Europese NAVO vreest dat de VS haar niet te hulp zal schieten als zij een oorlog met Rusland uitlokt

De geplande invoering door de EU van een mechanisme vergelijkbaar met Artikel 4 suggereert dat de Europese NAVO vermoedt dat de Amerikaanse leider van het bondgenootschap haar dreigingsperceptie mogelijk niet deelt wanneer een situatie, die in deze context alleen betrekking kan hebben op Rusland, ten minste één van haar leden ertoe aanzet om dringend overleg te verzoeken.

De Financial Times meldde onlangs dat de EU van plan is verder te gaan met het voorstel van voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen om onder de leden van het blok een mechanisme in te stellen dat vergelijkbaar is met Artikel 4. Volgens het NAVO-verdrag zullen “de Partijen onderling overleg plegen telkens wanneer naar de mening van een van hen de territoriale integriteit, politieke onafhankelijkheid of veiligheid van een van de Partijen wordt bedreigd.” De meeste EU-lidstaten zijn echter al lid van de NAVO, waardoor dit voorstel overbodig zou kunnen lijken, schrijft Andrew Korybko.

Inhoudelijk klopt dat, maar het belang ervan ligt in de suggestie dat de Europese NAVO (E-NAVO) vermoedt dat de Amerikaanse leider van het bondgenootschap haar dreigingsperceptie mogelijk niet deelt wanneer een bepaalde situatie ten minste één van haar leden ertoe aanzet om dringend overleg te verzoeken. Als we deze gedachte verder doortrekken, is de impliciete boodschap dat er niet op kan worden vertrouwd dat de VS hen onvoorwaardelijk zal steunen door troepen te sturen en/of aanvallen uit te voeren wanneer spanningen (die in deze context alleen betrekking kunnen hebben op Rusland) uitmonden in een daadwerkelijke oorlog.

Dienovereenkomstig bouwt de E-NAVO parallelle besluitvormingsmechanismen op voor het scenario waarin zij het op eigen kracht tegen Rusland moet opnemen. In dat geval zouden de VS zich afzijdig kunnen houden met als argument dat zij tijdens het overleg in het kader van Artikel 4 hadden afgeraden om de door de E-NAVO voorgestelde handelwijze te volgen. Niettemin zouden de VS, in de geest van Artikel 5, hen nog steeds kunnen ondersteunen met wapens, inlichtingen en logistiek, net zoals zij en de rest van de NAVO als geheel Oekraïne momenteel ondersteunen.

De leiders van de E-NAVO hebben angst aangewakkerd door te beweren dat Rusland hun vastberadenheid binnenkort op de proef zou kunnen stellen, of dat uiterlijk rond 2030 zou kunnen doen. Vandaar de urgentie waarmee zij het voorstel van Von der Leyen voor een mechanisme vergelijkbaar met Artikel 4 willen doorvoeren. Tegelijkertijd zouden de VS naar verluidt van plan zijn om tot 40.000 van hun 80.000 militairen in Europa terug te trekken zodra de herziening van de Amerikaanse troepenopstelling in Europa door het Pentagon tegen het einde van het jaar is afgerond. Dit geeft deze taak een nog groter gevoel van urgentie, zelfs als de VS een permanente militaire basis in Polen verkrijgen.

Wat dat betreft heeft de regerende liberale coalitie van Polen het voortouw genomen in de hysterie binnen de E-NAVO over een Russische aanval op het bondgenootschap. Toch heeft haar minister van Buitenlandse Zaken onlangs, in de marge van de Algemene Vergadering van de VN, een ontmoeting gehad met zijn Belarussische ambtgenoot. Het was de eerste ontmoeting tussen de hoogste diplomaten van beide landen in tien jaar tijd. Hun daaruit voortvloeiende “sneeuwklokjesdiplomatie”, geïnspireerd door de opmerking van Radek Sikorski direct na die ontmoeting dat “een sneeuwklokje kan bloeien als het weer gunstig is”, zou, indien succesvol, de hysterie kunnen verminderen die hij en zijn coalitie zelf hebben aangewakkerd.

Zelfs in dit gunstigste scenario, dat nog altijd gemakkelijk zou kunnen worden gedwarsboomd, zouden Polen en de rest van de E-NAVO zich waarschijnlijk nooit volledig op hun gemak voelen vanwege de oprechte angst van hun liberale elites voor Rusland (ongeacht hoe irrationeel die angst is). Daarom blijft het voor hen belangrijk om prioriteit te geven aan de invoering van een mechanisme vergelijkbaar met Artikel 4. De belangrijkste rol daarin zal vermoedelijk door Polen worden gespeeld, vanwege zijn centrale rol aan de westelijke flank van het nieuwe “cordon sanitaire” rond Rusland, waardoor het land een buitenproportioneel groot belang krijgt binnen de nieuwe veiligheidsarchitectuur.

Gezien deze omstandigheden zou de meest realistische waarborg voor stabiliteit dan bestaan uit de gelijktijdige terugtrekking van een deel van de E-NAVO-troepen uit de Baltische staten en een deel van de Russische troepen uit Belarus, mits de VS eerst een deel van hun eigen troepen uit de Baltische staten terugtrekken. Polen zou vervolgens de verantwoordelijkheid voor hun veiligheid op zich nemen in geval van een crisis. De instelling van een kanaal voor crisisbeheersing tussen Rusland (dat verantwoordelijk is voor Belarus), de E-NAVO (met Polen in de voorhoede en verantwoordelijk voor de Baltische staten) en de VS zou vervolgens de vrede waarborgen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Oekraïne: Dit is het einde

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: