Een “heroïsche” voorkeur voor zelfvernietiging vindt plaats in Israël

Eeuwen geleden werd er een jongen geboren. Zijn ouders begrepen dat hij een opmerkelijk lot voor zich had dat de Wil van de Grote Sjamaan weerspiegelde. Zijn haar was licht, zijn ogen waren lichtgroen en zijn huid was bleek. Het leek duidelijk dat hij een goddelijke gunst genoot. Maar op een dag werd de vader van de jongen – een figuur van aanzien – gedood. De familie bleef onbeschermd achter en nomaden vernielden de overblijfselen van zijn huis. Ze maakten een slaaf van hem. Ze deden houten stokken over zijn benen zodat hij niet kon lopen. Hij leefde als een hond en groeide op als een hond, buiten geketend, rottend eten etend, bevriezend in de winternachten, verlangend naar de dood.

De dood bleef hem echter bespaard. Toen hij uiteindelijk ontsnapte, werd zijn psyche gemarteld. De stemmen in zijn hoofd; het geschreeuw van zijn vader; het verzengende vuur; zijn moeder die gemarteld en gedood werd; alles fluisterde, vernietig gewoon alles wat je in de weg staat en deze herinneringen zullen worden uitgewist, schrijft Alastair Crooke.

Maar dat gebeurde niet. Zijn leger doodde miljoenen mensen. Niettemin stichtte hij een natie van meer dan een miljoen vazallen. Hij schrapte alle concepten van stammentrouw en oude identiteiten voor gehoorzaamheid aan zijn staat.

Hij deed dit alles met een piepklein leger; niet meer dan 100.000. Zijn naam komt vandaag de dag tot ons als Genghis Khan.

Wat heeft dit te maken met de huidige oorlog in het Midden-Oosten? Ten eerste zijn we – in deze door Amerika gefaciliteerde Israëlische oorlog – overgegaan op een ‘oorlog zonder beperkinen’. De oorlogsregels zijn buiten werking gesteld; mensenrechten zijn overboord gegooid; het internationaal recht is overboord gegooid; en het VN-Handvest is niet meer. En terwijl het zich uitbreidt, is alles geoorloofd – kinderen in Gaza die worden onthoofd door bommen, Gazaanse ziekenhuizen die worden gebombardeerd en de voortdurende verplaatsing en slachting van burgers.

De wortels van deze verschuiving zijn complex. Voor een deel komen ze voort uit de westerse postmoderne tijdgeest. Maar ze weerspiegelen ook hetzelfde dilemma waarmee een getormenteerde, verwrongen Genghis Khan werd geconfronteerd: hoe zou hij de wereld kunnen beheersen zonder een groot leger; in feite met slechts een heel klein leger.

“Alles wat er vandaag is gebeurd, was 50 jaar geleden al gepland – in 1974 en 1973”. Ik wil beschrijven hoe de hele strategie die ertoe heeft geleid dat de Verenigde Staten nu geen vrede willen, maar willen dat Israël het hele Nabije Oosten overneemt, geleidelijk vorm kreeg,” heeft professor Hudson uitgelegd (hier en hier).

Hudson vertelt:

“Ik ontmoette veel [neocons] op het Hudson Instituut, waar [ik] midden jaren ’70 vijf jaar had gewerkt; sommigen van hen, of hun vaders, waren Trotskisten. Ze pikten Trotski’s idee van permanente revolutie op. Dat wil zeggen, een zich ontvouwende revolutie – terwijl Trotsky zei dat wat in Sovjet Rusland begon zich over de hele wereld zou verspreiden: De neocons pasten dit aan en zeiden: Nee, de permanente revolutie is het Amerikaanse Imperium. Het gaat zich uitbreiden, en uitbreiden, en niets kan ons stoppen – naar de hele wereld.”

In hun ambitie waren ze een nieuwe Genghis Khan: de VS, die niet over de militaire middelen beschikten, zouden het Midden-Oosten innemen met aan de ene kant Israël als hun proxy en aan de andere kant het door Saoedi-Arabië gefaciliteerde soennitische fundamentalisme. Het Hudson Instituut, onder leiding van Herman Khan, overtuigde de dominante politieke figuur Scoop Jackson ervan dat het zionisme Amerika’s stormram in het Midden-Oosten zou kunnen zijn. Dat was in het begin van de jaren 1970. In 1996 hadden Scoop Jacksons voormalige assistenten in de Senaat, speciaal voor Netanyahu, de Clean Break Strategy ontwikkeld.

Expliciet was het de blauwdruk voor ‘een nieuw Midden-Oosten’. Het stelde dat de Israëlische proxy het best gediend zou zijn met een regimewisseling in de omringende landen. In maart 2003 schreef Patrick J. Buchanan, verwijzend naar de invasie van Irak in 2003: “Hun [Clean Break] plan spoorde Israël aan om [regimeverandering na te streven door] ‘het principe van preemption’.”

Professor Michael Hudson wijst op de fatale fout van het ontwerp: de Vietnamoorlog had aangetoond dat elke poging tot dienstplicht door westerse democratieën niet levensvatbaar was. Lyndon Johnson moest zich in 1968 juist terugtrekken uit de verkiezingsstrijd omdat overal waar hij kwam non-stop ‘stop-de-oorlog’-demonstraties plaatsvonden.

Wat bleef er dan over voor de Verenigde Staten en Israël? Welnu, wat beschikbaar is – als het je doel is om Groot-Israël te stichten – is ‘oorlog zonder beperkingen’ [d.w.z. positief streven naar enorme bijkomende doden] – een oorlog zonder beperkingen zoals Genghis Khan die voerde: de totale vernietiging van andere volkeren en de onderdrukking van hun afzonderlijke identiteiten. Eén enkele macht – de Hobbesiaanse ‘Leviathan’ – bereikt door iedereen te ontwapenen. Het uiteindelijke doel is om elke pluraliteit van wilswijzen te onderdrukken.

De fout is dat de Israëli’s, als de proxymacht van de VS, beperkte krachten hebben, zowel in aantal (het is een klein leger, afhankelijk van reservisten), als door de beperking dat de gelederen afkomstig zijn uit een verwesterde, postmoderne cultuur.

“Het postmoderne denken heeft God, de natuur en de rede weggevaagd. Het individu vervangt alles. Feiten zijn alleen wat hij wil dat ze zijn... Er zijn alleen nog maar ficties – maar deze ficties zijn ook de hele werkelijkheid. De Westerse samenleving begint daardoor erg op een gekkenhuis te lijken. Natuurlijk is dit slechts een collectieve paranoia: er valt ergens in ons land een bom en de realiteit, die de spot drijft met onze discoursen, wordt vernietigd en deze filosofie stort in,” waarschuwt Dr. Henri Hude.

Deze uitspraak, die meer in het algemeen tegen het Westen is gericht, vat Israël echter precies samen. Het probeert de Talmoed te vervangen als de epistemologische basis van zijn samenleving, maar het jonge Israël is grotendeels dezelfde TikTok-generatie van individualisten als in het Westen, wiens ‘feiten’ alleen voortkomen uit wat de regering hen vertelt te zijn. En terwijl de bommen op Tel Aviv vallen, verzinkt het land in collectieve paranoia en de gebeurtenissen drijven de spot met de panglossiaanse vertogen van de staat.

In wezen geeft het postmodernisme de hoogste prioriteit aan Leven en individuele vrijheid. Het vermogen om zich aan te passen aan de wreedheden van deze stijl van ongelimiteerde oorlog hangt daarom sterk af van de cultuur. Om je succesvol aan te passen aan de gruwel van dood en vernietiging, moet je het idee van opoffering en lijden accepteren – het vergieten van bloed om de aarde te voeden voor nieuwe groei.

Israël heeft geen opofferingscultuur, maar zijn tegenstanders wel. Als de cultuur niet in staat is om een betekenis te geven aan het idee van opoffering en verlies, dan plaatst het de mens niet in een positie om de tragedie van zijn toestand onder ogen te zien.

De ideologie van de oorlog zonder beperkingen zou – puur theoretisch – een denkbare oplossing kunnen zijn: Ron Dermer, een voormalige Israëlische ambassadeur in de VS en vertrouweling van Netanyahu, werd een paar maanden eerder gevraagd wat hij zag als de oplossing voor het Palestijnse conflict. Hij antwoordde dat zowel de Westelijke Jordaanoever als Gaza volledig ontwapend moeten worden – “ja”. Maar belangrijker dan ontwapening, zei Dermer, was de absolute noodzaak om alle Palestijnen te “de-radicaliseren.” (Dit is nu uitgebreid naar de hele regio die ‘gederadicaliseerd’ moet worden).

Toen Dermer werd gevraagd om dit uit te leggen, wees hij goedkeurend naar de uitkomst van WO2: De Duitsers werden verslagen, maar de Japanners waren aan het eind van de oorlog volledig ‘gederadicaliseerd’.

De-radicalisering’ betekent dus het installeren van een Leviathan-achtig “despotisme dat de meerderheid reduceert tot totale machteloosheid, inclusief geestelijke, intellectuele en morele machteloosheid. De totale Leviathan is een unieke, absolute en onbeperkte macht, geestelijk en tijdelijk, over andere mensen,” zoals Dr. Henri Hude heeft opgemerkt.

Dus, terwijl de postmoderne cultuur wegzinkt in het onmenselijke en de Leviathan begunstigt – met de totale vernietiging van andere volkeren en de onderdrukking van hun afzonderlijke identiteiten – rijst de vraag of ‘oorlog zonder beperkingen’ zou kunnen werken? Zou een dergelijke terreur het Midden-Oosten een onvoorwaardelijke overgave kunnen opleggen “die het in staat zou stellen om diepgaand te veranderen, militair, politiek en cultureel, en om te vormen tot een satelliet binnen de Pax Americana?”

Hude merkt verder op: “De voorwaarden die de VS aan Japan stelden waren exorbitant en het was te verwachten dat Japan zich enorm zou verzetten. Het gruwelijke gebruik van de bom brak dit verzet.”

Het duidelijke antwoord dat Dr. Hude geeft in zijn boek Philosophie de la Guerre is dat oorlog zonder beperkingen niet de oplossing kan zijn, omdat het geen langdurige ‘afschrikking’ of de-radicalisering kan opleveren. “Integendeel, het is de meest zekere oorzaak van oorlog. Ophouden rationeel te zijn, tegenstanders verachten die rationeler zijn dan zij, tegenstanders opwekken die nog minder rationee zijn dan zij. De Leviathan zal vallen; en zelfs vóór zijn val is geen veiligheid verzekerd.”

Dit laatste geeft twee inzichten in hoe Hude’s analyse van toepassing zou kunnen zijn op de oorlogen van vandaag: de eerste is dat telkens wanneer de postmoderne cultuur kapseist in ‘noodzakelijk’ geweld (dat ze hyper-culpabiliseert, omdat ze prioriteit geeft aan leven in plaats van lijden), ze het geweld alleen kan rechtvaardigen door een meer dan absoluut kwaad op te roepen – de gedemoniseerde vijand.

Ten tweede identificeert Hude zo’n extreme ‘wil tot macht’ – zonder beperkingen – als iets dat noodzakelijkerwijs ook de psyche van zelfvernietiging in zich draagt. Om te kunnen functioneren moet de Leviathan rationeel en machtig blijven. Als de Leviathan ophoudt rationeel te zijn, tegenstanders veracht die rationeler zijn en tegenstanders boos maakt die minder rationeel zijn dan hijzelf, dan moet hij vallen.

Een gerespecteerde militaire waarnemer – Maj. Gen. (Res.) Itzhak Brik, een voormalig hooggeplaatst IDF-commandant en een voormalig ombudsman van de IDF – heeft opnieuw gewaarschuwd voor de dreigende val van Israël:

Netanyahu, Gallant en Halevi gokken met het bestaan van Israël… ze denken geen moment aan de dag erna. Ze zijn losgekoppeld van de realiteit en oefenen geen beoordelingsvermogen uit... Wanneer de catastrofe toeslaat, zal het al te laat zijn... Deze drie megalomane mensen verbeelden zich dat ze in staat zijn om zowel Hamas als Hezbollah te vernietigen en een einde te maken aan het regime van de ayatollahs in Iran.. Ze willen alles bereiken door middel van militaire druk, maar uiteindelijk zullen ze niets bereiken. Ze hebben Israël aan de rand van twee onmogelijke situaties gebracht [–] het uitbreken van een volledige oorlog in het Midden-Oosten, [en ten tweede] het voortzetten van de uitputtingsoorlog. In beide situaties zal Israël niet lang kunnen overleven. Alleen een diplomatiek akkoord kan ons bevrijden uit het moeras waarin deze drie mannen ons hebben meegesleurd.

Israël wankelt aan de rand: het heeft niet de nodige strijdkrachten; het heeft geen cultuur van het tolereren van aanhoudend lijden; en het zal niet in staat zijn om zich op te dringen aan de veelheid van weerstanden waarmee het wordt geconfronteerd. De rede wordt al terzijde geschoven, de tegenstanders worden belachelijk gemaakt: een ‘heroïsche’ voorkeur voor zelfvernietiging heeft postgevat. Er wordt gesproken over ‘Masada’.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Een “enorm altaar” voor het offer van de rode vaars is gebouwd in Israël

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: