Westerse sancties zijn een dwangbuis voor westerse economieën

Gelooft iemand dat de internationale economische strategie van Trump ook maar enige verdienste heeft? Kunnen we echt aannemen dat hij weet wat hij doet wanneer hij sancties oplegt aan landen die volgens hem de nationale belangen schaden, terwijl we zien dat deze sancties een averechts effect hebben op Amerikaanse werknemers?

Secundaire sancties zijn bijna onmogelijk uit te voeren. Je zou denken dat Trump dat wel geleerd zou hebben toen hij ze tijdens zijn eerste ambtstermijn oplegde aan Turkije, China, Zuid-Korea en India omdat ze Iraanse olie kochten. In eerste instantie leken ze te werken. Maar het duurde niet lang voordat China ‘omwegen’ bedacht en een oplossing vond waardoor ze nog steeds goedkope olie uit Teheran konden kopen en doen alsof dat niet zo was. En toen volgden de anderen, schrijft Martin Jay.

En nu lijkt het erop dat Trump het nog steeds niet begrijpt. Maar het is niet alleen Trump, ook de Europese Unie en haar lidstaten begrijpen het niet. Elke economiestudent zal je vertellen dat de Duitse economie in een alarmerend tempo uiteenvalt en dat het Verenigd Koninkrijk binnen een jaar een enorme reddingsoperatie van het IMF nodig zal hebben, als gevolg van de ineenstorting van die economieën in verband met de financiering van de oorlog in Oekraïne en het feit dat ze geen goedkope Russische olie meer kopen. Hebben sancties tegen Rusland enig westers land geholpen? Natuurlijk niet.

Onlangs heeft de VS sancties opgelegd aan de Russische oliegiganten Rosneft en Lukoil en hun dochterondernemingen, terwijl de EU min of meer tegelijkertijd officieel haar 19^e pakket sancties tegen Moskou heeft ingevoerd, gericht op meer dan 117 schepen van wat Brussel een Russische “schaduwvloot” noemt, bestaande uit schepen die in verschillende landen zijn geregistreerd maar vermoedelijk eigendom zijn van Russische particulieren of bedrijven.

En toen besloot Trump plotseling dat India het voorbeeld zou zijn om te straffen, om de wereld te laten zien dat je niet ongebonden kunt zijn en het beste van twee werelden kunt krijgen.

Eerder dit jaar legde Trump een tarief van 25% op aan India, waarbij hij de aankoop van Russische olie als reden aanvoerde. Het tarief was in feite een dubbele klap, omdat het werd toegevoegd aan een bestaande heffing van 25% die was opgelegd als onderdeel van ‘Liberation Day’. De Amerikaanse president beschuldigde India en China ervan bij te dragen aan het conflict in Oekraïne door Russische ruwe olie te kopen.

Landen die ook ruwe olie uit Rusland kochten, zoals Marokko, waren misschien even bezorgd dat de stunt met India ook hun kant op zou komen, maar Rabat hoefde zich geen zorgen te maken. In een wereld die nu multipolair is, lijken dergelijke humeurige sancties in Amerikaanse stijl echter niet te werken. Tegenwoordig is er een wereldwijde tendens waarbij veel landen zich losmaken van hun afhankelijkheid van de Amerikaanse dollar, met BRICS als opkomend nieuw handelsblok. Sancties zoals die tegen India lopen het risico dat ze de Indiërs in de armen drijven van andere, grotere klanten die hen kunnen voorzien van betere, goedkopere wapens. In het geval van China duwt het Peking alleen maar in de richting van een geo-militaire strategie in het Oosten tegen de VS en zijn bondgenoten. Het lijkt wel alsof de adviseurs van Trump hem hebben verteld dat India een makkelijke prooi was en dat de leiders van dat land snel zouden toegeven.

Wat een kolossale beoordelingsfout zijn sancties geweest, zowel voor de VS als voor de EU-regeringen, die nu wanhopig op zoek zijn naar nieuwe fiscale maatregelen om hun openbare infrastructuur intact en operationeel te houden.

De sancties van het Westen tegen Rusland zijn zo spectaculair mislukt dat we alleen maar kunnen aannemen dat Rusland zich hierop had voorbereid en ondanks deze sancties sterker is geworden. Sancties kunnen de oorlog in Oekraïne duidelijk niet stoppen. Alleen een loskoppeling van de wilde, misleidende opvattingen die veel westerse leiders nog steeds hebben, namelijk dat de Russische economie op haar knieën ligt en haar strategie op het slagveld in Oost-Oekraïne niet kan volhouden, kan dit doen. Dat de EU overweegt om in beslag genomen Russische activa te stelen, is geen strategie. Het is een falen van het bestuur op zoveel niveaus, maar het is gemakkelijk te begrijpen waarom Zelensky nog steeds aan het spel deelneemt, aangezien het geld dat uit het Westen komt hem het minimale bedrag aan oorlogsmateriaal oplevert om de hele circusact in stand te houden, terwijl hij de staat van beleg in het land handhaaft en zo president blijft, ver buiten zijn wettelijke mandaat. Wat zullen deze leiders zeggen als Pokrovsk, een stad in Oost-Oekraïne die omsingeld is door Russische troepen, valt? Terwijl Zelensky zijn eigen speciale troepen daarheen stuurt om tijd te winnen, laat Rusland buitenlandse journalisten toe om daarheen te gaan en zich bij het leger te voegen, zo zeker is Poetin ervan dat het moment nabij is dat deze ene belangrijke stad als een dominosteen zal vallen en het hele Oekraïense leger mee zal sleuren.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

EU wil sancties tegen “Kremlin-propagandisten”

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: