwerking en vriendschap tussen mensen. Een Europa waarin openheid geen onderwerping betekent.

De verkiezingen voor het Europees Parlement zullen opnieuw een moment zijn waarop heel weinig zal worden gezegd over de Europese Unie, haar autocratische karakter, haar macrocefalisme. In plaats daarvan zal een niet-bestaand Europa worden bezongen, dat, terwijl het de “Europese waarden” viert, de breuk van continentaal Europa eist. Terwijl het de “unie” viert, dwingt het een land om zijn geschiedenis op te geven en te vervangen door een witgewassen revisionisme van hun fascistische verleden. Terwijl het de overgave van zijn economie eist, vervangt het die door eeuwige afhankelijkheid van de politieke macht van monopolies, vertegenwoordigd in Brussel.

Deel uitmaken van de Europese Unie begint te lijken op die dromen die ons verrukken terwijl we slapen, maar als we wakker worden, realiseren we ons dat het alleen maar dromen zijn. Het Europese project kan zelfs het daglicht niet overleven, laat staan wanneer men wakker wordt.


https://frontnieuws.backme.org/


Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Ursula von der Leyen: “Populisten willen ons Europa vernietigen”



Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over:

Vorig artikelIsraël treft voorbereidingen om een tweede front in het noorden te openen
Volgend artikelNAVO-chef: Oekraïne heeft minstens 40 miljard euro per jaar nodig totdat Rusland is verslagen
Frontnieuws
Mijn lichaam is geen eigendom van de staat. Ik heb de uitsluitende en exclusieve autonomie over mijn lichaam en geen enkele politicus, ambtenaar of arts heeft het wettelijke of morele recht om mij te dwingen een niet-gelicentieerd, experimenteel vaccin of enige andere medische behandeling of procedure te ondergaan zonder mijn specifieke en geïnformeerde toestemming. De beslissing is aan mij en aan mij alleen en ik zal mij niet onderwerpen aan chantage door de overheid of emotionele manipulatie door de media, zogenaamde celebrity influencers of politici.

6 REACTIES

  1. het oude europa is europa niet meer maar het zijn moordenaars geworden en het volk vind het prima geen reactie van het volk het word gewoon gevonden toy de eerste bommen op soesdijk den haag rotterdam amsterdam enz word gegooid dan staan zij te piepen wat een volk

    • en de UN (gehele incl alles wat er mee samenvalt ala UNHCR enz enz enz)
      en natuurlijk alle ander wereldwijd opererende organisaties ala WHO/WEF/andso-on.

  2. Als je dit zo leest is de EU bedoeld om Europa te vernietigen. Degenen die het er het meeste baat bij hebben zijn onze “vrienden”.

    • yep, de grootste georganiseerde misdaad ooit, ze roven het leeg, laten het exploderen ala Amerika, voor een doel/plan wat erachter zit.

      dat is eigenlijk al 100% bewezen, to big to fail en dus gata het gewoon verder, wHellcome to the SSystem.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in