Amerikanen die van Sun Tzu hebben gehoord, associëren hem met misleiding, net zoals ze Machiavelli associëren met immoraliteit. De Amerikaanse leidende klasse heeft het adagium van de Chinese wijze “Alle oorlogvoering is gebaseerd op misleiding“ ter harte genomen. Ze hebben hun zelf toegekende vrijbrief om tegen hun eigen volk te liegen als wapen ingezet, en voeden ons met schandalige leugens over Iran, dat zogenaamd primitief en fanatiek zou zijn en vol zou zitten met mensen die hun eigen regering haten en niet kunnen wachten om die omver te werpen en binnenvallende Amerikanen en Israëli’s met spreekwoordelijke bloemen en snoep te verwelkomen.
Iraniërs, zo wordt ons verteld, zijn royalisten die de Amerikaanse marionet, de sjah, terug op zijn Pauwentroon willen hebben. Het zijn ook communisten in de stijl van Pol Pot die maar al te graag geregeerd zouden worden door de door de VS gesteunde terreursekte MEK. Niet alleen dat, maar ze verlangen waarschijnlijk ook ernaar om geregeerd te worden door een leger van binnenvallende zionistische Koerden. Alles om ervoor te zorgen dat de meisjes weer halfnaakt kunnen rondlopen, zoals ze dat vóór 1979 deden, schrijft Kevin Barrett.
Op een gegeven moment zijn Amerikaanse leiders hun eigen propaganda gaan geloven. High van hun eigen propaganda hebben ze een eindeloze reeks strategische blunders begaan.
Iran geeft op zijn beurt voorrang aan een andere observatie van Sun Tzu: “Als je de vijand kent en jezelf kent, hoef je de uitkomst van honderd veldslagen niet te vrezen.” Het uitbreiden van de Socratische imperatief ken uzelf naar de vijand biedt een solide basis voor op waarheid gebaseerde strategische communicatie. En soms kan de simpele waarheid een leger van leugens verslaan.
Iraniërs wonen daar, dus weten ze wat er werkelijk in hun land gebeurt. Ze worden ook in hoge mate blootgesteld aan westerse media, waaronder het omvangrijke propaganda-apparaat in het Farsi, dus hebben ze beide kanten van het verhaal gehoord. Het kan hen onmogelijk ontgaan hoe grotesk de mate van misleiding en zelfmisleiding is die het westerse discours over Iran doordrenkt.
Net zoals de uitbraak uit het concentratiekamp op 7 oktober de waarheid over de voortdurende genocide op Palestina aan het licht bracht, heeft de huidige Israëlisch-Amerikaanse oorlog tegen Iran legioenen westerse/zionistische leugens doorbroken om de grimmige geopolitieke realiteit bloot te leggen. Ten eerste, en het meest voor de hand liggend, geniet de Islamitische Republiek enorme steun onder de bevolking. Net als bij de oorlog van Bush tegen Irak, maar dan nog sterker, waren de voorspellingen over “bloemen en snoep“ belachelijk.
Eigenlijk is die vergelijking misleidend. Saddam Hoessein genoot nooit veel legitimiteit bij het volk. De meeste Irakezen tolereerden hem en gaven de voorkeur aan hem boven een door zionisten georkestreerde Amerikaanse invasie, maar hielden zeker niet van hem. (Wat viel er aan hem te houden?) Daarentegen werd de overleden Opperste Leider van Iran, ayatollah Ali Khamenei, oprecht geliefd door zijn volk. Zelfs de ontevredenen, waaronder de kleine minderheid van Iraniërs die liever onder een seculier systeem zouden leven, hielden voor het grootste deel van de Rehbar. Wanneer hij bekritiseerd werd, was dat bijna altijd omdat hij werd gezien als te vriendelijk, te zachtmoedig, te mild en te vergevingsgezind… met andere woorden, sympathiek… maar soms niet streng genoeg tegenover corrupte individuen en vijanden.
Iraniërs, inclusief de minderheid van ontevredenen, wisten altijd dat de familie Khamenei brandschoon was. De overleden Rehbar stond daarop. Aangezien iedereen wist dat hij en zijn familie volkomen vrij waren van ook maar een vleugje corruptie, brachten de tegengestelde propagandaleugens die werden verspreid door de door Amerikaanse belastingbetalers gefinancierde Perzisch-talige media de bron juist in diskrediet. “Ken jezelf en je vijand” zegevierde over “misleiding”.
Evenzo werden de beweringen van de westerse propaganda dat de Rehbar een wrede dictator was, zoals Saddam Hoessein, weerlegd door de ervaringen van gewone Iraniërs die met eigen ogen konden zien wat er in hun land gebeurde. Tijdens een van mijn acht bezoeken aan Iran sprak ik bijvoorbeeld met iemand wiens vriend verwikkeld was in een grondgeschil. Hoewel hij duidelijk in zijn recht stond en na jaren van rechtszaken eindelijk de officiële uitspraak van de Opperste Leider in die zin had verkregen, kon de eiser nog steeds geen bezit nemen van zijn eigendom, omdat ambtenaren op lager niveau geen haast maakten om het decreet van de Leider ten uitvoer te brengen. De Leider beschikte geenszins over dictatoriale bevoegdheden; zijn gezag was vooral moreel en motiverend van aard, en vloeide meer voort uit liefde dan uit angst. Die aanpak had zowel voor- als nadelen, maar de voordelen wogen zwaarder dan de nadelen, en de uiteindelijke triomf van de liefdevolle benadering van het bestuur werd vereeuwigd door zijn martelaarschap en de reactie die dit teweegbracht.
De liefde van de Iraniërs voor hun vermoordde Leider kwam tot uiting tijdens de herdenkingsceremonies van vorige week, waaraan naar schatting 43 miljoen Iraniërs deelnamen. Dat is bijna de helft van de totale bevolking van Iran, wat neerkomt op het equivalent van 150 miljoen Amerikanen die naar de begrafenis van een leider zouden komen. (Dat is ongeveer het aantal Amerikanen dat in de rij zou staan bij het graf van Trump om erop te pissen; hij zou geluk hebben als een duizendste daarvan zijn laatste eer zou bewijzen.)
De begrafenis van de Leider was niet alleen de grootste begrafenis in de geschiedenis van de mensheid, maar ook het drukst bezochte evenement in de geschiedenis. Voormalig CNN-presentator Rick Sanchez, ontslagen van de MSM-plantage omdat hij doorhad wie de eigenaren en opzichters waren, had hierover het volgende te zeggen:
Videolink
Meer dan 12 miljoen mensen kwamen opdagen voor de begrafenis van Ali Khamenei (Teheran) — een van de grootste begrafenisstoeten in de moderne geschiedenis… en het is nog steeds niet voorbij.
Dat is meer dan bij de begrafenis van Lenin. Meer dan bij die van JFK. Meer dan bij die van Churchill. Meer dan bij die van koningin Elizabeth. Meer dan bij de begrafenis van welke Britse vorst dan ook.
Daar gaat het verhaal dat “Iran op de rand van een regimewisseling staat“.
Als je high bent van je eigen leugens, gevangen in je zelfopgeblazen bubbel van masturbatoire fantasieën, kun je blind zijn voor de meest overduidelijke realiteiten… zoals het voor de hand liggende feit dat het vermoorden van de Iraanse Opperste Leider ertoe zou leiden dat Iran de Straat van Hormuz, waar 20% van de wereldwijde energie doorheen moet, zou afsluiten en er permanent de controle over zou overnemen.
Sun Tzu’s bewering dat misleiding oorlogen wint, was nooit bedoeld als een recept voor willekeurig, schandalig en zinloos liegen dat de leugenaar misleidt in plaats van het doelwit, en uiteindelijk in het gezicht van de leugenaar ontploft. Als Sun Tzu mensen als Karl Rove zou horen gniffelen: “we zijn nu een imperium, we creëren onze eigen realiteit“, terwijl hun pathologische leugenachtigheid steeds grotere explosieve kettingreacties teweegbrengt, zou hij zich zeker willen distantiëren van dergelijke groteske verdraaiingen van zijn eigen voorschriften voor het bescheiden en oordeelkundig gebruik van strategische misleiding.
Iran, een spil van de op de realiteit gebaseerde gemeenschap, weet dat de geografische realiteit het land heeft begunstigd met bergen ter zelfverdediging en een dominante positie met uitzicht op de belangrijkste zeestraat ter wereld. Ook de militaire realiteit is nu in het voordeel van de partij die haar drones en raketten diep onder de grond houdt. Deze realiteiten kunnen niet worden overwonnen door welk aantal leugenachtige tweets van Trump dan ook, waarin fantastische en obscene dreigementen worden geuit.
De waanzinnige verbeelding van Trump, die wild schommelt tussen fantasieën over het op een dag met kernwapens bestoken van Iran en even onwaarschijnlijke vredesfantasieën de volgende dag, mag dan tijdelijk invloed hebben op de aandelenmarkt, maar kan de uitkomst van het militaire conflict niet bepalen. Trump kan misschien de voetbalregels van de FIFA ombuigen, maar zulke krankzinnige acties, net als zijn grillige oorlogstweets, laten hem er alleen maar zwak, dom, wanhopig en totaal onbeheerst uitzien.
Als oorlogspropagandist is Trump een epische mislukking: zijn oorlog tegen Iran is de meest impopulaire oorlog die ooit is begonnen, en de impopulariteit bereikt telkens nieuwe dieptepunten wanneer er een nieuwe peiling wordt gehouden. Wanneer het economisch echt krap wordt, mag Trump van geluk spreken als hij aan de guillotine ontsnapt.
Iraanse strategische communicatoren kunnen, net als Trump, behoorlijk vindingrijk zijn. Maar ze zijn eerlijk genoeg om hun Lego-video’s als fictie te presenteren. Mijn docent literaire journalistiek Wilmot Ragsdale citeerde graag Camus’ uitspraak: “Fictie is de leugen waarmee we de waarheid vertellen.“ Dat is waar Iraanse LEGO-filmmakers in uitblinken.
Iraanse communicatoren hebben een enorm voordeel ten opzichte van Trumps Fox News-team: zij verdedigen het verdedigbare en het defensieve. Niemand houdt van agressie, en God al helemaal niet.
En het Iraanse voordeel reikt nog dieper: zij zijn metafysisch gegrondvest in de Waarheid, ook wel bekend als de Werkelijkheid (al-Haqq, een van de 99 Mooiste Namen van God). De overleden Opperste Leider liet zich, net als andere vooraanstaande Iraanse filosofen, nooit ondermijnen door westers beïnvloede afwijkingen van hyper-sceptisch materialisme en nihilisme. Er is in wezen geen westerse filosofie meer over, omdat het Westen God heeft verlaten, en daarmee ook de Werkelijkheid. Proberen een informatieoorlog te voeren op grondloze grond is een hopeloze opgave. Je kunt net zo goed wegzakken in het drijfzand en er maar mee ophouden.
Het is dus een strijd tussen waarheid en leugens, tussen werkelijkheid en fantasie. Leugens kunnen een tijdlang de overhand hebben. Maar net als het kwaad worden ze uiteindelijk tenietgedaan door hun gebrek aan metafysische grond en ontologische diepgang.
“Ken je vijand en jezelf” – en de waarheid – verslaat uiteindelijk (zelf)misleiding.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Mijn ma zei vroeger al: iedere oorlog is een bankiersoorlog. En wie zijn de bankiers??
U mag drie keer raden. Tip: het begint met een “R”. De bankiers verdienen dik aan iedere oorlog. Vooraf aan de productie van het oorlogtuig en daarna aan de opbouw van het kapotgeschoten land dmv een financieel hulppakketje, bijv. Marshall plan 2.0 voor straks als de Europese dwazen in Brussel (EU bende en de terreurorganisatie nato) door blijven gaan met escaleren ipv te praten over vrede. De hoge poppetjes in de bunkers / schuilkelders en het gewone volk + Jan en Mien soldaat in de lijkzak.
En dat allemaal om de KM poppetjes te behagen.
Wie de logica hiervan begrijpt, mag het proberen mij uit te leggen. Streef naar vrede ipv deze krankzinnige waanzin, die honderduizenden slachtoffers zal tellen ( Of nog veel meer) en miljarden pleuro,s gaat kosten. Nog veel meer miljarden, dan die nu al naar dat in en in corrupte klote land gegaan zijn en nog zullen gaan, dat Oekraïne heet. Een land geen lid van de EU en ook geen lid van de terreurorganisatie, die nato heet. Wat zou de hoge poppetjes daartoe gebracht hebben? Geld van Blackrocj?Machtgevoel? Chantage? ( zou me niks verbazen met het Epstein eiland van de Mossad) of van alles een beetje? Miljarden vliegen de grens over terwijl Europa bewust naar de donder geholpen wordt door diezelfde poppetjes. Wie zou daar nou achter zitten? Wat denken jullie?