Een flink aantal jaren geleden vertrouwde mijn grootvader me toe dat hij nooit stemde. In plaats daarvan gaf hij mijn grootmoeder een schriftelijke volmacht, zodat zij in zijn plaats kon gaan stemmen. Mijn grootvader zei dat stemmen tijdverspilling was en nergens op sloeg, omdat iemands stem helemaal niets telde. Toen schrok ik daar enorm van, maar vandaag ben ik het er volledig mee eens.
In de EU en haar lidstaten is stemmen tegenwoordig inderdaad een totale verspilling van tijd en moeite, aangezien alle verkiezingen op talloze manieren worden gemanipuleerd. Bovendien houd je in de eerste plaats jezelf voor de gek door je stem uit te brengen bij nationale, regionale of lokale verkiezingen. Het klinkt misschien overdreven en schokkend om dit te zeggen, maar voor wie ogen heeft om te zien, is het bewijs overweldigend, schrijft Hans Vogel.
Denk niet dat stemmanipulatie op het eerste gezicht duidelijk of voor de hand liggend is. Het is uiterst verfijnd en subtiel en is uitgegroeid tot een ware kunstvorm. Alle partijen en alle politici zijn zich ervan bewust dat verkiezingen altijd worden gemanipuleerd, maar dat zullen ze tegenover buitenstaanders nooit toegeven. De politiek in de EU is een gesloten kringloop, en het systeem werkt doorgaans prima en levert de resultaten op die de heersende elites willen.
Maar zoals in elk systeem of elke organisatie zijn er altijd mensen die veranderingen zouden willen zien. Wat moeten zij doen? Zich aansluiten bij een bestaande politieke partij en door middel van vleierij en slijmerigheid carrière maken? Of misschien een eigen politieke partij oprichten, gericht op bepaalde kwesties? Dit is op zich al een capitulatie voor het systeem. Deel uitmaken van de heersende politieke machinerie houdt automatisch in dat men instemt met de principes waarop deze is gebaseerd.
Toch worden er af en toe partijen opgericht die op basis van hun fundamentele houding en leidende principes (hun verkiezingsprogramma) als een bedreiging voor het systeem worden beschouwd. Dit is weliswaar een relatief nieuw fenomeen, aangezien vóór de val van de Berlijnse Muur in 1989 zelfs partijen die het heersende politieke systeem wilden afschaffen, werden toegelaten. De meeste daarvan waren communistische partijen. Overigens was alleen in de Bondsrepubliek Duitsland (West-Duitsland) een communistische partij niet toegestaan.
Er waren ook rechtse partijen, sommige met een leider die intelligent, welbespraakt en politiek onderlegd was, zoals Jean-Marie Le Pen, oprichter en leider van de Front National in Frankrijk (1972), en Giorgio Almirante in Italië, de langdurige leider van de MSI (de Italiaanse Sociale Beweging), opgericht in 1946. In West-Duitsland was er de NPD (Nationaal-Democratische Partij), opgericht in 1964, die tegenwoordig Die Heimat (Het Vaderland) heet. Deze partijen werden allemaal beschouwd als extreemrechts of fascistisch, wat sinds 1945 in een groot deel van West-Europa regelmatig als scheldwoord wordt gebruikt.
In 2013 verlieten enkele dissidenten binnen de gematigde christendemocratische CDU in Duitsland de partij en richtten de AfD (Alternative für Deutschland, Alternatief voor Duitsland) op.
Hoewel de AfD in alle traditionele EU-media wordt afgeschilderd als “extreemrechts” of “rechts-extremistisch”, is het in feite een zeer gematigde oppositiepartij zonder enig extremistisch of radicaal programma. Het enige waarin zij zich van de andere partijen onderscheidt, is dat zij wil dat duizenden, mogelijk zelfs miljoenen buitenlanders Duitsland verlaten. Niet degenen die Duits hebben geleerd, een baan hebben gevonden, belasting betalen en een bijdrage leveren aan de samenleving en de economie, maar de talloze anderen die ongeschoold zijn, nooit een baan zullen vinden en er ook nooit naar op zoek gaan, en die volledig worden onderhouden door de Duitse belastingbetaler. Deze niet-assimileerbare buitenlanders zijn louter parasieten voor wie er in Duitsland geen plaats is. Velen van hen maken zich ook schuldig aan geweldsmisdrijven en verkrachtingen, waardoor de straten van veel Duitse steden na zonsondergang onveilig zijn voor vrouwen.
Die parasitaire buitenlanders zouden allemaal teruggestuurd moeten worden naar waar ze vandaan komen. Dit kernpunt in het AfD-programma heeft de partij veel populariteit opgeleverd onder het groeiende aantal Duitsers dat het zat is om zich blauw te moeten betalen (80% van wat ze verdienen wordt door de belastingdienst afgeroomd) voor die volstrekt nutteloze, weerzinwekkende buitenlanders.
Het is begrijpelijk dat de gevestigde partijen (de CDU, de liberale FDP en de linkse partijen SPD, de Groenen en Die Linke) bang zijn geworden voor de AfD. Ze zijn allemaal gevangenen van politieke correctheid en lijken oprecht geschokt telkens wanneer iemand van de AfD een uitspraak doet, ongeacht het onderwerp, maar vooral natuurlijk over de noodzaak om eindelijk een degelijk en effectief immigratiebeleid te voeren.
Zodra duidelijk werd dat de AfD aan populariteit won, begonnen de “kartelpartijen” te roepen dat het in feite een “fascistische” partij was. Zowel voor als na de recente verkiezingsoverwinning van de AfD in Saksen-Anhalt worden er voorstellen gedaan om die partij volledig te verbieden. De Duitse binnenlandse veiligheidsdienst BfV heeft de AfD al bestempeld als “aantoonbaar rechtsextremistisch” en vindt dat de partij nauwlettend in de gaten moet worden gehouden vanwege haar twijfelachtige ideeën die “onze democratie” in gevaar zouden kunnen brengen.
Gezien deze krachtige en veelzeggende signalen is het zeer waarschijnlijk dat de recente verkiezingen in Saksen-Anhalt zijn gemanipuleerd.
Zeker, zowel de Europese Commissie in Brussel als de regeringen van de lidstaten beschikken over een goed gevulde gereedschapskist voor allerlei vormen van verkiezingsmanipulatie, tot en met krachtige ingrepen zoals de nietigverklaring van de uitslag van de presidentsverkiezingen van 2024 in Roemenië. Tot dat soort hardhandige ingrepen wordt echter alleen overgegaan wanneer alle andere pogingen hebben gefaald.
Zoals te verwachten valt, begint de manipulatie al bij de peilingen voorafgaand aan de verkiezingen, waarin de populariteit van problematische partijen zorgvuldig wordt gedoseerd. Het valt te vermoeden dat, wanneer een partij als de AfD in werkelijkheid zo populair is dat zij ongeveer de helft van de publieke steun geniet, de peilingen voorafgaand aan de verkiezingen dit nooit ronduit zullen aangeven. Ze zullen blijven steken op bijvoorbeeld zo’n 40%. In Saksen-Anhalt krijgt een partij die 45% van de stemmen haalt een meerderheid in het regionale parlement. Uiteindelijk miste de AfD dit percentage op een haar na en bleef steken op 43,8%. Is dat niet geweldig? Ze was waarschijnlijk zo populair dat ze in feite een meerderheid had behaald. Daarom zag het regime zich genoodzaakt de uitslag te manipuleren. Bijvoorbeeld door te knoeien met het aanzienlijke percentage per post ingezonden stemmen.
Nog niet zo lang geleden vroeg ik tijdens een informele bijeenkomst aan een aantal Nederlandse parlementsleden van de “extreemrechtse“ partijen FVD en PVV of zij dachten dat de verkiezingen in Nederland eerlijk en oprecht verliepen, zonder manipulatie door het regime. Interessant genoeg gaven ze allemaal hetzelfde antwoord: ”Laten we afwachten hoe het uitpakt.“
De meeste kiezers zijn al heel tevreden als ze op de verkiezingsdag hun stem kunnen uitbrengen en staan nooit stil bij hoe het systeem eigenlijk werkt. De volgende dag gaan ze weer aan het werk, de huur of hypotheek moet betaald worden en denken ze aan hun favoriete voetbalclub, hun favoriete tv-programma of wat dan ook. Voor de meeste mensen is stemmen precies wat de Italiaanse historicus Antonio Annino ooit zei: een burgerlijke ceremonie ter viering van de band tussen de staat, de regering en de burgers. Het is daarom ook een burgerplicht en dat weerhoudt de meeste mensen ervan er vragen over te stellen.
Het komt maar zelden voor dat verkiezingen echt een verschil kunnen maken. Vaker wel dan niet worden politieke partijen, zelfs na het winnen van een verkiezing, geconfronteerd met fysieke en economische realiteiten die hen dwingen tot onwelkome keuzes. Nergens is dit proces beter weergegeven dan in de uitmuntende Engelse tv-serie Yes Minister.
Het lijkt erop dat de enige zekere manier om politieke verandering te bewerkstelligen, is dat een woedende menigte het paleis bestormt waar de machthebbers verblijven. Met andere woorden: er is een echte revolutie voor nodig, zoals die in Frankrijk plaatsvond bij de bestorming van het Tuilerieënpaleis in Parijs in 1792. Tegenwoordig lijkt het misschien aantrekkelijk om George Soros te overtuigen geld, adviseurs en veldmedewerkers te sturen om een dergelijke operatie uit te voeren, maar het resultaat zou wel eens niet naar iemands zin kunnen zijn. Een spontane opstand verdient natuurlijk de voorkeur. Zo’n gebeurtenis zou ook gunstig zijn voor de burgers, omdat het angst zou zaaien onder de leidende klasse. Tegenwoordig is het juist andersom: burgers zijn bang voor de regering, maar zo hoort het niet te zijn. Het is de regering die bang zou moeten zijn voor de burgers.
Volgens de apocriefe opmerking die aan Mark Twain wordt toegeschreven: “Als stemmen enig verschil zou maken, zouden ze ons het niet laten doen,” heeft het weinig zin om de moeite te nemen om naar het stembureau te gaan, op je beurt te wachten en je stem uit te brengen. Of hij dat nu wel of niet heeft gezegd, het is niettemin een treffende karakterisering van – zoals het regime en zijn handlangers graag zeggen – “onze democratie.”
Daarom is stemmen voor sukkels, zeker in de EU.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
350 miljard dollar terug: Trump presenteert Europa de rekening voor de hulp aan Oekraïne
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
Verkiezingen zijn ooit bedacht om de burgers te laten denken dat ze iets in te brengen hebben. Ze beseffen niet dat vóórdat ze ook maar 1 voet in het stemlokaal hebben gezet er al lang van te voren bepaald is welke poppetjes er aan het roer komen te staan. Poppetjes ja, want het is 1 grote poppenkast. Acteurtjes die bij elke regeerperiode gewoon even van rol wisselen. En de mensen trappen er steeds weer in.
Dat klopt 100%.
Stemmen verandert geen beleid.
Toch pleit ik voor stemmen, zodat iedereen ziet wat gaande is.
Zowel de niet stemmers, die gemakzuchtig zijn, als de niet stemmers die de hoop verloren hebben dat ze iets kunnen veranderen.
Want een van de laatste keren dat er gestemd werd en er een bepaald resultaat kwam werd er door “politieke commentatoren” gesuggereerd dat degenen thuis waren gebleven en die niet gestemd hadden het verschil gemaakt hadden, juist omdat van tegenstemmers veel meer thuis waren gebleven dan van de voorstemmers.
Als we allemaal stemmen, als we dan nog zien dat door de achterbakse “escape” truken er nog niks verandert dan kunnen conclusies getrokken worden en kan een breed front ontstaan.
Nu wordt er altijd nog twijfel gezaaid, die dan niet meer gezaaid kan worden.
En als de woede aanzwelt door de grote getallen dan kan wellicht een grotere puinhoop vermeden worden als de democratiemisbruikers merken dat het expansievat op ontploffen staat doordat ze te ver zijn gegaan en het een en ander niet meer te verklaren is. Zelfs niet voor de goedgelovige, de slapende en de gemakzuchtige thuisblijvers.
Om dit the begrijpen misschien een op het eerste oog misplaatste link die beschrijft waarom orca’s er vandoor gaan als ze een groep grienden ontmoeten, in plaats van dat de orca’s de confrontatie aangaan.
https://www.youtube.com/watch?v=iw5yFNv7IZw
Niet stemmen is er voor zorgen dat de oude macht blijft zitten, maar weet dat de stembakken in NL niet doorzichtig zijn en dus vooraf gevuld kan zijn met gewenste stemmen.
Hier in Frankrijk zijn de stembussen doorzichtig en mag je mee kijken met de telling.
Zelfs in Rusland is dat zo en is frauderen moeilijker ook blijven de volle stembussen in de ruimte staan en worden ze niet uit het zicht gesleept.
Daar moet men eens voorop komen dat alles binnen de ogen van de stemmers moet gebeuren.
Laat de camera s eens op de tellers gericht staan en de stembussen en dat men thuis alles kan volgen.
Plaats van niet stemmen; eisen op volle zicht op het stemmen anders veranderd er niks.
Weet ook dat men niet graag heeft dat je gaat stemmen want men weet dat de ouderen wel gaan en dat die netjes D66 en VVD en Pro gaan stemmen.
Dus alles blijft dan bij het oude en het slopen van NL gaat verder door.
Hoe meer er wel gaan stemmen des te moeilijker word het saboteren van de stembussen.
Film alles als je gaat stemmen.
Kan allemaal wel kloppen maar een van de weinige mogelijkheden, vandaag de dag misschien de enige, om een grote groep te verenigen en de straat op te krijgen voor de door Hans Vogel voorgestelde revolutie zijn de uiteindelijke(wanneer ze doorkrijgen dat het systeem de boel belazerd) gedesillusioneerde kiezers van een partij als nu de AfD in Duitsland. En die beweging inderdaad niet te laten kapen door een Soros of ander figuur. Een nieuwe “wir sind das Volk” beweging die zich naderhand niet (weer) laat inkapselen door de oude kliek in een nieuw jasje.
Helemaal mee eens en daarom stem ik ook nooit, bovendien ben ik erachter gekomen dat vooral de laatste deccenia aan verkiezingen in Nederland, er telkens hoge opkomsten waren.
En precies dit is de bedoeling volgens mij, want het maakt daarbij niet uit op wie en elke partijen er gekozen wordt omdat er dan toch een passende coalitie gevormd wordt die regeert.
Daarom zeg ik altijd als mij erom gevraagd wordt, ik stem nooit en eigenlijk zou niemand moeten stemmen want dan zal het pas duidelijk worden waar het allemaal om gaat!
Tegenwoordig worden door het beschaafde westen, ver van huis, globalistische oorlogen gevoerd die van politiek-economische aard zijn.
Het westen wordt hierbij vertegenwoordigd door de steenrijke aanhangers van de “minder winst is verlies”, “groei moet” en de “greed is good” kijk op de wereld.
Zij maken daarbij misbruik van een zogenaamd democratisch systeem waarbij de individuele burgers nauwelijks nog meetellen maar waarin zij hun oor te luister leggen bij de kenners van de markt in allerlei steenrijke mensenclubjes (WEF, investeringsmaatschappijen, denktanks, NGO’s noem maar op).
Voor dit volk is geld is het ijkpunt aller beslissingen aan het worden. Waarbij geraffineerde kansenpakkers in de geprivatiseerde wereld op allerlei manieren het, door de massa, verzamelde kapitaal gebruiken om hun eigen off shore rekeningen vol te proppen.
Dit is zover gegaan dat, door de enorme staatsschulden en het dreigende gevaar van de ontmanteling van de petrodollar, besloten werd op de vuist te gaan met dwarsliggende landen.
Enorme bedragen worden in deze oorlogen gepompt waarbij verdeel en heers en mediamanipulatie de oorlogen moet rechtvaardigen danwel verzet tegen deze oorlogen moet ondermijnen.
Aangezien geld de prikkel aller beslissingen is geworden en naar de burgers niet meer geluisterd wordt, komt er een moment dat het duurder is om te stoppen met deze onzin dan om door te gaan. Kritische stemmen denken dat dit moment al voorbij is en er wordt al escalerend nog geprobeerd om de anderen tot inbinden te dwingen en om via dreigementen naar derden om zieltjes te winnen voor de eigen zaak.
Hoe nu toch winnen ?
En hoe die lastige burgers (overal ter wereld) die zich steeds meer tegen deze oorlogen keren de mond snoeren als mediamanipulatie, bedreigingen, aantasting van grondrechten niet meer afdoende lijken te zijn ?
De vraag stellen is hem eigenlijk al beantwoorden, gekeken vanuit hen die klappen voor mensen die oorlogen voeren, die investeren in spullen die steeds meer mensen in een keer dood kunnen maken, die openlijk oproepen tot het doden van burgers om regimes te ondermijnen en nog veel meer van deze walgelijke zaken.
En dat is een heel griezelig antwoord.