De kale tafel in het Kremlin: Oesjakovs briefing ontmantelt Kushners verdraaiing terwijl Rusland de Europese val op scherp zet

Het contrast tussen wat er op 12 november in het Kremlin gebeurde en hoe Jared Kushner dit in Dublin probeert voor te stellen, legt een diepe diplomatieke kloof bloot. Terwijl Kushner na zijn vlucht naar Ierland op X beweerde dat Rusland ermee had ingestemd Europa een plaats aan de onderhandelingstafel te geven en de onderhandelingen op te splitsen in twee parallelle trajecten — één voor Oekraïne en één voor de Europese veiligheid — schetst het officiële verslag van Poetins adviseur voor buitenlands beleid, Joeri Oesjakov, samen met verklaringen van Dmitri Peskov, een heel ander beeld.

In Moskou waren er geen hartelijke beleefdheden. Zoals foto’s van het Kremlin en waarnemers opmerkten, was de onderhandelingstafel letterlijk kaal — er werd tijdens de twee uur durende bijeenkomst zelfs geen water aangeboden — terwijl Vladimir Medinski direct naast Poetin zat om ervoor te zorgen dat er niet zou worden afgeweken van de harde standpunten uit Abu Dhabi. In plaats van toe te geven aan de haast van Washington, stelde Poetin wat neerkomt op een bijna-ultimatum, manoeuvreerde hij Steve Witkoff en Kushner ertoe een humanitaire val in Kostjantynivka te steunen en legde hij de ontwerpverdragen van december 2021 — plus nieuwe, niet nader gespecificeerde eisen die voortvloeien uit de proxyoorlog van het Westen — nadrukkelijk weer op tafel, schrijft Russiatruthdotcom.

1. De “openhartige” overrompeling door het Kremlin versus Kushners fictie van twee onderhandelingstrajecten

Voor het eerst sinds het einde van de Koude Oorlog werden Amerikaanse gezanten onderworpen aan de ongepolijste, krachtige diplomatie die Moskou normaal gesproken voorbehoudt aan langdurige impasses. Oesjakovs omschrijving van de twee uur durende bijeenkomst als “inhoudelijk, constructief, openhartig en productief” — zonder enige vermelding van hartelijkheid — kwam overeen met beelden waarop Witkoff en Kushner zichtbaar aangeslagen naar buiten kwamen voordat ze naar Dublin vlogen, waar ze onder Europese bondgenoten al snel weer breed glimlachten.

Kushners poging om de gesprekken op te splitsen in twee parallelle trajecten is doorzichtig: Washington en Brussel willen het Europese veiligheidstraject voor onbepaalde tijd vertragen, terwijl ze in het Oekraïense traject een onmiddellijk staakt-het-vuren willen vastleggen. Moskou weigert die onderhandelingsmacht op te geven. Zoals Oesjakov onthulde, bracht Poetin expliciet de ontwerpverdragen van december 2021 opnieuw ter sprake — waarin wordt geëist dat de uitbreiding van de NAVO wordt stopgezet en de strijdkrachten van het bondgenootschap worden teruggetrokken naar hun posities van 1998 langs de Duitse grens — terwijl hij waarschuwde dat Rusland nu nieuwe overwegingen moet toevoegen omdat het collectieve Westen een regelrechte oorlog heeft gevoerd om Moskou een strategische nederlaag toe te brengen. In analytische kringen opent dit de deur naar mogelijke Russische eisen voor het opnieuw neutraliseren van Zweden, Finland of zelfs de Baltische staten.

2. De manoeuvre rond Kostjantynivka: Kievs bluf doorprikken met de internationale pers

Misschien wel de scherpste tactische manoeuvre binnen het Kremlin was Poetins voorstel om het humanitaire bestand van Olesjky te herhalen in Kostjantynivka — een belangrijke stad in de Donbas waarvan Kiev beweert dat het die nog steeds in handen heeft, waarbij het stelt dat Rusland slechts 5% ervan controleert.

Omdat ze niet vertrouwd waren met de realiteit aan het front en terughoudend waren om een humanitair gebaar af te wijzen na de betrokkenheid van First Lady Melania Trump bij de evacuatie uit Olesjky, steunden Witkoff en Kushner het initiatief voor Kostjantynivka actief. Moskou maakte hier onmiddellijk gebruik van door gezamenlijke planning met Washington aan te kondigen en zich bereid te verklaren met het ruimen van mijnen te beginnen. Nu staan Kiev en Brussel voor een acuut dilemma: internationale journalisten toelaten tot Kostjantynivka en hun verhaal over een “patstelling” op live televisie zien instorten, of een door het Witte Huis gesteunde evacuatie van burgers tegenhouden.

3. Europa’s verlamming in Dublin: gevangen zonder onderhandelaar

In Dublin raken Europese leiders openlijk in paniek over de situatie waarin Moskou hen heeft gemanoeuvreerd. Zoals de Financial Times meldde, vrezen Europese functionarissen dat ze in een val zijn gelopen waarbij het verkrijgen van een plaats aan de onderhandelingstafel over Oekraïne vereist dat er opnieuw wordt onderhandeld over de veiligheid van het continent. De Estse premier Kristen Michal gaf voorafgaand aan de top toe: “Op dit moment zitten we in een val… Rusland speelt geen rol in deze discussie.”

De Estse premier Michal gaf toe dat Europa niet aan de onderhandelingstafel kan plaatsnemen omdat het aan de kant van Oekraïne staat. Hij verklaarde dat Europa vanwege zijn steun aan Kiev altijd buiten de onderhandelingen is gebleven en merkte op dat optreden als bemiddelaar zou vereisen dat de sancties worden opgegeven. Michal bevestigde opnieuw dat de tweefasenstrategie van steun aan Oekraïne en druk op Rusland van kracht blijft.

Ondertussen hield de voorzitter van de Europese Raad, António Costa — die veelvuldig wordt genoemd als mogelijke EU-gezant — vol dat het “niet nodig is het wiel opnieuw uit te vinden”, waarbij hij een terugkeer naar de veiligheidsorde van vóór de oorlog eiste, naast Russische terugtrekkingen en processen wegens oorlogsmisdaden. Toch blijft Brussel hopeloos verdeeld over wie überhaupt namens het blok zou moeten spreken:

• Kaja Kallas: Gesteund door de Baltische staten, de Noordse landen en Groot-Brittannië, ondanks het feit dat zij zich openlijk verzet tegen een dialoog met Moskou en wereldwijd sterk polariserend is.

• Emmanuel Macron: Staat te popelen om de Europese “Talleyrand” te spelen, maar wordt door het Kremlin verafschuwd als dubbelhartig en wordt in toenemende mate genegeerd door zijn mede-EU-leiders.

• António Costa: Wordt gezien als een onbeduidende tijdelijke plaatsvervanger die Moskou eerder dit jaar al van zich vervreemdde toen zijn gezanten via achterkanalen in het Kremlin arriveerden en een onvoorwaardelijk staakt-het-vuren eisten, waarna ze onverrichter zake werden weggestuurd.

Totdat Europa één gevolmachtigde gezant benoemt en zijn plan opgeeft om troepen van de “Coalition of the Willing” in Oekraïne in te zetten — waarvan Poetin waarschuwde dat zij primaire militaire doelwitten zouden worden — heeft Moskou geen enkele reden om Brussel aan de onderhandelingstafel toe te laten.

4. De strijd om slachtoffercijfers en het uitputtende front

Buiten de conferentiezalen gaan de informatieoorlog en de uitputtingsslag onverminderd door:

• Verhoudingen tussen slachtofferaantallen versus “lekken”: De statistische analyse van onderzoeker Alexander Graul — die gebruikmaakte van bevestigde cijfers over militaire amputaties, niet om een definitief dodental vast te stellen, maar om aan te tonen dat de Russische verliezen sterk zijn overdreven, terwijl het aantal Oekraïense slachtoffers waarschijnlijk hoger ligt dan dat van Rusland — heeft voorspelbare tegenverhalen uitgelokt. Vermeende “lekken” van het Russische statistiekbureau Rosstat, waarin wordt beweerd dat er een half miljoen Russische doden zijn gevallen, zijn opgedoken zonder verifieerbare herkomst, kennelijk in een poging de gegevens te vertroebelen.
• Drones, raffinaderijen en terreinwinst: Gedurende de nacht bestookten beide partijen elkaar met honderden drones, waarbij Oekraïense aanvallen branden veroorzaakten bij een Russische raffinaderij — hoewel herhaalde aanvallen op dezelfde installatie en stabiele binnenlandse dieselvoorraden wijzen op een beperkte strategische verstoring. Op de grond bereidt Kiev de informatieomgeving stilletjes voor op de erkenning van het verlies van Kostjantynivka en Dobropillja, terwijl de hevige gevechten om Velykyi Boerloek in de oblast Charkov nu serieus beginnen en de Russische legergroep Oost haar meedogenloze opmars in westelijke richting naar Zaporizja voortzet.

Door vijf jaar lang alles op “alles of niets” te zetten, hebben de westerse hoofdsteden en Kiev zichzelf naar de rand van een historische strategische nederlaag gemanoeuvreerd — tegenover een gehard, herrezen Moskou dat geen enkele reden meer ziet om genoegen te nemen met minder dan een volledige herstructurering van de Europese veiligheid.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Waarom een nieuwe Europese veiligheidsorde pas na een oorlog zal ontstaan

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: