In een tijdperk waarin elk woord, elke stap en elke blik van ons kan worden gearchiveerd, samengevat en opnieuw afgespeeld door strakke schijfjes die op onze borst zijn bevestigd, heeft het oeroude archetype van het alziende oog zijn moderne siliciumincarnatie gevonden. Wat ooit het paranoïde gefluister van een complottheorie was, is uitgegroeid tot het op de markt gebrachte gemak van ‘life logging’ – maar onder de belofte van een perfect geheugen schuilt de totale uitwissing van privacy, waardoor elke wappie verandert in een onwetende acteur op het podium van de bewaking.
Tijdens een recente wandeling van drie uur met mijn zus Tiny Wappie – een van die breedvoerige, inspirerende praatsessies die we al jaren delen – nam het kleine opnameapparaatje dat ik net had gekocht en aan mijn telefoon had bevestigd, stilletjes alles in zich op. Elke zijsprong over cultuur, politiek, familie en de toestand van de wereld werd vastgelegd, samengevat en later teruggegeven als een overzichtelijke diavoorstelling met ‘hoogtepunten’. Het apparaat stelde automatisch agenda-items voor, haalde op verzoek eerdere chats tevoorschijn en maakte zichzelf over het algemeen onmisbaar. Even voelde ik de opwinding: Dit is de toekomst. Geen vergeten details meer, geen gezoek naar aantekeningen. Pure magie, schrijft Todd Hayen.
Ik zal meteen bekennen dat ik verschillende van deze vreemde apparaten heb gekocht, vooral uit nieuwsgierigheid, maar ook in een poging om diverse “leuke momenten” uit mijn leven vast te leggen (zoals een recent avontuur met de hond naar een plaatselijke vijver, en onze driedaagse trip naar New York City om Het Zwanenmeer te zien). Ik zal niet ingaan op mijn persoonlijke ervaringen (met de zojuist genoemde bedoelingen), uit angst dat ik jullie daarmee zal vervelen; vraag het gerust in de reacties als je het wilt weten. Hier zal ik mijn algemene opmerkingen geven over de impact die dergelijke apparaten volgens mij zullen hebben op onze menselijke cultuur. Wat zich voordoet als persoonlijke empowerment is een ingrijpende archetypische verschuiving in de richting van totale bewaking, waarbij privacy, authenticiteit en menselijke vrijheid worden uitgehold – waardoor de gewillige onderwerping van de schapen wordt genormaliseerd, terwijl de wappies waakzaam moeten blijven. Woo-hoo, wat is er nog meer nieuw?
Tijdens mijn gesprek met mijn zus kwam de wappie in mij vrijwel onmiddellijk tot leven. Dat oeroude archetype van het Alziend Oog – ooit voorbehouden aan goden, tirannen of paranoïde fantasieën – was de kamer binnengeslopen onder het vriendelijke mom van gemak. Wat aanvoelde als een onschuldige metgezel was in werkelijkheid een stille recorder die een privégesprek omzette in permanente gegevens. En ik had het zelf binnengehaald.
Zo springt de val dicht. Niet met laarzen en camera’s in elke hoek (hoewel die er ook zijn), maar met strakke kleine apparaatjes die op de markt worden gebracht als verlengstukken van onszelf. Draagbare AI-speldjes, slimme brillen, nekdiscs – ze beloven een perfect geheugen terwijl ze stilletjes het meest intieme profiel opbouwen dat je je kunt voorstellen: waar we heen gaan, wat we zeggen, tegen wie we het zeggen, en hoe we ons daarbij voelen. Straatcamera’s en smartphonesensoren bedekken de openbare ruimte al volledig; deze wearables slepen de bewaking naar binnen, in onze gesprekken, onze huizen, onze onbewaakte momenten met dierbaren. Het panopticum wordt draagbaar.
We hebben dit patroon al eerder gezien. Weet je nog toen ‘gewoon een telefoon’ een tracker in je zak werd? Of hoe contactopsporingsapps tijdens de ‘scamdemie’ veranderden van ‘tijdelijke noodhulpmiddelen’ in vaste onderdelen van de bioveiligheidsstaat? Hier is dezelfde goocheltruc aan het werk. Techbedrijven houden het worteltje voor:Vergeet nooit meer een naam! Herbeleef elk kostbaar moment! Laat AI je chaos ordenen!—en de schapen stromen er massaal op af, blaterend over hoe ‘empowerend’ het allemaal aanvoelt. De schapen, ja, en minstens één schaapachtige wappie.
Ondertussen voelen de andere wappies (jij) het water warmer worden. Elk geregistreerd gesprek is voer voor trainingsmodellen, gerichte advertenties, gedragsprognoses, of erger nog – dagvaardingen, hacks of autoritaire machtsmisbruik. Deepfakes ondermijnen nu al het vertrouwen in videobewijs; voeg daar altijd actieve persoonlijke opnames aan toe en alibi’s worden zinloos, persoonlijke waarheden worden betwistbaar, en authentieke menselijke verbondenheid verdort onder de blik van de machine.
Mijn zus en ik lachten er eerst om. Toen sloeg het onbehagen toe. Wat als een van die “handige” samenvattingen zonder toestemming wordt gedeeld? Wat als de gegevens bepalen hoe anderen (of algoritmen) ons zien? Het archetype van het verslindende oog kijkt niet alleen toe – het verslindt. Het verandert de rijke, tegenstrijdige wirwar van het menselijk leven in strakke, verkoopbare gegevenspunten.
Vanuit een Jungiaans perspectief is dit geen louter gadgetprobleem. Het is de externalisering van de schaduw van het Zelf – de innerlijke toeschouwer geprojecteerd op silicium. Privacy is niet alleen een wettelijk recht; het is de heilige ruimte waar de psyche ademt, waar de schaduw wordt geïntegreerd, waar anima en animus onzichtbaar dansen. Haal dat weg en we worden performers, die voortdurend onze woorden afstemmen op een onzichtbaar publiek. De schapen merken het misschien niet – ze zijn gewend geraakt aan de ketel. Maar de wappie voelt de samentrekking van de ziel.
Dit is het nieuwste hoofdstuk in de lange oorlog tegen autonomie, die voornamelijk wordt gevoerd door de voorstanders van transhumanisme en technocultuur. Digitale paspoorten, sociale kredietsystemen, vaccinatieverplichtingen – stuk voor stuk beloofden ze veiligheid of gemak, terwijl ze de strop steeds strakker aantrokken. AI-wearables maken de cirkel rond: ze houden niet alleen het lichaam of de openbare ruimte in de gaten; ze nemen de geest zelf in zich op en zetten de innerlijke dialoog om in trainingsgegevens voor de volgende generatie controle.
We zijn niet ver meer van het logische eindpunt – stijlvolle brillen met altijd actieve camera’s, of erger nog, neurale implantaten die gedachten vastleggen voordat ze woorden worden. De marketeers zullen het “naadloze augmentatie” noemen. De spitsmuis noemt het het einde van alles wat nog op een privéleven lijkt. Maar daar gaan we dan. Woo-hoo, alweer, wat leuk! Het is duidelijk dat we al geruime tijd op de hoogte zijn van al deze techno-vreugde: sciencefictionromans, scifi-films uit de jaren 50, superheldenstrips, de tv-series Star Trek, Outer Limits en Battlestar Galactica, naast tal van andere media-verleidingen. Alle technologische snufjes die in deze bronnen worden gepresenteerd, zijn in onze zwakke hersenen gegrift, altijd op zoek naar het volgende spannende en leuke ding om ons mee bezig te houden.
Waarom moeten we terug naar het verleden in onze poging om te overleven? Waarom kunnen we deze leuke rit niet maken naar een gemakkelijkere, leukere, spannendere toekomst met spannende “dingen” om mee te spelen? Voornamelijk omdat er waarschijnlijk een kwaadaardige bedoeling achter dit alles schuilgaat. We mogen de agenda nooit vergeten, en een van de belangrijkste manipulatiemiddelen waarop die agenda gedijt, is persoonlijke informatie.
Dus, wat doen we? Stoppen we met deelnemen aan deze nieuwe wereld waarin sciencefiction werkelijkheid is geworden? Dat is één manier; een andere is om simpelweg bewuster en oplettender te worden.
Bewustzijn is op zich al verzet. Door de wortel niet klakkeloos te accepteren, winnen we onze blik terug. Richt het Alziende Oog naar binnen. Gebruik deze hulpmiddelen spaarzaam, bewust, en nooit zonder te beseffen wat ze werkelijk kosten. Praat met je groep. Leg het onbehagen vast. Houd de gesprekken die ertoe doen offline, als dat kan.
Het water wordt warmer, lieve wappie. Maar we hebben nog benen om te springen – en stemmen om de anderen te waarschuwen voordat het deksel dichtklapt.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Die stemmen om anderen te waarschuwen zullen gericht zijn tegen dove oren. Het systeem waarin deze “anderen” zich bevinden en het allemaal accepteren zullen zich tegen de waarheid van wat er gezegd wordt keren. Het systeem is zo machtig geworden dat de rede verdwenen is en de “anderen” dit met hand en tand zullen verdedigen omdat het hun de zekerheid geeft waarin ze zich bevinden, en dus zeker niet op zullen geven. Dan maar een wappie die verder kijkt als dat z’n neus lang is en begrijpt dat elke afleiding er één is om mensen niet verder te laten groeien in hun zijn.
Mooi geschreven Peter ,zo denk ik ook erover.
We gaan het meemaken en de klaagzang zal heerlijk klinken in mijn oren .
Grappig, de London bombings werden de camera’s door een Israëlisch bedrijf bestuurd:
Tijdens de Aanslagen in Londen op 7 juli 2005 (7/7) zijn de beveiligingscamera’s in de metro niet bewust uitgeschakeld. Wel waren er op het ondergrondse netwerk destijds beperkingen en technische uitdagingen rondom de camerabeelden:Geen real-time weergave: De CCTV-camera’s op het metronetwerk waren destijds niet gekoppeld aan een live-monitoringsysteem. Ze namen op, maar de beelden konden niet in real-time worden bekeken of gebruikt om de daders direct te stoppen.Korte bewaartijd: Het bleek achteraf lastig om de daders te identificeren omdat de ‘London Underground’ destijds een beleid had om de videobeelden slechts zeven dagen te bewaren.Defecte apparatuur: Bij een latere aanslag in het openbaar vervoer (op buslijn 30 bij Tavistock Square) ontbrak camerabewaking omdat de harde schijf van het systeem door de kracht van de explosie beschadigd en onleesbaar was geraakt.Ondanks deze initiële uitdagingen zijn de opnames na de aanslagen wel van cruciaal belang geweest voor het politieonderzoek. In de nasleep van de gebeurtenissen heeft het netwerk flink geïnvesteerd in vernieuwde digitale camera’s, een betere dekking en aangescherpte veiligheidsprotocollen. Uitgebreide documentatie en analyses over de inzet van deze bewakingssystemen zijn te vinden in het Officiële Rapport over de aanslagen.
Bij ons komt er niemand meer binnen met hun spyspul.
En gesprekken voer ik ook niet meer in bijzijn van die troep.
Zaterdag vette ruzie gehand met sukkels die een koelkast moesten leveren die dat alleen wilden als ze in ons huis een foto met dat ding maakten.
Pertinent geweigerd, beide idioten zaten vastgeplakt aan een spyphone ipv een schroevendraaier
De bedoeling van het leven is leren om los te laten voordat je sterft en alles los moet laten.
Tod heeft net als velen een obsessie voor zijn eigen verhaal, omdat hij bang is dat hij dingen mist/vergeet/nog niet heeft gedaan. Tod zegt dat hij een 3daagse trip naar NYC maakte om het zwanenmeer te zien. Zo’n trip hoor je te beleven, niet vast te leggen en te archiveren. Mensen zijn zo druk met hun technologie, dat ze vergeten om zelf te leven en daarom hebben ze technologie nodig om hun eigen leven terug te kunnen kijken.
Mensen als Tod maken duizend foto’s van een wandeling… en meestal kijken ze nooit meer naar die foto’s. Hun technologie leeft hun leven en dat kijken ze dan terug.
En dan ipv doorgronden wat er gebeurt, adviseren om al die technologie lekker te blijven gebruiken, maar om er bewust mee om te gaan. En nu gaat iedereen net als Tod vrolijk verder om hun leven te laten leven door technologie en dan later de film van hun eigen leven terugkijken ipv zelf dat leven te leven.
Dit artikel toont dat ‘The Walking Dead’ geen tv serie, maar een documentaire is over geestelijk dode mensen die hun leven terugkijken en terugluisteren ipv hun leven in het NU te leven.
Doe het omgekeerde van wat Tod doet, leef zelf ipv je technologie voor je te laten leven.
Misschien een ideetje koop een polaroid direct klaar camera, dan stop je heel snel om van alles 10/20 foto’s te maken.
Het alziende oog.
Zeg maar zoals de VAR.
Wat je dan allemaal ziet : je wordt nog bezeikt door de systeemprofiteurs