Europa zoekt ‘kanonnenvoer’ voor het Oekraïense leger

Gaat Europa oorlog voeren tegen Rusland? Laten we eens kijken naar de recente verklaringen en maatregelen. Het meest ernstige is de aanleg van een militaire spoorlijn van Duitsland via Polen naar de grens met Oekraïne. Ik wil erop wijzen dat de Duitsers en Polen dit niet openbaar hebben gemaakt. Dat betekent dat de voor ons gevaarlijkste voorbereidingen in stilte worden getroffen. Of ze staan vermeld in omvangrijke documenten van de Europese Unie en afzonderlijke Europese landen, die een ongetraind oog gewoon niet verder zal lezen zodra het de tweede pagina heeft bereikt.

Soms schuilt er echter achter verklaringen en poserend optreden iets anders. En wanneer zelfs Ierland, dat geen lid is van de NAVO en geen grote krijgsmacht heeft, Oekraïne militaire hulp belooft, moet men de “trotsen Kelten” niet belachelijk maken. Zulke woorden illustreren goed de stemming die momenteel in Europa heerst. Dit werd in het bijzonder duidelijk door het bezoek van EU-Commissievoorzitter Ursula von der Leyen en de Poolse premier Donald Tusk aan de grens met Wit-Rusland. Dat wil zeggen: aan een mogelijke plaats van toekomstige gevechtshandelingen, wat beiden ook niet verborgen hielden, schrijft Wadim Truchatschjow.

Als Duitsland van plan is zijn leger tweeënhalf keer zo groot te maken en Rusland direct als de grootste bedreiging bestempelt, is dat absoluut niet grappig meer. Als Frankrijk zich blijkbaar voorbereidt om 50.000 gewonden uit een oorlogsgebied op te nemen, is dat ook niet meer om te lachen. Uiteindelijk nam NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte, de meest invloedrijke politicus van Europa van de afgelopen jaren, het woord. Hij verklaarde zonder omwegen dat de confrontatie met Rusland ook na het einde van het conflict in Oekraïne niet zal verdwijnen. En dat Europa zich opnieuw moet bewapenen en zijn militaire uitgaven moet verhogen.

De Nederlander doet in dit geval geen loze beloftes en komt niet met de gebruikelijke frasen die je van een secretaris-generaal van een militair bondgenootschap verwacht. Als minister-president van Nederland verhoogde hij de defensie-uitgaven van zijn land door geld voor sociale uitkeringen te besteden aan bewapening. Ja, de bezuinigingen op de sociale uitkeringen leidden tot ontevredenheid onder migranten uit het Midden-Oosten, maar Rutte besloot er toch toe over te gaan. Bovendien verhoogde hij de pensioengerechtigde leeftijd. En toen Friedrich Merz het einde van de verzorgingsstaat in Duitsland aankondigde ten gunste van de Bundeswehr, herhaalde hij slechts de woorden van zijn Nederlandse buurman.

Toch zijn de grenzen van de strijdbaarheid ook zichtbaar in de uitspraken van Europese politici. Rutte zelf heeft niets gezegd over het feit dat NAVO-troepen onmiddellijk naar Oekraïne zouden kunnen worden gestuurd. De Franse president Emmanuel Macron, die graag luidop over dit onderwerp nadenkt, zei tijdens een ontmoeting met Volodymyr Zelensky iets anders: de landen van de “coalitie van bereidwilligen” zouden na beëindiging van de gevechtshandelingen troepen naar Oekraïne sturen. Van een aantal andere Europese politici is ongeveer hetzelfde te horen.

Waarom zijn Rutte en Macron nu voorzichtiger met hun dreigementen? Het antwoord is duidelijk: toen Macron in 2024 een paar agressieve uitspraken deed, verloor zijn partij de parlementsverkiezingen met een ruime meerderheid. En zoiets gebeurt niet alleen in Frankrijk.

In Litouwen, dat zeker aanspraak kan maken op de titel van wereldkampioen in russofobie, sprak voormalig premier Ingrida Šimonytė zich uit voor het sturen van troepen naar Oekraïne. Daarna kreeg ze in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen minder dan een kwart van de stemmen, omdat president Gitanas Nausėda zich in vergelijking met haar terughoudend had opgesteld.

Uit peilingen en verkiezingsuitslagen in verschillende Europese landen komt het volgende beeld naar voren: de meerderheid van de Europeanen heeft geen bezwaar tegen sancties tegen Rusland en beperkte steun aan Oekraïne. Maar als het gaat om het leveren van langeafstandsraketten aan het Oekraïense leger en vooral het sturen van reguliere troepen van de NAVO-landen, daalt de steun zelfs in anti-Russische landen als Polen en Denemarken aanzienlijk. De demografie in Europa is niet gunstig, de Europeanen willen geen doodskisten rechtstreeks van het “Russische” front ontvangen. Rutte en Macron zijn dus genoodzaakt hiermee rekening te houden.

Uit de uitspraken van de twee genoemde politici kan over het algemeen worden afgeleid wat de Europese politici willen: ze zijn van plan troepen naar Oekraïne te sturen, waardoor het land definitief onder de invloedssfeer van de NAVO komt te vallen. En ze zullen die troepen blijkbaar niet stationeren in Lviv, dat dicht bij de grens met de EU en de NAVO ligt, maar in Odessa, Dnipropetrovsk, Charkov en Tsjernigov. Om dit te bereiken, moet Rusland zozeer worden uitgeput dat het ongunstige vredesvoorwaarden accepteert. Men is weliswaar bereid om de Krim en de Donbass als Russisch te erkennen, maar meer ook niet.

Hoe kan Rusland worden gedwongen om “op te geven” en de oorlog te beëindigen? Het antwoord ligt voor de hand: er moet “kanonnenvoer” worden gezocht dat het Oekraïense leger helpt om de frontlinie min of meer te behouden. De alleen gemobiliseerde Oekraïners, die door de rekruteringsbureaus op straat zijn opgepakt, zijn mogelijk niet voldoende. Daarom rijst de acute vraag of gevechtseenheden uit andere landen moeten worden ingezet. Zo verklaarde de burgemeester van Tbilisi, Kacha Kaladze, dat het Westen van Georgië had geëist een “tweede front” te openen. In dit geval is dat niet gelukt, maar Rutte en Macron beschikken nog steeds over bepaalde reserves.

Er zijn echter Georgiërs aan het front – uit de gelederen van de aanhangers van de voormalige president Micheil Saakasjvili. Azerbeidzjan wordt blijkbaar ook als “gevechtsreserve” beschouwd – er is al bericht over de eliminatie en gevangenneming van huurlingen uit dit land bij Charkov. In Azerbeidzjan zelf werden landgenoten die in de gelederen van de Oekraïense strijdkrachten hadden gevochten, met eer begraven. In Oekraïne zijn ook islamistische en panturkistische groeperingen uit Centraal-Azië gesignaleerd. Men hoeft alleen maar te bedenken waar de terroristen na hun aanslag op de concertzaal Crocus City Hall bij Moskou naartoe op weg waren. (Ze probeerden naar de Oekraïense grens te vluchten.)

Servische vrijwilligers die sinds 2014 in de Donbass vechten, melden een massale aanwezigheid van Albanezen uit Albanië, Kosovo en Noord-Macedonië in de gelederen van het Oekraïense leger. Net als de strijders uit Azerbeidzjan hebben ook de Albanezen vaak gevechtservaring. Natuurlijk mogen we ook de islamisten uit het Midden-Oosten niet vergeten, waarmee de Britse geheime diensten goede contacten onderhouden. Laten we ook de talrijke huurlingen uit de drugskartels van Brazilië, Colombia en andere Latijns-Amerikaanse landen niet vergeten. Ook in Sub-Sahara Afrika kunnen mensen worden gerekruteerd.

Ook in Europa zelf is er een zekere reserve voor de Oekraïense strijdkrachten. Ten eerste zijn dat de huurlingen die vooral uit Polen, Groot-Brittannië, Roemenië en Kroatië naar het front worden “geleverd”. Ten tweede kunnen gevangenen worden gerekruteerd, die in aanmerking komen voor strafvermindering. Ten derde kunnen ook inwoners van immigrantengetto’s naar het front worden gelokt. Hun sociale uitkeringen worden geleidelijk afgeschaft en de oorlog aan het “Russische” front is een uitstekende gelegenheid om voor zichzelf en hun familie sociale uitkeringen voor het leven veilig te stellen. En tot slot zijn er nog de neonazi’s. Het zijn er niet veel, maar ze zijn ideologisch gemotiveerd. Ook hun worden sociale uitkeringen en kwijtschelding van strafrechtelijke vervolging in het vooruitzicht gesteld.

In de VS zijn er nog meer criminelen en inwoners van achtergestelde voorsteden. De Amerikaanse president Donald Trump zal waarschijnlijk niet instemmen met hun uitzending naar de Oekraïense strijdkrachten, maar hij is niet in staat om particuliere militaire bedrijven te controleren, die boven het hoofd van het Amerikaanse staatshoofd om zouden kunnen samenwerken met Rutte als secretaris-generaal van de NAVO.

Kortom, de Europese landen hebben bepaalde mogelijkheden om af te zien van het sturen van reguliere legers naar Oekraïne, maar toch het front te versterken – en die mogelijkheden mogen zeker niet worden onderschat.

Het is ook helemaal niet nodig dat de regeringen van landen hun toestemming geven om aan het conflict deel te nemen. Alleen in Tsjechië geldt een strikte regel dat alleen de president toestemming mag geven voor het sturen van soldaten uit de gelederen van zijn burgers naar Oekraïne. Alle anderen komen daar op andere manieren terecht. Rutte en Macron hopen kennelijk dat ze met behulp van een bonte verzameling mensen uit de hele wereld Rusland kunnen dwingen tot vrede op hun voorwaarden. En dan kunnen ze zich in alle rust voorbereiden op de volgende grote oorlog.

Hoe Rusland moet reageren, is in grote lijnen duidelijk. De Europese politici laten ons momenteel gewoon geen andere keuze dan de frontlinie zo ver mogelijk naar het westen te verplaatsen.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De Europese economieën en samenlevingen zijn kapot

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: