Trump heeft het Amerikaanse leger vrijdagavond opgedragen geen nieuwe aanvallen op Iran uit te voeren, ondanks dat hij eerder een “massale aanval ‘Gates of Hell’” op Iran had goedgekeurd.
De VS hebben nu verzocht om een nieuw tijdelijk staakt-het-vuren met Iran en streven naar een terugkeer naar het mislukte en opgeschorte memorandum van overeenstemming (MoU), waarbij ook Jemen in de besprekingen wordt betrokken en waarbij Trump ernaar streeft AnsarAllah als partij bij de onderhandelingen te betrekken, schrijft Alastair Crooke.
Het is duidelijk dat Trump boos is en vreest dat de oorlog zijn presidentschap (en zijn nalatenschap) aan het opslokken is. Iran heeft alle onderhandelingen de afgelopen week volledig afgewezen en bevestigd dat het onder geen enkele omstandigheid onderhandelingen zal starten. Simpel gezegd: waarom zou Iran ermee instemmen om de VS de tijd te geven zich te hergroeperen en te herbewapenen alvorens een nieuwe reeks aanvallen op Iran te lanceren, terwijl het de VS ‘op de vlucht’ heeft?
Een terugkeer naar het memorandum van overeenstemming waarvan Trump de geloofwaardigheid herhaaldelijk heeft verscheurd? Onwaarschijnlijk.
Will Schryver merkt op dat er geruchten de ronde doen dat het Pentagon druk uitoefent op Trump om de oorlog met Iran af te blazen, omdat de VS haar voorraden luchtverdedigingsraketten en langeafstandsraketten bijna heeft uitgeput. Ook de topadviseurs van de president maken zich zorgen over het vooruitzicht van een uitbreidende oorlog in het Midden-Oosten, de vervreemding van belangrijke bondgenoten in de Golf die kwetsbaar zijn voor verdere Iraanse aanvallen, en de naderende energiecrisis. “Bijna niemand in de naaste kring van de heer Trump vond het plan om te escaleren verstandig, aldus de twee ingelichte personen“, meldt de New York Times in een artikel.
Het lijkt er ook op dat gekonkel over de precieze situatie rond de brandstofvoorziening in de VS mogelijk een rol heeft gespeeld bij Trumps terugkrabbelen. Larry Johnson meldt dat —
“Een door Karl Miller opgesteld rapport onderzoekt hoe de geheime brandstofinkoop- en exportoperaties van het Amerikaanse leger de diesel- en vliegtuigbrandstofreserves van het land uitputten, met name in een periode waarin de binnenlandse voorraden al kritiek laag zijn“.
Kort samengevat stelt Miller dat —
“een groot deel van deze (geheime) brandstofexport via ondoorzichtige kanalen verloopt, zoals de overslaghaven in Rotterdam, waar de uiteindelijke toewijzing aan het leger of aan het buitenland niet openbaar wordt verrekend, waardoor de Amerikaanse economie wordt blootgesteld aan tekortrisico’s – terwijl militaire en buitenlandse operaties – ‘met name Israël’ – voorrang krijgen”.
Dit rapport van Miller lijkt verband te houden met de openlijke manipulatie door de Amerikaanse autoriteiten van de oliebenchmarks, bedoeld om de markten ervan te overtuigen dat er geen gevaar bestaat voor brandstoftekorten als gevolg van de aanhoudende noodafgifte uit de SPR (Strategic Petroleum Reserves) van 172 miljoen vaten, die werd ingezet om aanbodschokken als gevolg van het conflict met Iran op te vangen.
Hoewel de wettelijk vastgelegde veiligheidsdrempel 250 miljoen vaten bedraagt (het huidige niveau ligt rond de 300), wordt niettemin het verhaal gepropageerd dat de onttrekking nog verder kan gaan (tot 70 mbpd). Maar is dat wel mogelijk? Wat is het minimumniveau tot waar de strategische oliereserves kunnen dalen? Het is ingewikkelder dan slechts één grote opslagtank met ruwe olie die een specifiek niveau heeft. De SPR bestaat uit vele opslagcavernes en bevat verschillende soorten ruwe olie, die in verschillende tempo’s worden onttrokken, waarbij sommige cavernes waarschijnlijk zullen instorten als ze te ver worden leeggepompt. Kortom, niemand weet hoe ver te ver is. Het is allemaal giswerk.
Nu Trumps militaire aanval is mislukt, zou de enige weg terug naar onderhandelingen zijn om echte concessies aan het begin van het proces aan te bieden. Maar zelfs als Trump dit zou doen, zou men hem dan geloven? En kan Trumps mentale toestand zo’n impliciete vernedering wel aan?
Het grootste obstakel op de weg terug naar onderhandelingen met Iran is dat hij en zijn naaste omgeving Iran volledig verkeerd begrijpen.
Zij beweren te geloven dat ze te maken hebben met een onverzettelijke en hardline leiding, terwijl de Iraniërs als geheel verlangen naar een uitweg.
Dit is onjuist; het is juist andersom. Het is de leiding die pragmatisch is, en het is ‘de straat’ die over het algemeen harder van toon is en wraak eist. En die wil weten waarom er überhaupt onderhandelingen zouden moeten plaatsvinden.
Anderzijds zijn Team Trump en zijn Fox News-aanhangers afgedwaald van de vroegere Amerikaanse visie op zichzelf als een verlossende natie naar een radicale manicheïstische “zelfkarakterisering”, schrijft professor Vlahos, waarin —
“Amerikaans ‘goed nieuws’ is vervangen door het altijd aanwezige spookbeeld van het Kwaad en de dreiging van geweld. De heilige woorden Vrijheid en Democratie worden weliswaar nog steeds gescandeerd, maar zijn een holle mantra geworden. Het Amerikaanse ‘evangelie’ predikt niet langer verlossing en boetedoening: het draait nu om handhaving en bestraffing. De ommezwaai vond in een oogwenk plaats, op 9/11 en met Guantanamo”.
Het probleem draait dan om de houding: hoe is het mogelijk om te onderhandelen of te praten met de belichaming van het kwaad (zoals Trump de Iraniërs noemt)? Dat is natuurlijk niet mogelijk. Dat was juist de bedoeling om vijanden in zulke duistere bewoordingen af te schilderen. Het sluit echte bemiddeling uit. Het sluit een oplossing uit die kan worden gezien als de machtsovername door “een van de meest kwaadaardige mensen uit de geschiedenis”, aan het hoofd van een “bende bloeddorstige misdadigers”. Het reduceert beleid tot het streven naar dominantie over het ‘andere’. Het Westen vertoont een bepaalde manier van denken die het beschouwt als de essentie van het mens-zijn. Deze denkwijze (vaak ‘Apollinisch’ genoemd) houdt verband met het patriarchaat, de wet en een verticaal, van boven naar beneden gerichte, seculiere, rationele en mechanistische denkwijze. Ze biedt weinig ruimte voor het ‘tussen-in’. Dingen zijn óf ‘A’ óf ‘niet-A’.
Een andere sfeer (vaak de ‘Dionysische’ genoemd) drukt echter de energetische dualiteit uit in zowel de natuur als de mens — mannelijk en vrouwelijk; orde en uitbundige overschrijding; en rechtschapenheid en ontaarding. Zij vormen de polen binnen het bewustzijn die beide in ons samengaan en die elkaar wederzijds bepalen. (De Dionysische logos kan wellicht worden gezien als de schaduw, of zelfs als de opstand tegen Apollo).
En dan is er nog Persephone (de keerzijde van de Dionysische ‘schaduw’) die het chthonische, vrouwelijke bestaan uitdrukt. Hier is geen mannelijke pool, maar alleen een godin die aardsheid uitstraalt en het vrouwelijke principe van voortplanting, het proces van groei en zorgzaamheid, en van onderwereldkennis (intuïtie genaamd) — symboliserend het cyclische Leven van Aphrodite, verval, dood en uiteindelijke vernieuwing.
Het bewustzijn drukt de menselijke kwaliteit echter meestal uit vanuit één bepaalde invalshoek. Niettemin putten alle beschavingen uit de volledige diversiteit van dergelijke componenten die — op de een of andere manier — aansluiten bij een bepaalde beschaving.
Denken in één cultuur is denken op één manier; maar behoren tot een andere cultuur, een andere etnische groep, een andere religie — betekent dat het denken zal verschillen. Toch blijven we allemaal mens.
De imperiale hoogmoed van Trump begint dus het feit onder ogen te zien dat het voor hem moeilijk – mogelijk onmogelijk – zal zijn om een oplossing voor het Midden-Oosten te vinden, omdat het bekijken van de wereld vanuit het puur Apollinische perspectief in wezen mannelijk en exclusivistisch is en geen begrip heeft voor ‘anders-zijn’; het berust veeleer op uitzonderlijke privileges. Het erkent simpelweg geen pluraliteit van denkwijzen – en kan dat ook niet.
De VS hebben de oorlog verloren. Door zich zo’n compromisloze, manicheïstische taal eigen te maken, heeft Trump zichzelf in feite afgesneden van elke mogelijke diplomatieke oplossing. Door de oorlog uit te breiden (Libanon, Jemen, Syrië en Irak), heeft hij elk diplomatiek spoor ernstig bemoeilijkt. Alle elementen hangen met elkaar samen, maar hebben ook afzonderlijke agenda’s. Een oplossing omvat dus een complexe matrix van kwesties, in plaats van louter een binair conflict tussen de VS en Iran. De VS zullen uiteindelijk moeten capituleren, met als gevolg dat Iran een regionale macht wordt (waardoor Rusland en China worden versterkt), terwijl de regio langzaam vrede zal sluiten met deze nieuwe West-Aziatische realiteit.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
De Bijbelse Apocalyps (gaat mijns inziens over plaatsen op aarde):
USA / Donald Trump: Witte paard: creëert overwinning, besmetting (COVID) of een veroveraar.
Europa / Ursula von der Leyen: Rode paard: creëert oorlog en bloedvergieten.
Iran / ayatollah’s: Zwarte paard: afsluiten Hormuz creëert hongersnood en schaarste
Israël / Benjamin Netanyahu: Vaal/bleke paard: creëert de dood (genocide)
vreselijk sommigen hebben duidelijk Ooit een harde slag van een molen gekregen…
…..ondertussen doet Netanyau lekker zijn zin in Palestina , moet je ns kijken op Al Jazeera wat een rotte smeerlappen die vuile joden zijn !