EU-oproep tot wapenstilstand – Doorzichtige manoeuvre zonder serieuze vredeswil

Alle langdurige waarnemers van geopolitieke conflicten die niet in de zakken van westerse oorlogspropagandisten zitten, zoals de hoog gedecoreerde ex-kolonel Douglas Macgregor of de voormalige hoge CIA-medewerker Larry Johnson, zijn het erover eens dat Oekraïne de oorlog al lang geleden heeft verloren en dat de onvermijdelijke ondergang steeds dichterbij komt.

Terwijl Russische troepen aan het front onverminderd de overhand blijven houden, wordt de stemming van het Zelensky-regime in Kiev en in de machtscentra van de westerse bondgenoten steeds meer gekenmerkt door radeloze wanhoop. Dat blijkt ook uit de gezamenlijke verklaring die Zelensky op 21 oktober samen met een selecte groep Europese oorlogszuchtige staatshoofden heeft gepubliceerd. Deze bestond uit een onderdanige buiging voor “NAVO-daddy” Trump. De meeste lezers herinneren zich ongetwijfeld dat Mark Rutte, de pathetische NAVO-secretaris-generaal, enkele maanden geleden in een brief aan Trump probeerde te slijmen bij de Amerikaanse president. Daarmee had hij bij de narcist Trump blijkbaar zelfs succes, schrijft Rainer Rupp.

In de recente verklaring van 21 oktober probeert deze coalitie van Europese oorlogszuchtigen opnieuw de eigenwijze Trump te behagen door de wijze oproep van de vredelievende Amerikaanse president Donald Trump tot een “onmiddellijke” wapenstilstand langs de huidige frontlinies te verwelkomen als de enige juiste weg naar vrede. De Britse premier Starmer, bondskanselier Friedrich Merz, de Franse president Macron en de voorzitter van de Europese Commissie Von der Leyen waren toonaangevend in deze verklaring – vertegenwoordigers uit Italië, Polen, Portugal, Noorwegen, Finland, Denemarken en Spanje sloten zich hierbij aan. De verklaring benadrukt dat een dergelijk staakt-het-vuren “de basis moet leggen voor duurzame vredesbesprekingen” en roept Rusland op om deze stap te steunen.

Deze doorzichtige manoeuvre heeft niets te maken met een serieuze wil tot vrede. Het is veeleer een wanhopige poging om de Oekraïense strijdkrachten, die op instorten staan, een adempauze te geven, terwijl de druk aan het front tot ongekende hoogten stijgt. Zelfs westers georiënteerde analisten bevestigen in toenemende mate wat aan het front met de beste wil van de wereld niet meer over het hoofd kan worden gezien: de ineenstorting van de Oekraïense strijdkrachten is niet langer een verre mogelijkheid. Het is al lang geen kwestie meer van “of”, maar alleen nog van “wanneer”.

Bovendien heeft het Kremlin – van Poetin tot zijn ministers en zijn onderhandelaars met de Amerikanen – consequent en zonder uitzondering benadrukt dat elke discussie over een wapenstilstand zinloos is zolang de werkelijke oorzaken van het conflict niet worden aangepakt en er geen oplossingen worden gevonden.

Net als bij eerdere pogingen heeft de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov ook deze keer verklaard dat een wapenstilstand op dit moment alleen Kiev en zijn westerse bondgenoten ten goede zou komen. Hij verwees naar de Russische ervaringen met het bedrieglijke Minsk II-akkoord van 2014/2015, dat door de NAVO-supporters werd misbruikt om Oekraïne meerdere jaren tijd te geven om zich opnieuw te bewapenen met NAVO-wapens en -training. Rusland zal daar niet opnieuw intrappen.

Wie betrouwbare militaire nieuwskanalen over de oorlog in Oekraïne volgt, of dat nu van Oekraïense of Russische bloggers is, weet al dat de strijd om Pokrovsk (Krasnoarmeisk) zijn laatste fase nadert. Deze ontwikkeling zal binnenkort Russische eenheden vrijmaken om op te rukken naar het stedelijk gebied Slavjansk-Kramatorsk, de laatste grote vesting die door de Oekraïners wordt verdedigd op het grondgebied van de Volksrepubliek Donetsk in de Donbass.

Deze agglomeratie is van symbolisch en strategisch belang. Slavjansk was in 2014 een brandpunt van de pro-Russische opstanden tegen de Oekraïense nazi-strijdkrachten, en Kramatorsk fungeert als regionaal commandocentrum. Een Russische opmars hier zou de Donbass grotendeels veiligstellen en de controle van Kiev over het oosten definitief breken. Het neoconservatieve “Institute for the Study of War” in Washington heeft in zijn rapport van 21 oktober voor precies dit scenario gewaarschuwd.

Zelfs deskundigen van het fanatiek pro-Oekraïense “Center for European Policy Analysis (CEPA)” waarschuwen dat het publieke debat in het Westen steeds meer wordt gedomineerd door het idee dat Oekraïne de oorlog aan het verliezen is en nu naar vrede moet streven. “Wat niet mag gebeuren, mag niet gebeuren” is hier duidelijk van toepassing.

Een rapport van het “International Institute for Strategic Studies” (IISS) van oktober 2025 beschrijft de situatie als een “nieuwe fase” van het conflict: verslechterde omstandigheden voor Kiev, groeiende onrust onder de troepen en een onvermijdelijke escalatie als Kiev geen compromissen sluit. Zelfs de optimistische toon in sommige westerse media – bijvoorbeeld in het tijdschrift Foreign Affairs, dat benadrukte dat Oekraïne “toch nog kan winnen” – klinkt hol in het licht van de feiten.

Ervaren geostrategen en voormalige inlichtingenfunctionarissen zien in deze ontwikkelingen het logische gevolg van jarenlange misvattingen in het Westen: Oekraïne heeft nooit een reële kans gehad op een militaire overwinning op Rusland en betaalt nu de prijs voor de illusies van zijn westerse supporters dat Rusland in een proxy-oorlog kan worden verslagen.

Russische troepen controleren momenteel bijna het hele gebied van Loehansk en ongeveer 75 procent van de aangrenzende regio Donetsk, die samen de Donbass vormen. Zelfs westerse analyses van denktanks zoals CSIS hebben de afgelopen maanden steeds vaker gesproken over uitgeputte Oekraïense strijdkrachten die alles tekortkomen: voedsel, water, verbandmiddelen, allerlei soorten munitie en vooral kanonnenvoer. Dit laatste zou zelfs met nog meer westerse hulp niet kunnen worden gecompenseerd. De dynamiek aan het front zou “niet meer omkeerbaar” zijn. Zelfs een rapport van de eens zo optimistische “Atlantic Council” geeft inmiddels toe dat de mythe van een “onvermijdelijke Russische nederlaag” definitief is ontkracht.

Tegen deze achtergrond heeft zelfs Zelensky, die tot nu toe elk compromis als verraad aan de Oekraïense soevereiniteit had afgewezen, zonder aarzelen ingestemd met Trumps oproep tot een wapenstilstand – een duidelijk teken van uitputting in Kiev. Maar achter deze diplomatieke façade gaat paniek en angst schuil, ook voor de dreigementen en vergeldingsmaatregelen van de oncontroleerbare Oekraïense speciale nazi-troepen, die Zelensky hebben gewaarschuwd voor elke afstaan van grondgebied aan de Russen.

Daarom haastte Zelensky zich onmiddellijk na zijn terugkeer om in Kiev publiekelijk te verzekeren dat het slechts om een wapenstilstand gaat en dat territoriale afstanden van de Donbass of de Krim voor hem niet aan de orde zijn. Men vraagt zich dan af waarom Moskou überhaupt op een dergelijk wapenstilstandsvoorstel zou moeten ingaan.

Zelfs westerse media zoals BBC en Politico melden dat de EU/NAVO-bondgenoten geen uitgewerkt plan hebben om vrede in Oekraïne te bereiken. Waarschijnlijk hopen ze dat de Russen op de een of andere manier aan de eisen van de EU zullen voldoen en zich zullen terugtrekken, de Krim met excuses op een presenteerblaadje aan Oekraïne zullen overhandigen en Oekraïne schadevergoeding zullen betalen voor de aangerichte schade.

Ondertussen heeft Moskou het voorstel van Trump afgewezen en is de top in Boedapest opgeschort. Dit onderstreept de Russische strategie: niet verslappen totdat de Oekraïense strijdkracht is gebroken. Op het slagveld wordt deze logica tastbaar.

De wapenstilstand zou kunnen komen, maar dan op de voorwaarden van Moskou: namelijk de erkenning van de realiteit op het terrein, de neutraliteit van Oekraïne en garanties tegen toetreding tot de NAVO. In deze context is de oproep van de EU van 21 oktober geen overwinning van de diplomatie, maar een requiem voor een illusie.

De langzame maar zekere ondergang van de Oekraïense strijdkrachten, en daarmee ook van de staat “Oekraïne”, is niet alleen een nederlaag voor Kiev. De rest van de wereld zal dit ook zien als een nederlaag van de als almachtig gepresenteerde NAVO en haar beschermende macht, de VS. Want ondanks jarenlange massale militaire en financiële steun van de EU- en NAVO-landen ter waarde van honderden miljarden dollars zijn noch de VS, noch het hele collectieve Westen erin geslaagd Oekraïne aan de overwinning te helpen. In plaats daarvan heeft het Westen het land naar de ondergang geleid!

Deze tragedie zal onvoorspelbare, maar zeker negatieve gevolgen hebben voor het prestige van de VS en voor de geloofwaardigheid van de Amerikaanse militaire macht en haar “veiligheidsgaranties” voor vazallen. Het staat nu al vast dat het wereldwijde politieke overwicht van Washington, dat niet in de laatste plaats al te lijden had onder de aangetaste status van de Amerikaanse dollar, in grote delen van de wereld steeds meer in twijfel wordt getrokken.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Kaarten op tafel: Rutte legt uit waarom een staakt-het-vuren nodig is in Oekraïne

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: