De Amerikaanse ‘bait and switch’-operatie gericht op Poetins ‘root cause’-principes

Nu hebben we dus de details van het 28-puntenplan, het zogenaamde ‘vredesplan’ dat het Oekraïense parlementslid Goncharenko heeft verstrekt en waarvan hij beweert dat het een vertaling is van het origineel.

De tekst – opgesteld als een vermeend juridisch verdrag – zal elke ervaren lezer doen denken aan een amateuristisch product, dat in verschillende delen steunt op ‘verdere discussies’ en ‘verwachtingen’, schrijft Alastair Crooke.

Dat wil zeggen dat veel onduidelijk, vaag en niet definitief vastgelegd is. Een dergelijk plan zou natuurlijk in zijn geheel onaanvaardbaar zijn voor Moskou (hoewel ze het misschien niet meteen zullen afwijzen). Toch heeft het plan woede en weerstand opgeroepen in Europa. The Economist (dat de mening van het establishment weergeeft) noemt het document “een verschrikkelijk Amerikaans-Russisch voorstel … dat aan veel van de maximalistische eisen van Rusland voldoet en er nog een paar toevoegt”.

De Europeanen en Groot-Brittannië willen simpelweg dat Rusland capituleert.

Het punt dat Moskou hier duidelijk maakt, is dat Kirill Dmitriev – de gesprekspartner van Steve Witkoff bij het opstellen van het document – niet president Poetin of Rusland vertegenwoordigt. Hij heeft geen enkel officieel mandaat.

Poetins woordvoerder Dmitri Peskov stelt kortaf:

“Er zijn geen formele consultaties tussen Rusland en de VS over de regeling in Oekraïne, maar er zijn wel contacten. Maria Zakharova verklaarde dat ”het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken geen enkele officiële informatie van de VS heeft ontvangen over vermeende ‘overeenkomsten’ over Oekraïne die de media enthousiast verspreiden”.

“Het standpunt van Moskou is dat Rusland alleen openstaat voor dialoog binnen de ‘grenzen van zijn verklaarde principes’, en de VS hebben tot nu toe nog niets officieel aangeboden dat als uitgangspunt zou kunnen dienen”.

Wat is er dan aan de hand? Twee politiek onervaren ‘niet-gezanten’ hebben gesprekken gevoerd en uit deze gesprekken hebben zij een aantal ogenschijnlijk speculatieve voorstellen samengesteld. Het is zelfs niet duidelijk of Dmitriev toestemming had voor zijn gesprekken met Witkoff in de VS in oktober, of dat hij op eigen initiatief handelde. Het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken ontkent enige kennis te hebben van de inhoud van deze uitgebreide besprekingen. Het zou buitengewoon zijn als Dmitriev niemand in Moskou op de hoogte had gehouden.

In ieder geval heeft president Poetin zijn eigen reactie gegeven op de stroom van verhalen die in de westerse media circuleren (gebaseerd op lekken naar Axios die blijkbaar afkomstig zijn van Dmitriev):

Gekleed in militair uniform bezocht Poetin de commandopost van Gevechtsgroep West aan het front, waar hij eenvoudigweg verklaarde dat het Russische volk resultaten “verwacht en nodig heeft” van de speciale militaire operatie (SMO): “Het onvoorwaardelijk bereiken van de doelstellingen van de SMO is het belangrijkste doel voor Rusland”, zei hij.

Poetins reactie op de VS is dan ook duidelijk.

Het lijkt er dus op dat dit discussiestuk, geschreven vanuit Amerikaans perspectief, is opgezet als een klassieke ‘bait and switch’-operatie. Minister Rubio heeft herhaaldelijk gezegd dat hij niet weet “of Rusland serieus is over vrede – of niet”:

“We testen of de Russen geïnteresseerd zijn in vrede. Hun daden – niet hun woorden, maar hun daden – zullen bepalen of ze serieus zijn of niet, en we zijn van plan dat zo snel mogelijk uit te zoeken … Er zijn enkele veelbelovende tekenen, maar ook enkele verontrustende tekenen”.

De voorstellen zijn dus waarschijnlijk een ‘valstrik’ geweest om Rusland te testen. Ze ‘testen’ Rusland bijvoorbeeld op meerdere gebieden:

“Er wordt verwacht … dat de NAVO niet verder zal uitbreiden, op basis van dialoog tussen Rusland en de NAVO, maar bemiddeld door de VS; Oekraïne zal ‘betrouwbare veiligheidsgaranties’ [niet gedefinieerd] krijgen; de omvang van de Oekraïense strijdkrachten zal worden ‘beperkt’ [sic] tot slechts 600.000 manschappen; de VS zullen voor deze garanties worden gecompenseerd; mocht Rusland Oekraïne binnenvallen, dan zullen naast een beslissende gecoördineerde militaire reactie alle mondiale sancties opnieuw worden ingesteld en zullen de erkenning van nieuwe gebieden en alle andere voordelen worden ingetrokken; de VS zullen met Oekraïne samenwerken aan de gezamenlijke wederopbouw … en de exploitatie van de gasinfrastructuur van Oekraïne, met inbegrip van pijpleidingen en opslagfaciliteiten“.

”De opheffing van de sancties [tegen Rusland] zal geleidelijk en op individuele basis worden besproken en overeengekomen“.

”100 miljard dollar aan bevroren Russische activa zal worden geïnvesteerd in door de VS geleide wederopbouw- en investeringsinspanningen in Oekraïne. De Verenigde Staten zullen 50 % van de winst uit deze onderneming ontvangen; Rusland zal een beleid van non-agressie jegens Europa wettelijk vastleggen [er wordt echter geen melding gemaakt van enige wederkerigheid door Europa].

“De Krim, Loehansk en Donetsk zullen de facto als Russisch worden erkend; Cherson en Zaporizja zullen worden bevroren langs de contactlijn, wat de facto erkenning langs de contactlijn zal betekenen; Rusland doet afstand van andere geannexeerde gebieden”.

Deze paragraaf komt in feite neer op een staakt-het-vuren – geen vredesakkoord – waarbij de erkenning slechts de facto (en niet de jure) is:

“Deze overeenkomst is juridisch bindend. De uitvoering ervan zal worden gecontroleerd en gegarandeerd door een Vredesraad onder leiding van president Trump”.

“Zodra overeenstemming is bereikt, treedt het staakt-het-vuren in werking”.

Het is onwaarschijnlijk dat deze reeks voorstellen door de Europeanen, Rusland of zelfs Zelensky zal worden aanvaard. Het doel ervan is om een volledig nieuw uitgangspunt voor onderhandelingen op te leggen. Alle Russische concessies die in de tekst worden vastgelegd, zullen door de VS worden ‘ingepikt’, terwijl Ruslands ‘verklaarde principes’ onderuit wordt gehaald. De druk op Rusland zal toenemen.

In feite is de escalatie al begonnen. Gelijktijdig met de publicatie van de voorstellen werden vier door de VS geleverde langeafstandsraketten van het type ATACMS afgevuurd diep in het Russische grondgebied van vóór 2014 bij Voronezh, waar de strategische radars van Rusland bevinden. Alle raketten werden neergeschoten en Russische Iksander-raketten vernietigden onmiddellijk de lanceerplatforms en doodden de tien lanceeroperators.

Minister van Financiën Scott Bessent heeft nog meer sancties tegen Rusland gedreigd en Trump heeft aangegeven dat hij akkoord gaat met het voorstel van senator Lindsay Graham om sancties van 500% op te leggen aan iedereen die handel drijft met Rusland – op voorwaarde dat hij, Trump, volledige zeggenschap heeft over het nieuwe sanctiepakket.

Het algemene doel van deze voorstellen is duidelijk om Poetin in het nauw te drijven en hem van zijn fundamentele principes af te brengen – zoals zijn vasthoudendheid aan het wegwerken van de onderliggende oorzaken van het conflict, en niet alleen de symptomen. In dit document wordt met geen woord gerept over enige erkenning van de onderliggende oorzaken [uitbreiding van de NAVO en raketinstallaties], afgezien van de vage belofte van een “dialoog [die] zal worden gevoerd tussen Rusland en de NAVO, bemiddeld door de Verenigde Staten, om alle veiligheidskwesties op te lossen en voorwaarden te scheppen voor de-escalatie, waardoor de mondiale veiligheid wordt gewaarborgd en de mogelijkheden voor samenwerking en toekomstige economische ontwikkeling worden vergroot”.

Bla, bla, bla.

Het lijkt erop dat er een escalatie op komst is. Rusland zal moeten overwegen hoe het de VS militair effectief kan afschrikken, zonder echter de escalatieladder naar WO III te beklimmen.

Het evenwicht tussen afschrikking en het openhouden van de deur voor diplomatie is een dunne lijn – te veel nadruk op afschrikking kan (contraproductief) alleen maar leiden tot een tegenreactie van de tegenstander, die de escalatieladder verder opklimt.

Te veel nadruk op diplomatie kan door de tegenstander worden gezien als zwakte en leiden tot een escalatie van de militaire druk.

De voorstellen van Witkoff en Dmitriev waren misschien (of misschien ook niet) goed bedoeld, maar de hoeders van de diepe architectuur van de mondiale redemptio equitis zullen Rusland waarschijnlijk niet toestaan zijn ‘contraire’ waarden te behouden.

Kirill Dmitriev lijkt erin geluisd te zijn.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Zelensky wil wijziging in vredesplan – eist amnestie voor alle corrupte politici

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: