Toen ik klein was, hoorde ik die uitdrukking vrij vaak van de volwassenen om me heen. Voor mij betekende het eigenlijk dat je iets wat je wilde niet kon krijgen zonder ook de gevolgen daarvan te accepteren.
Officieel is het een veelgebruikte uitdrukking die betekent dat je niet tegelijkertijd van twee elkaar uitsluitende voordelen of opties kunt genieten – je moet het een of het ander kiezen, schrijft Todd Hayen.
De officiële uitleg past niet zo duidelijk in de context van dit artikel als mijn interpretatie uit mijn kindertijd. Je zult zo meteen zien wat ik bedoel.
Onlangs raakte ik verwikkeld in een diepgaand gesprek met een ultraliberaal type. Ik gebruik het woord ‘type’ omdat ik niet meer weet wat ‘liberaal’ eigenlijk betekent. De term is zo vaak verdraaid en geherdefinieerd dat hij elke herkenbare vorm heeft verloren. We hebben een nieuw label moeten bedenken – ‘woke’ – om te beschrijven wat vroeger ‘liberalen’ werden genoemd, maar die nu ver buiten de grenzen van de rede zijn afgedreven.
Wat me tijdens dit gesprek het meest opviel, was hoeveel van deze mensen (ervan uitgaande dat deze ene persoon representatief was voor velen) niet in staat lijken een zeer fundamentele waarheid te begrijpen: twee tegenstrijdige ideeën kunnen niet in dezelfde werkelijkheid bestaan. Ze kunnen niet van twee walletjes eten. Ze moeten kiezen. Maar dat doen ze doorgaans niet.
Je kunt niet geloven dat een land veilige grenzen moet hebben en tegelijkertijd vinden dat iedereen die dat wil, zonder enige juridische procedure het land mag binnenkomen. Een grens is óf gesloten (of gecontroleerd), óf open. Beide kunnen niet waar zijn.
Je kunt niet opkomen voor vrouwenrechten en tegelijkertijd een cultuur of ideologie (zoals de strenge sharia) steunen die vrouwen systematisch hun basisrechten ontzegt.
Je kunt niet geloven dat een vrouw het absolute recht heeft om haar ongeboren kind te aborteren en in één adem daarop aandringen dat ze gestraft moet worden als ze tijdens de zwangerschap drinkt of drugs gebruikt.
Dit zouden voor de hand liggende tegenstrijdigheden moeten zijn, maar voor veel mensen zijn ze dat niet. Naarmate ons gesprek vorderde, begon mijn hoofd te tollen. Toen we het over transkwesties hadden, vroeg ik: “Dus jij vindt dat een 11-jarige zijn of haar geslachtsdelen chirurgisch mag laten verwijderen? ”
“O nee,” antwoordde ze, “dat geloof ik niet!”
Later, toen ze gepassioneerd sprak over een gelijkmatige verdeling van rijkdom, zei ik: “Dus je bent een neomarxist?”
“O nee,” riep ze uit, “dat geloof ik ook niet!”
Het was elke keer hetzelfde patroon als we op uiteenlopende standpunten over een bepaald onderwerp stuitten. Ze omarmde gretig stelling nr. 1 (de taart hebben), maar verwierp resoluut de logische gevolgen van stelling nr. 2 (de taart opeten).
Dit is een ernstig probleem. Met dit soort logica is het onmogelijk om tot een echte conclusie te komen. De taart hebben maakt het opeten teniet – en uiteindelijk houd je niets over.
Ik heb hier een tijdje over nagedacht en besefte dat dit een van de belangrijkste redenen is waarom dit soort ‘types’ zo onverbeterlijk zijn en je er onmogelijk met ze kunt redeneren.
Het feit dat je niet zowel de taart kunt hebben als hem kunt opeten, is precies de reden waarom een verstandig mens uiteindelijk voor het ene of het andere standpunt kiest. Of, wat in mijn geval vaker voorkomt, besluit om geen van beide te kiezen.
Er zijn veel onderwerpen waarbij de gevolgen van het kiezen voor een van beide kanten zo afschuwelijk aanvoelen dat ik simpelweg weiger een standpunt in te nemen. Aangezien ik niet verantwoordelijk ben voor het beslissen voor iemand anders, is het voor mij gemakkelijk om mijn schouders op te halen en schaapachtig (woordspeling bedoeld) te mompelen: “Ik weet het niet, ik heb nog geen besluit genomen.”
Neem bijvoorbeeld het debat over de maanlanding. Als ik luister naar iemand die betoogt dat we echt op de maan zijn geland, merk ik dat ik instemmend knik. Als ik het tegenovergestelde argument hoor, ben ik het daar ook grotendeels mee eens. Ik kan me niet definitief aan één kant scharen omdat beide standpunten ongemakkelijke implicaties hebben, en niets in mijn leven hangt af van mijn beslissing. Dus twijfel ik.
De typische ultraliberaal houdt echter meestal star vast aan het officiële narratief (’Ja, we zijn absoluut op de maan geland’), zelfs wanneer hij wordt geconfronteerd met sterk tegenbewijs – zoals fotografische afwijkingen, het verdwijnen van originele telemetriegegevens, of de technologische beperkingen van die tijd die veel deskundigen nog steeds moeilijk kunnen verklaren. Ze geven misschien zelfs stilletjes enkele van deze punten toe als ze onder druk worden gezet (als ze er al naar luisteren, wat de meesten niet doen), maar ze weigeren toe te laten dat deze hun kernopvatting in twijfel trekken. Je kunt niet van twee walletjes eten.
Laat me een voorbeeld noemen waar ik veel duidelijker over ben: de instorting van de torens van het World Trade Center op 9/11. Ik ben er zeker van dat die gebouwen zijn neergehaald door een gecontroleerde sloop – of iets dergelijks.
De wetenschap en de natuurkunde zijn hier heel duidelijk over.
De meeste liberalen verwerpen dit zonder meer omdat het in tegenspraak is met het officiële narratief van een terroristische aanslag. Maar als je wijst op de basiswetten van de natuurkunde – dat een gebouw met een stalen skelet niet met bijna vrije valsnelheid binnen zijn eigen grondoppervlak kan instorten zonder dat de steunpilaren zijn verwijderd – zijn ze het soms met tegenzin eens met de natuurkunde… maar willen ze de voor de hand liggende conclusie nog steeds niet accepteren.
Je kunt niet beide standpunten innemen.
Een van de belangrijkste factoren bij het nemen van een duidelijke beslissing is het erkennen van deze specifieke waarheid: twee tegengestelde ideeën kunnen niet in dezelfde werkelijkheid bestaan. Wanneer ze hiermee worden geconfronteerd, worden de meeste kritische denkers gedwongen te kiezen. Welk principe is voor jou belangrijker?
Wat grenzen betreft, vind ik een gecontroleerde grens belangrijker dan een open grens. Daarom accepteer ik die keuze – samen met de noodzakelijke handhaving ervan – ook al vind ik sommige aspecten ervan wreed. (Dat gezegd hebbende: als de handhaving crimineel wordt, moet daar op de juiste manier iets aan worden gedaan.)
Mijn ‘ultraliberale’ gesprek liep dus slecht af, zoals zo vaak. En ik blijf me afvragen welke bewustzijnsveranderende stof er in die mRNA-vaccins zat. Ik hecht niet veel waarde aan de opmerking ‘liberalen zijn altijd al zo geweest’. Nee, dat zijn ze niet. Ze kwamen er misschien dichtbij, maar nooit zo extreem. Mijn argumenten kwamen over als iets uit de ruimte.
In dit soort situaties moet ik altijd denken aan een documentaire die ik ooit zag over het deprogrammeren van sekte-leden. Hoeveel logische, objectieve feiten er ook werden gepresenteerd, ze hielden koppig vast aan het oorspronkelijke sekteverhaal. Pas na zeer zorgvuldig en geduldig werk braken sommigen van hen eindelijk door.
Het spreekt voor zich dat ik daar geen tijd voor heb. En ik ben niet de therapeut van deze persoon. Maar man, het is echt alsof je met een sekte-lid praat.
En misschien zijn ze dat wel precies.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
You can’t have your cake and eat It too.
Ik hoorde dit vaker. Het is metafysisch. Het bezit op zich is een kortstondige illusie, want de cake zal bederven en is dan niet eetbaar meer. Het gaat over middel en doel.
Wat open grenzen betreft, ik vind dat sommige ‘inheemse’ volkeren meer rechten hebben, dus ook in het westen. Ze zeggen dan wel dat de VS een immigrantenland is (uit Europa), in de Meesters van het Verre Oosten staat dat de zielen van weleer hier zijn gereïncarneerd, inclusief de Indianen, die trouwens niet allemaal even lief waren. Te veel immigratie zal de vrijheid (= minder controle en minder formaliteiten) ernstig af doen nemen.
Toepassing, het overvloedige voedsel (er is genoeg voor de hele mensheid) ligt in de silo’s te rotten terwijl talloze mensen in de wereld verhongeren. Dat is wat het betekent.
Ik heb dit nog uit willen leggen aan leden van Share (‘deel samen en red de wereld’) die ik in de universiteitsmensa tegenkwam, maar in plaats daarvan werd ik eruit gezet door een stel negers.
Die negers schepten op over de luxe hoeren in Den Haag. Misschien om duidelijk te maken dat ze in hun uniform geen onderderlaag zijn, niet zomaar hoerenlopers, maar ‘klasse’.
Maar ze werken toch net zo hard als iedereen?!
indianen waren zelf moordenaars -maar somige stammen haden wel een mooi levensbeeld…
Cultuur betekent uitstel van bevrediging las ik.
.
Het kan ook een oproep tot matiging betekenen als het hebben voorop staat.
Als je al te veel cake eet krijg je overgewicht. En terwijl je eet denk je aan meer bezit. Ze willen het consolideren. Dat is de aard van een consumptiemaatschappij.
Alleen negers denken eerst aan seks, dat weet ik van de UVA. Deutsche Bank. Misschien een geluk dat Nederlandse vrouwen zulke hoerige typen zijn, anders waren ze hier niet.
Jozef liet in Egypte opslagplaatsen bouwen om tijdens de oogstjaren zoveel mogelijk graan op te slaan. Toen er hongersnood uitbrak, redde deze voorraad Egypte van de ondergang.
Egypte EN het toenmalige Israël !
De 11 broertjes die Jozef plm 30 jaar ervoor hadden verkocht aan een kamelenkaravaan die richting Egypte ging, en die aan hun gemeenschappelijke vader Jakob hadden verteld dat “Jozef door een leeuw was verscheurd”, kwamen ineens bedelen om graan hè ?
Ik zeg ’t u : honger doet ‘wonderen’ ..!
“EN het toenmalige Israël”
Glimworm,
Er was toen enkel Kanäan. Het was slechts een groep van zo’n 70 personen die vanuit dit gebied naar Egypte trok in die periode. Jakob werd door God Israël genaamd nadat hij een hele nacht worstelde met een mysterieuze man. Het is pas in de loop der eeuwen in Egypte dat de nakomelingen groeiden in aantal.
Zolang Jozef leefde en regeerde (ongeveer 70 jaar), en zolang de farao die hem kende aan de macht was, leefden de Israëlieten in weelde en vrijheid in de regio Gosen. Daarna waren de rollen omgekeerd en werden zij zelf tot slaaf gemaakt. Het totale verblijf van de Israëlieten in Egypte was ongeveer 430 jaar, waarvan ze het grootste deel ruwweg zo’n 350 tot 400 jaar als dwangarbeiders en slaven hebben doorgebracht.
En met deze eerste proletenstreek van de geldmentaliteit-jongens werd het volk tot slaaf gemaakt. Dat moet je er wel bij vertellen. Daarmee heeft het tuig van boven geleerd hoe andere mensen afhankelijk van je te maken; met slim zakendoen. En dat lezen Christenen? Ze lezen gewoon dat een zakenman dé manier had gevonden andere mensen te vangen? Ze lezen er gewoon overheen? En denken dat het goed is. Dat was het begin van het einde van de vrijheid. Zo is de slavernij begonnen. Eerst waren de mensen vrij, maar moesten zichzelf verkopen omdat iemand zo slim was geweest een grote voorraad aan te leggen. Dit is misdadig, lijkt mij.
In één of andere amerikaanse staat (ik geloof Californië) zijn er al een hele serie wetsvoorstellen gelanceerd om iedere negroïde persoon een paar honderdduizend dollar te geven, ter compensatie voor de slavernij van hun verre voorouders.
Moet je je voorstellen ; dan moeten mensen die al generaties lang geen slaven hebben bezeten plotseling zwarte mensen die al generaties lang geen slaaf meer zijn geweest, vèt gaan betalen!
HOE LIJP cq ‘woke’ wil je ’t hebben ???
Ik zeg wa-haa-ha-haaa-ha-haaaaaa !!!!