Het Iraanse luchtverdedigingssysteem is er op vrijdag 3 april in geslaagd een Amerikaanse F-15E boven Iran neer te halen. Er is enige onenigheid en verwarring over de exacte locatie (daarover later meer). De piloot en de WSO (d.w.z. Weapons System Officer) hebben zich beiden met succes uit het vliegtuig gekatapulteerd, maar raakten van elkaar gescheiden. De piloot werd snel gered door de Combat Search and Rescue (d.w.z. CSAR) en de twee Pave Hawk-helikopters die hem in veiligheid brachten, werden geraakt, maar slaagden erin om Koeweit te bereiken — ondanks dat ze zichtbare zwarte rook achter zich lieten.
De WSO had niet zoveel geluk. Hij zou 5 mijl ten noordwesten van de plek zijn geland waar hij uiteindelijk werd gered. Ik ontken niet dat hij door Amerikaanse Special Operations-troepen op een bergkam is opgepikt — de rode cirkel aan de linkerkant van de foto is de gemelde locatie van de piloot, de rode cirkel aan de rechterkant van de foto is het vliegveld waar de Amerikaanse Special Forces zijn geland, schrijft Larry Johnson.
Er zijn een paar echte vreemde dingen aan dit verhaal. De WSO is normaal gesproken een luitenant of een kapitein… Deze WSO is een kolonel die de vice-wingcommandant is op de Muwaffaq Salti Air Base (MSAB) in Jordanië. Dit verklaart mede het grote aantal middelen dat is ingezet om hem te vinden en te redden. Verschillende persberichten beweren dat hij een gebroken been of een gebroken enkel had. Dit roept een terechte vraag op… Hoe kon een man met een gebroken been vijf mijl lopen en vervolgens een berg beklimmen? Ik suggereer niet dat het een onmogelijke taak is, maar het roept wel enkele vragen op over de nauwkeurigheid van het verslag van de gebeurtenissen door het Amerikaanse leger.
En nu komt de clou… De geolokaliseerde wrakstukken van de C-130’s, die blijkbaar gebruik maakten van een lokale “landbouwlandingsbaan” (zie de foto hierboven), bevinden zich toevallig precies boven een berg, op ongeveer 35 km afstand van de nucleaire faciliteit in Isfahan, waar het Iraanse “bijna-wapenkwaliteit” verrijkte uranium naar verluidt wordt opgeslagen. Was deze hele affaire een mislukte aanval door Amerikaanse Special Operations-troepen om Iraans uranium voor de faciliteit in Isfahan in beslag te nemen?
Voordat ik mijn mening geef, wil ik dat u enkele andere verslagen in overweging neemt die de ronde doen. De eerste is het Substack-artikel van Simplicius: Het is officieel: Amerikaanse troepen diep in Iran te midden van weer een dag vol vernederende verliezen. Simplicius beweert dat een grootschalige Amerikaanse reddingsoperatie voor het tweede bemanningslid (wapensystemenofficier) van een neergestorte F-15E Strike Eagle in feite de eerste officiële Amerikaanse “troepen op de grond” in Iran heeft bevestigd. Wat de VS presenteerde als een rechttoe rechtaan gevechtszoek- en reddingsmissie (CSAR) betrof een aanzienlijke inzet van speciale eenheden die diep het Iraanse grondgebied binnendrongen, wat volgens Iraanse rapporten en openbare bronnen resulteerde in zware verliezen aan vliegtuigen aan Amerikaanse zijde.
Simplicius stelt dat het ‘reddings’-verhaal mogelijk als dekmantel heeft gediend of samenviel met een bredere doelstelling: de operatie was precies geconcentreerd in het gebied waar Iran aanzienlijke hoeveelheden verrijkt uranium en nucleair gerelateerd materiaal opslaat. Hij suggereert dat dit een gevaarlijke escalatie markeert, waarbij Amerikaanse speciale operatietroepen nu diep in Iran opereren — de eerste erkende ‘troepen op de grond’ in het huidige conflict.
Anthony Aguilar, een gepensioneerde officier van de Special Operations, heeft een iets andere kijk op de zaak. Hij poneert de volgende hypothese:
De reddingsoperatie breidde zich uit tot de gewenste Delta Force-, JSOC-, SOF- en ST-6-operatie met hoog risico om OOK het uranium in Iran in beslag te nemen; vandaar de behoefte aan zoveel operators, ondersteuning, vliegtuigen, enz. Dit WAS bedoeld als die operatie. Het mislukte. Dus wat is er met de vliegtuigen gebeurd? Ik geloof niet dat ze ‘vastzaten’. Ik heb MC-130J’s door vuil, modder, sneeuw, grind, enz. zien ploegen. Ik betwijfel of ze vastzaten. Het is waarschijnlijker dat het vliegtuig bij de landing werd geraakt en waarschijnlijk ook schade opliep terwijl het op de grond stond bij de haastig ingerichte FARP op het oude vliegveld in Isfahan, ‘handig’ dicht bij de plek waar het verdachte uranium mogelijk was opgeslagen.
Dan is er Greg Bagwell, die momenteel voorzitter is van de UK Air & Space Power Association, podcaster, RUSI Distinguished Fellow en voormalig senior commandant bij de RAF. Hij schreef het volgende op X:
Sommigen vragen zich misschien af waarom de VS twee MC-130’s naar een landingszone in Iran hebben gevlogen in plaats van andere beschikbare types te gebruiken. De aanwijzing ligt in het gebruik van de Night Stalker AH-6 Little Bird-helikopters, die ook op de voorste landingsplaats werden vernietigd. De WSO bevond zich een paar honderd kilometer diep in Iran en het werd waarschijnlijk als te riskant beschouwd om helikopters helemaal heen en weer te vliegen nadat er al zo veel voorafgaande waarschuwingen waren gegeven, en na de treffers die waren opgelopen bij het evacueren van de piloot op dag 1. Maar de locatie van de WSO hoog in de bergen en met wat klinkt als een verwonding, vereiste nog steeds het soort hulp dat alleen een helikopter kon bieden. Enter de Night Stalker AH-6 Little Bird.
Deze kan worden vervoerd met een C-130 en is binnen enkele minuten na het uitladen klaar voor de vlucht. Het enige wat dus nodig was, was een plek om een C-130 te laten landen, ver genoeg weg van de problemen, maar dicht genoeg bij de neergestorte piloot. Ondertussen zouden de AH-6 Little Bird-helikopters de neergestorte piloot hebben opgepikt en hem teruggebracht naar de landingsbaan. Helaas lijkt het oppervlak van de landingsbaan niet geschikt te zijn geweest voor een C-130. Als gevolg daarvan werden enkele De Havilland Canada Dash 8’s (ja, de ironie!) ingezet om personeel te evacueren, maar deze konden de AH-6 Little Birds niet vervoeren. De enige optie was dus om zowel de MC-130 als de AH-6-helikopters te vernietigen, in plaats van het risico te nemen om de laatste weg te vliegen. Dat is dus de reden waarom we geen V-22 Osprey of een Sikorsky MH-60/HH-60 Pave Hawk bij de operatie betrokken zagen – het was een afweging op basis van risico en nut. Sommigen zullen parallellen zien met de ramp op de Desert One-landingsbaan tijdens Operatie Eagle Claw in 1980, maar dit was een berekend risico dat werkte.
Laat me je nu vertellen wat ik denk dat er is gebeurd. Het neerschieten van de F-15E was geen list om een geplande Special Ops-aanval op de nucleaire locatie in Isfahan te verhullen. Het was een ongelukkige gebeurtenis voor de piloot en de WSO. Gezien de rang van de WSO – en de zeer geheime kennis die hij heeft over Amerikaanse operaties in de Golf en in Iran – werd zijn redding een topprioriteit. De urgentie van de situatie leidde ertoe dat de JSOC-eenheid (ik neem aan dat ze in Koeweit zijn gestationeerd) werd gealarmeerd om zich bij de CSAR-operatie aan te sluiten. De twee C-130J’s waren waarschijnlijk al geladen met twee AH-6 Little Birds. Ik denk dat het puur toeval was dat de vermiste WSO werd gelokaliseerd ten noordwesten van de rudimentaire landingsbaan die de JSOC-eenheid van plan was te gebruiken om haar aanval op Isfahan uit te voeren. Hun bekendheid met het gebied, gebaseerd op hun eerdere planning voor de aanval op Isfahan, leidde ertoe dat zij de opdracht kregen om de WSO te redden in plaats van de aangewezen CSAR-eenheid, die bemand wordt door Pararescue Jumpers, ook wel PJ’s genoemd (die naar mijn mening de stoerste kerels zijn binnen Special Ops).
We weten nog steeds niet waarom de C-130’s niet konden opstijgen en dat twee vliegtuigen van het 427th Special Operations Squadron, die met C295’s vliegen, werden opgeroepen om de evacuatie van de Amerikaanse troepen, inclusief de WSO, uit te voeren.
Dit hele fiasco is misschien een geluk bij een ongeluk. Het verlies van een aantal belangrijke luchtmiddelen en de blootstelling van het afgelegen vliegveld op een steenworp afstand van Isfahan kunnen de Amerikaanse commandanten ertoe dwingen de geplande aanval om nucleair materiaal uit Iran te veroveren af te blazen. Terwijl de Amerikaanse troepen, als schaakstukken, op vrijdag 3 april waren verzameld en op hun plaats stonden om de missie tegen Isfahan uit te voeren, heeft de bevelvoerende admiraal bij CENTCOM mogelijk twijfels en deelt hij zijn zorgen over de inbreuk op de operationele veiligheid met de voorzitter van de gezamenlijke stafchefs.
Ik weet maar één ding zeker: we krijgen nog niet het ware verhaal over de redding van de WSO op zaterdag.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Hollywood in Iran…Pffff
“Wag the Dog” en “Behind Enemy Lines”?
Ze zeggen wel eens: de eerste keer is toeval, de tweede keer is opmerkelijk en de derde keer is een patroon, het is geen toeval en ook niet opmerkelijk het is een Amerikaans verschijnsel van opportunisme, een patroon dus naar mijn mening.
Operation Eagle Claw: een mislukte reddingsoperatie in Iran (1980)
https://historiek.net/operation-eagle-claw-mislukte-gijzelingsoperatie-iran-1980/182210/
In 2015 werd Historiek door het publiek, uitgeroepen tot de beste online, geschiedenisproject van Nederland
Heel waarschijnlijk, dat deze hele operatie tot doel had,
het verrijkte uranium bij Isfahan op te sporen en mee te nemen.
Het mislukte.
[ Als het zich daar bevindt. Maar Grossi, IAEA, zei van wel.
Grossi werkt voor US, UK, Israel. ]