Weer een helse week

De week begon positief toen president Donald Trump – wat niet gebruikelijk is voor hem – verklaarde dat er een “memorandum van overeenstemming“ (MOU) was bereikt door Amerikaanse en Iraanse onderhandelaars, bijgestaan door Pakistaanse en Qatarese bemiddelaars, om militaire acties op te schorten en zestig dagen van besprekingen te starten met het oog op een vredesakkoord. Deze stap was gebaseerd op wat werd omschreven als een veertienpuntenlijst van maatregelen die zouden worden genomen om het proces vooruit te helpen, waaronder concessies met betrekking tot wat door beide partijen “rode lijnen” worden genoemd. De onderhandelingen zijn gebaseerd op het onmiddellijk nemen van bepaalde maatregelen, waaronder het vrijgeven van de Straat van Hormuz, het staken van Israëlische aanvallen op en de bezetting van Libanon, het beëindigen van Amerikaanse sancties tegen Iran en het teruggeven van een deel van het bevroren geld aan Teheran.

Het memorandum van overeenstemming (MOU) werd woensdag elektronisch ondertekend door zowel de Amerikaanse president Trump als de Iraanse president Masoud Pezeshkian, terwijl een formele ondertekening op papier in Zwitserland door vicepresident JD Vance en het hoofd van de Iraanse delegatie gepland stond voor vrijdag. Die ondertekening zou het startsein geven voor zestig dagen van onderhandelingen die hopelijk zouden leiden tot een definitief vredesakkoord waarmee de oorlog wordt beëindigd. Interessant genoeg is de vergaderlocatie, die oorspronkelijk in Genève zou plaatsvinden, mogelijk verplaatst naar een gemakkelijker te beveiligen skiresort in Burgenstock, volgens één bericht uit vrees dat Israël zou proberen de bijeenkomst te saboteren, mogelijk door een of meer leden van de Iraanse delegatie te vermoorden, schrijft Philip Giraldi.

Helaas heeft Israël, zoals te verwachten was, in ieder geval zijn best gedaan om het staakt-het-vuren dat tot vredesbesprekingen zou leiden te torpederen door zijn bombardementen en andere aanvallen op Libanon te intensiveren. Het was bekend dat Iran een stopzetting van de vijandelijkheden tegen bondgenoot Libanon had geëist als voorwaarde voor het starten van de besprekingen, en het lijkt er nu op dat Teheran de Straat opnieuw heeft gesloten vanwege de Israëlische agressie. Deze provocerende reactie was min of meer te verwachten van Netanyahu en vond plaats zonder enige acht te slaan op de expliciete waarschuwingen van zowel Trump als Vance, die betrekking hadden op de onevenwichtige bilaterale relatie met Israël. De Israëlische minister van Nationale Veiligheid, Ben-Gvir, negeerde niettemin de mogelijke gevolgen en verklaarde vrijdag dat “heel Libanon moet branden!“ en dat “je in het Midden-Oosten … door het lint moet gaan. Om alles te vernietigen.“

Trump, die deze week verklaarde dat er “geen grenzen aan zijn macht” zijn, zou op zijn beurt de Israëlische premier Benjamin Netanyahu tijdens een telefoongesprek hebben uitgescholden, nadat Netanyahu publiekelijk zijn recht en bereidheid had bevestigd om alles te doen wat nodig is om zijn land te “verdedigen”. Trump hekelde zelfs de “buitensporige” Israëlische bombardementen op flatgebouwen in Beiroet, louter omdat er, zo werd beweerd, een vermeende aanhanger van Hezbollah binnen was gelopen. Vance ging zelfs zo ver dat hij Israël eraan herinnerde dat als de Joodse staat inderdaad, zoals Israël en zijn aanhangers blijven beweren, het recht heeft om zichzelf te verdedigen, “wat daar ook voor nodig is“, Iran dan hetzelfde recht heeft. En hij waarschuwde Netanyahu en zijn hardliners ook dat “als ik in het kabinet van de Israëlische regering zou zitten, ik misschien niet [de Verenigde Staten] zou aanvallen, de enige machtige bondgenoot die ik nog ergens in de hele wereld heb.“ Vance sloot af met “Je kunt je niet zomaar uit elk probleem moorden.”

De waarschuwing van Vance heeft wellicht effect gehad, want vrijdag waren er onbevestigde berichten dat Israël en Hezbollah mogelijk tot een soort staakt-het-vuren waren gekomen, hoewel de kwestie van de Israëlische terugtrekking uit Zuid-Libanon niet aan de orde kwam. Het oplossen van het Libanon-probleem, zelfs op tijdelijke basis, is van cruciaal belang om verder te gaan met de voorwaarden die in het memorandum van overeenstemming zijn vastgelegd. Zoals te verwachten was, leidden de eisen van de regering-Trump om aan de voorwaarden voor Libanon te voldoen ongetwijfeld tot een voorspelbare reactie van congreslid Randy Fine, een joodse, ‘Israël-eerst-laatst-en-altijd’-aanhanger uit Florida die van mening was dat “ik de opmerkingen van JD gisteren absoluut ongepast en eerlijk gezegd walgelijk vond.”

Vreemd genoeg mengde ook Netanyahu zich in de discussie met een weerwoord, waarin hij beweerde dat Israëls drang om oorlog te voeren tegen Iran en het land te vernietigen uitsluitend voortkomt uit de angst dat de Iraniërs een kernwapen zullen ontwikkelen en dat tegen de Joodse staat zullen inzetten. Dit is een vals argument dat regelmatig wordt aangevoerd door Israël en zijn vrienden, zoals Fine en de Republikeinse senaatstrojka bestaande uit Ted Cruz, Tom Cotton en Lindsey Graham. De realiteit is echter dat juist Israël over kernwapens beschikt in een geheim en niet-aangegeven arsenaal van mogelijk 400 of meer nukes, terwijl de Amerikaanse inlichtingendiensten op betrouwbare wijze hebben verklaard dat Iran dergelijke wapens niet bezit en zelfs geen programma heeft om die richting in te slaan. Israël heeft zelfs een beleid uitgewerkt dat de Samson-optie wordt genoemd, wat zou kunnen leiden tot nucleaire aanvallen op talrijke landen die als onvoldoende ondersteunend voor Israël worden beschouwd. Dat zou vermoedelijk ook de Verenigde Staten kunnen omvatten, mocht het Witte Huis zijn betrokkenheid bij de oorlog tegen Iran beëindigen…

Iran heeft in feite vervolgens de ondertekening in Zwitserland van vrijdag en de technische besprekingen met de VS op donderdag uitgesteld uit protest tegen de “voortdurende“ Israëlische schendingen van het staakt-het-vuren, voornamelijk in Zuid-Libanon, bestaande uit de aanhoudende aanvallen die volgens de allereerste clausule in de tekst van het memorandum van overeenstemming (MOU) hadden moeten worden gestaakt. Men mag aannemen dat Iran, dat om goede redenen geen vertrouwen heeft in de VS en diens controleur Israël bij onderhandelingen – die in het verleden valstrikken bleken te zijn die tot moordaanslagen hebben geleid –, zich deze keer niet zal vastleggen zonder aanzienlijk bewijs dat er sprake zal zijn van eerlijke onderhandelingen vanuit zowel Washington als Tel Aviv.

In de huidige situatie hebben Pakistaanse regeringsbronnen onthuld dat de hoofdonderhandelaar van Teheran, Bagher Qalibaf, en minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi “helemaal klaar“ waren om naar Zwitserland te vertrekken voor directe gesprekken met Washington, maar dat zij zich op het laatste moment terugtrokken uit hun geplande reis na ”instructies” van de ”hoogste Iraanse leiding“, die bezwaar maakte tegen het Israëlische gedrag.

Iran heeft niet gespecificeerd of het besluit rechtstreeks afkomstig was van de Opperste Leider Seyyed Mojtaba Khamenei, die al heeft gezegd dat hij een “andere visie” heeft op de overeenkomst tussen de VS en Iran om de oorlog te beëindigen, waarmee hij mogelijk suggereert dat hij niet bereid is om concessies te doen aan Israël of de VS. De Amerikaanse vicepresident JD Vance heeft zijn reis naar Zwitserland wijselijk geannuleerd nadat Islamabad het besluit van Teheran aan Washington had doorgegeven. Volgens de Pakistani is er nog geen nieuwe datum of locatie voor de besprekingen vastgesteld, maar ze lieten de deur wel open en verklaarden dat “Pakistan in contact staat met beide partijen om een nieuwe datum vast te stellen voor de besprekingen op technisch niveau om tot een definitief akkoord te komen.”

Trump krijgt ondertussen flinke kritiek van zijn voormalige naaste medewerkers die zich als zionisten beschouwen, hoewel men hen nauwkeuriger zou kunnen omschrijven als “Israel Firsters”, aangezien daar hun daadwerkelijke loyaliteit ligt. Hieronder valt nu al zijn belangrijkste donor Miriam Adelson, die hem een “verrader” heeft genoemd. Op deze lijst van vijanden staan onvermijdelijk ook de vele congresleden van beide partijen, die zijn omgekocht door de Amerikaans-joodse miljardairs van Israël, met clowns als senator Ted Cruz uit Texas die onvermijdelijk het voortouw nemen. En dan zijn er nog de door joden gedomineerde media, met zionistische fanatici in talkshows zoals Mark Levin, die zijn verontwaardiging uitschreeuwt over het “weggeven van dingen” aan Iran in het memorandum van overeenstemming. Ironisch genoeg verklaarde Levin enkele maanden geleden nog op beruchte wijze dat een grijnzende Trump de eerste joodse president van Amerika was. Trump antwoordde: “Dat is waar!”

Trump heeft dus, geheel tegen zijn gewoonte in, besloten zijn Israëlische meesters in toom te houden, omdat hij wanhopig behoefte heeft aan vrede om tijd te winnen voor het herstel van de wereldeconomie, die steeds meer onder energiegebrek lijdt en die de VS dreigt te schaden als gevolg van zijn medewerking aan de vreselijke keuze van Netanyahu om Iran te vernietigen. Er komen tussentijdse verkiezingen aan die de Democraten waarschijnlijk weer aan de macht zullen brengen in het Congres, en als dat gebeurt, wordt er nu al gesproken over afzetting van Trump!

Waar het bij al het bovenstaande uiteindelijk op neerkomt, is het besef dat Israël vergif is voor de Verenigde Staten en ook voor de andere landen – voornamelijk in Europa – die ervoor kiezen de andere kant op te kijken terwijl het momenteel oorlogsmisdaden begaat, waaronder de gruwelijke genocide in Gaza en de invasie en bombardementen op Libanon. Israël is overduidelijk een schurkenstaat die in toom moet worden gehouden en ontmoedigd, in plaats van vertroeteld en beschermd. Het komt grotendeels weg met wat het doet dankzij de onevenwichtige relatie met de machtige Verenigde Staten, die het heeft verkregen door corruptie van het Amerikaanse politieke systeem. Ironisch genoeg kijkt Washington zelfs de andere kant op wanneer Israël koelbloedig Amerikanen vermoordt, zoals het deed met de 34 bemanningsleden van de USS Liberty in 1967. Meer recentelijk heeft het Amerikaanse journalisten en bezoekers vermoord zonder dat dit enige consequenties had vanuit het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. En naast het moorden zijn er de oorlogen waaraan de Verenigde Staten deelnemen vanwege Israël, waaronder de betrokkenheid in Libanon in de jaren tachtig, evenals in Syrië en in Irak.

En deze neiging tot moorden suggereert mogelijkheden die nog gruwelijker zijn om over na te denken, met een groeiend aantal Amerikanen dat ervan overtuigd is dat Israël betrokken was bij de moord op president John F. Kennedy en bij 9/11, om maar te beginnen; beide zouden heel aannemelijk kunnen zijn uitgevoerd ter ondersteuning van “Israëlische belangen”, aangezien ze de Joodse staat in staat stelden kernwapens te verwerven en Washington tot partner te maken in de oorlog tegen “radicaal islamisme”. En dan is er ook nog de vreemde zaak van de recentere moord op Charlie Kirk, waarvan nu pas stukjes aan het licht komen. Zoals goed gedocumenteerd is, verklaarde Kirk kort voor zijn dood openlijk dat hij de dominante rol van Israël in het buitenlands beleid van de VS onder met name presidenten Joe Biden en Donald Trump afwees. Er zijn enkele serieuze vragen gerezen over de technische aspecten van de moord zelf, die met name door de FBI nog steeds onbeantwoord blijven, maar één interessant verband werd onlangs beschreven door Greyzone journalist Max Blumenthal: “Het media-imperium van Charlie Kirk en zijn rechtse activistenorganisatie, Turning Point USA (TPUSA), zijn onder controle gekomen van de door Israël gestuurde krachten waarmee hij zich de laatste maanden van zijn leven in conflict had gebracht.”

Erika Kirk beweert nu dat haar man Israël tot het einde toe steunde, terwijl TPUSA zijn verzet tegen een oorlog tegen Iran verkeerd voorstelt. De Charlie Kirk Show wordt nu gedistribueerd door een federaal geregistreerde vertegenwoordiger van Israël die tot taak heeft de Amerikaanse media te bezaaien met zionistische propaganda. Dit maakt deel uit van een jaarlijks contract ter waarde van 46 miljoen dollar tussen de Israëlische regering en Brad Parscale, de voormalige stafchef van de presidentscampagne van Donald Trump in 2020. Dit is mogelijk het grootste lobbycontract in de geschiedenis van buitenlandse beïnvloedingsoperaties in de VS.”

Kirk werd op 10 september 2025 vermoord tijdens zijn American Comeback Tour in Utah. Binnen twee uur na de moord verscheen Benjamin Netanyahu op de Israëlische televisie en zei dat zijn land er niets mee te maken had, wat natuurlijk juist de verdenking wekte dat het wel zo was! Acht dagen later nam Parscale, een geregistreerde buitenlandse agent van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken, de verantwoordelijkheid op zich voor een propaganda-agenda “op maat gemaakt voor Gen Z-doelgroepen op diverse platforms, waaronder TikTok, Instagram, YouTube, podcasts en andere relevante digitale en omroepkanalen.” Sinds de moord op Kirk hebben zijn opvolgers hun best gedaan om zijn krachtig geuite verzet tegen een oorlog tegen Iran te verdoezelen, evenals zijn woede jegens Netanyahu en diens leger van goed gefinancierde lobbyisten in de VS. Kirks weduwe en opvolgster als CEO van TPUSA, Erika Kirk, beweert nu ten onrechte dat zij en haar man nooit hebben getwijfeld aan hun steun voor Israël.

Israël blijft zich dus gedragen zoals Israël zich gedraagt, en dat is afschuwelijk. Zal Trump, die onlangs nog een uur te laat verscheen op een belangrijke G7-bijeenkomst in Parijs en daarbij verkondigde: “Ik ben de boss!“, tegenover de verzamelde staatshoofden, de moed hebben om Netanyahu en zijn vrienden het hoofd te bieden?

Zal een verwarde Trump het zelfvertrouwen hebben om het op te nemen tegen Netanyahu en zijn leger van Amerikaanse lobbyisten, vooral als zij bereid zijn om chantagemateriaal over hem openbaar te maken dat door Jeffrey Epstein is gegenereerd?

Trump heeft een flink ego, maar zal dat genoeg zijn, aangezien hij ook gênant dom en pretentieus kan zijn, waardoor hij mensen van zich vervreemdt met wie hij moet samenwerken? Zo zei Trump bijvoorbeeld in een kort interview in Parijs op een kleinerende toon dat de Italiaanse premier Giorgia Meloni “zo graag een foto met mij wilde… Ze is waarschijnlijk blij dat ik met haar heb gesproken. Ik hoefde niet met haar te praten.“ Naar verluidt voegde hij er vervolgens aan toe: “Ze smeekte me om een foto met haar te maken. Ze wilde zo graag een foto met mij. Ik zou het niet hebben gedaan, maar ik had medelijden met haar.”

Giorgia Meloni reageerde dat het hele verhaal van Trump een leugen was en „verzonnen”, dus vroeg ze zich af waarom hij zich gedwongen voelde om zoiets te doen tijdens een topbijeenkomst over buitenlands beleid, en zei: „Ik weet niet waarom de president van de Verenigde Staten zich zo gedraagt tegenover zijn bondgenoten — het is zeker niet de eerste keer dat dit gebeurt.” En er waren gevolgen. Kort nadat Meloni’s reactie online was geplaatst, kondigde de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken Antonio Tajani aan dat hij een bezoek aan de VS dat voor volgende week gepland stond, afzegde, waarmee hij aantoonde dat de manier waarop Trump zich gedraagt wel degelijk invloed heeft op hoe potentieel bevriende buitenlandse naties de Verenigde Staten zijn gaan beschouwen.

Hoe zal Donald Trump dan met Netanyahu omgaan als hij serieus een einde wil maken aan de oorlog met Iran? De vaak gewelddadige reactie van Israël wanneer anderen zich tegen het land verzetten, bestaat uit het uiten van dreigementen die soms uitmonden in valse vlag-aanvallen of zelfs moordaanslagen met exploderende piepers, zoals die in Libanon en elders zijn gebruikt. Corrupte politici die loyaal zijn aan Israël teisteren de Amerikaanse regering, en andere zionistische loyalisten controleren een groot deel van de kritieke infrastructuur van Amerika, met name de nationale media. Dus waar gaat dit heen? Geloof me, het zou wel eens een stuk erger kunnen worden!

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Trump over zijn critici: “Ofwel jaloers, gemeen of dom”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: