De oplopende Amerikaanse kosten in Hormuz putten de schatkist uit te midden van beloften van een hernieuwde oorlog

Nu de tussentijdse verkiezingen naderen, is Trump druk bezig geweest met het zinspelen op een hernieuwde aanval op Iran. Tijdens recente bijeenkomsten dreigde hij Iran “een klap toe te brengen” zoals we nog nooit eerder hebben gezien:

Op onzinnige wijze beweert hij, nadat hij heeft opgemerkt dat Iran “geen kernwapen kan en zal hebben”, vervolgens dat die mogelijkheid nu “begraven ligt onder duizenden tonnen gesteente”. De logische vraag die daarop volgt, is waarom er dan verdere aanvallen nodig zijn. Het is dezelfde oude, onverklaarbare tegenstrijdigheid die de goedgelovige MAGA-achterban geacht wordt als ochtendpap naar binnen te werken, schrijft Simplicius.

De WSJ meldt dat de Amerikaanse reddingsoperatie in Hormuz de Amerikaanse belastingbetaler inmiddels maar liefst 2 tot 3 miljard dollar per maand kost om in stand te houden:

Dit komt uit een nieuw rapport van het Congressional Budget Office, waaruit blijkt dat de totale kosten van het gewapende conflict met Iran tot dusver meer dan 38 miljard dollar bedragen, waarbij andere bijkomende kosten die indirect door de oorlog zijn ontstaan niet eens zijn meegerekend:

Al deze enorm oplopende kosten dienen om de politieke agenda te ondersteunen dat de VS nog steeds “de controle” over Hormuz hebben en met plezier het transport van energie over de hele wereld mogelijk maken. In werkelijkheid blijven er verschillende merkwaardigheden bestaan rond dit verhaal.

Reuters meldt dat Iran in stilte gas en vliegtuigbrandstof heeft verscheept via Hormuz, ondanks de “waterdichte” Amerikaanse controle over de zeestraat.

Tegelijkertijd schrijft Bloomberg dat de regering-Trump bezig is tankers van de voormalige “schaduwvloot” te legaliseren:

Dit schouwspel laat zien dat de zaken achter de schermen niet zo eenduidig zijn als ze worden voorgesteld. We hebben hier herhaaldelijk geschreven over geheime afspraken achter gesloten deuren die het mogelijk maken dat verschillende energieproducten de zeestraat passeren, ondanks beweringen over “blokkades”.

De regering wordt gedwongen een dubbel spel te spelen, omdat Trump tegelijkertijd de schijn van een succesvolle en “waterdichte” blokkade moet ophouden, terwijl hij ook wanhopig nodig heeft dat de energiestromen blijven doorgaan om de kwakkelende economie te ondersteunen aan de vooravond van de uiterst belangrijke tussentijdse verkiezingen.

Volgens Trump gaat natuurlijk alles goed:

Terwijl de Amerikaanse president maar wat aanmoddert met zijn afgezaagde goocheltrucs, heeft Iran zijn positie als regionale hegemon geconsolideerd, een positie die het heeft geërfd dankzij Trumps historische militaire blunder.

Op 26 oktober arriveerden vertegenwoordigers uit Pakistan, Saoedi-Arabië en Turkije in Teheran voor belangrijke besprekingen. Onder hen bevonden zich de chef van de generale staf van Pakistan, Asim Munir, de Saoedische minister van Defensie Khalid bin Salman en het hoofd van de Turkse inlichtingendienst (MIT), Ibrahim Kalin:

De symboliek was onmiskenbaar. De oorlog heeft aangetoond dat Iran zich ontwikkelt tot het ultieme machtscentrum van het Midden-Oosten, waar de hoogwaardigheidsbekleders van omliggende landen naartoe moeten komen om het hoofd te buigen.

De bijeenkomst werd met name georganiseerd door de secretaris van de Iraanse Opperste Nationale Veiligheidsraad, Mohsen Rezaei, die in de ogen van de VS is uitgegroeid tot een sleutelfiguur in Iran:

De Washington Post schrijft dat het Witte Huis Rezaei het hof maakt in de hoop dat hij de invloedrijke Iraanse functionaris zal zijn die de macht heeft om het conflict te beëindigen. JD Vance probeert inmiddels persoonlijk een ontmoeting te regelen met de onlangs opgekomen Iraanse machtsfiguur:

De timing is intrigerend: dit gebeurt vlak nadat Rezaei belangrijke militaire leiders en inlichtingenfunctionarissen uit het Midden-Oosten heeft ontvangen. Dit suggereert dat de regering-Trump zich zorgen is gaan maken over en jaloers is geworden op de groeiende invloed en macht van Iran, en wanhopig probeert tussenbeide te komen door bij de vooraanstaande gastheer zelf te achterhalen wat er is besproken en overeengekomen.

Een van de belangrijkste zorgen voor de VS was ongetwijfeld de aankondiging dat een van de centrale punten van de bijeenkomst benadrukte dat de regionale veiligheid van binnenuit moet worden geregeld, door de landen van de regio zelf:

Als een overduidelijke zware klap voor de VS vertegenwoordigt dit de afnemende Amerikaanse invloed in de ogen van de machthebbers in het Midden-Oosten, die vanaf de eerste rij getuige waren van Amerika’s mislukking om zijn wil op te leggen aan de Iraanse reus in de Straat van Hormuz.

In een brief die rechtstreeks aan Rezaei werd gestuurd, beschrijft Vance de voormalige IRGC-leider als de enige man die een overeenkomst tot stand kan brengen om het Iraanse nucleaire programma stop te zetten — hetzelfde programma dat Trump onder duizenden tonnen gesteente heeft begraven — en naar verluidt behoort hij tot de weinige mensen die voortdurend contact hebben met de mysterieuze opperste leider Mojtaba Khamenei:

Het is niet verrassend dat het artikel in de Washington Post opmerkt dat achter de urgentie de Amerikaanse overtuiging schuilgaat dat het tijdvenster voor vrede “mogelijk aan het sluiten is”, te midden van Israëlische pogingen om de militaire escalatie verder op te voeren. Wie tussen de regels door leest, ziet het hele verhaal: Vance’ wanhopige en ongekende daad om rechtstreeks contact te zoeken met een voormalige IRGC-leider voor een persoonlijke ontmoeting is bedoeld om vooruit te lopen op wat hij weet dat een op handen zijnde Israëlische provocatie zal zijn, die de VS opnieuw zal meesleuren in een rampzalige voortzetting van de oorlog.

Kortom: de VS zijn er nu toe overgegaan de IRGC om een overeenkomst te smeken om de Israëlische goederentrein op afstand te houden, omdat de VS niet over de macht beschikken om Israëls directe controle over de Amerikaanse regering en politiek te beperken.

De onlangs beloofde aanvalscampagne zal waarschijnlijk de zwakste en minst effectieve van allemaal zijn. Dat komt doordat Trumps grootspraak inmiddels omgekeerd evenredig is geworden aan de capaciteiten van zijn leger, gezien de historische achteruitgang die het conflict heeft veroorzaakt.

Bovendien heeft Iran het grootste deel van wat tijdens de oorlog verloren is gegaan opnieuw opgebouwd en heeft het nu een veel dieper inzicht in de Amerikaanse tactieken. De VS bevinden zich ook in een ernstig nadelige positie vergeleken met de eerste confrontatie, aangezien ze grote hoeveelheden regionale middelen hebben verloren in de vorm van bases, commandovoerings- en controlecentra (C2), radarinstallaties, ISR-drones voor inlichtingen, bewaking en verkenning, en het moreel van de troepen. Feit is dat het vermogen van de VS om diep in Iran aanvallen uit te voeren nu ter discussie staat, vooral na de uitputting van belangrijke langeafstandswapens die van buiten het bereik van de vijandelijke verdediging kunnen worden afgevuurd. Elke toekomstige aanval zou zich waarschijnlijk blijven richten op onbeduidende kustinstallaties en grote civiele infrastructuur, zoals elektriciteitscentrales, die zelfs kunnen worden getroffen met goedkopere munitie met een “lage nauwkeurigheid”, zoals de Shahed-kopie, de “Lucas”-drone.

Dit is de reden waarom geruchten blijven aanhouden dat de VS, achter alle grootspraak, Iran opnieuw in het geheim om toestemming vragen om belangrijke locaties zonder tegenstand aan te vallen:

Als een grote Amerikaanse aanval op Iran na de tussentijdse verkiezingen wordt hervat, zoals verwacht, zal dit waarschijnlijk een nog grotere schijnvertoning vol rookgordijnen en misleiding zijn dan voorheen, met als doel Trump een gezichtsreddende uitweg uit de oorlog te bieden door een “overwinning” te kunnen uitroepen.

Onafhankelijke journalistiek is niet vanzelfsprekend. Zeker niet in een wereld waarin grote belangen steeds meer bepalen wat u wel en niet te horen krijgt. Frontnieuws weigert zich daaraan te onderwerpen. Geen adverteerders, geen sponsors, geen verborgen agenda’s. Alleen onze lezers maken het mogelijk dat wij onafhankelijk kunnen blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Europa’s energievalkuil: van Nord Stream tot de Straat van Hormuz

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: