Wat weerhoudt Trump er echt van om het laatste aanbod van Iran te accepteren?

De hypocrisie is verbijsterend. Centraal in de meest recente onderhandelingen over de openstelling van de Straat van Hormuz staat de belachelijke dubbele moraal van Amerika. Enerzijds klaagt het dat Iran volgens het internationaal recht niet het recht heeft om de smalle zeestraat te controleren, terwijl het schijnbaar niet in staat is de ironie te zien van het opleggen van een blokkade op de scheepvaart via zijn eigen oorlogsschepen.

Het meest recente aanbod van Iran – om de zeestraat te openen in ruil voor het opheffen door Trump van zijn blokkade, die een groot deel – maar niet alle – van de Iraanse olie ervan weerhoudt zijn afnemers te bereiken – lijkt op het eerste gezicht redelijk. Trump zou de benzineprijzen in de VS in een oogwenk kunnen verlagen, aangezien de internationale olieprijs zou dalen tot een veel lager niveau, dicht bij 70 dollar per vat, en hij zou kunnen hopen een greintje geloofwaardigheid terug te winnen als iemand met enige economische verdienste nu de tussentijdse verkiezingen in november naderen. In ieder geval zouden arbeiders in de VS geen benzine van vier dollar per gallon hoeven te betalen. Voor de Iraniërs is het natuurlijk beter als de zeestraat open is en al hun olie het land uit kan, aangezien ze al op het punt staan de productie stil te leggen omdat hun opslagfaciliteiten vol raken. Voor Iran is het duidelijk dat ze een einde aan de oorlog willen, en ze zien de controle over de zeestraat als een belangrijke troefkaart voor alles. Hun driepuntenvoorstel was dat de VS een einde aan de oorlog zou garanderen, de sancties zou opheffen en het onderwerp van de nucleaire onderhandelingen zou uitstellen, schrijft
Martin Jay.

Er wordt gemeld dat Trump niet blij is met het voorstel, ook al heeft hij er wat tijd aan besteed om het met veiligheidsexperts te bespreken. Zijn focus ligt op nucleaire garanties, omdat hij vastzit aan het idee dat hij het Amerikaanse volk een overwinning kan presenteren: dat hij, en hij alleen, de Iraniërs ertoe heeft gebracht in te stemmen met geen uraniumverrijking meer. Maar de man-kind die Trump is, begrijpt niet dat deze concessie te wijten is aan zijn eigen blunders, aangezien dit aanbod oorspronkelijk op tafel lag voordat de VS en Israël op 28 februari de oorlog begonnen. De Iraniërs weten dat ze een groot deel van hun onderhandelingspositie zullen verliezen als ze Trump nu dit cruciale punt geven. Ze spelen zelf de kaart van de regimewisseling uit, in feite tegen Trump in de aanloop naar de tussentijdse verkiezingen, want als hij niet beide kamers met een Republikeinse meerderheid veiligstelt, kan hij wel eens met afzetting worden geconfronteerd.

Maar is het echt zo dat Trump zo ontevreden is over het aanbod van Iran, of wordt dit verkeerd weergegeven? Er wordt ons vaak voorgehouden dat Trump almachtig is in vrijwel alle aspecten van het presidentschap, maar in werkelijkheid zijn er andere spelers die hem beïnvloeden, niet in de laatste plaats de Israëlische lobby zelf, maar misschien nog wel belangrijker: sleutelfiguren in zijn naaste omgeving.

Het is in Washington geen geheim dat zowel J.D. Vance als Marco Rubio zelf hun zinnen hebben gezet op een presidentskandidaatschap in 2028. In het geval van Vance heeft hij buitengewone inspanningen geleverd om ervoor te zorgen dat hij slechts een boodschapper is in de besprekingen in Islamabad en geen deel uitmaakt van enige deal, wat in alle gevallen Israël zal teleurstellen. Rubio is erin geslaagd om helemaal afstand te houden. Over het laatste voorstel van Iran zet Rubio uiteen waarom de deal moet worden afgewezen, bijna alsof hij namens de regering van Israël spreekt.

“Wat ze bedoelen met het openstellen van de zeestraten is: ‘Ja, de zeestraten zijn open, zolang je maar met Iran afstemt, onze toestemming krijgt, of anders blazen we je op en betaal je ons,’” zei Rubio, toen hem werd gevraagd naar Trumps bewering dat Iran een “veel beter” aanbod had gestuurd.

“Dat is geen openstelling van de zeestraat. Dat zijn internationale waterwegen. Ze kunnen een systeem waarin de Iraniërs bepalen wie een internationale waterweg mag gebruiken en hoeveel je hen moet betalen om die te gebruiken, niet normaliseren, en wij kunnen niet tolereren dat ze dat proberen,” zei Rubio.

Het is belangrijk om te onthouden dat deze opmerkingen werden gemaakt *nadat* Trump de opmerking over het “betere aanbod” had gemaakt, aangezien dit aantoont dat, hoewel Trump wellicht flexibeler was geweest in het bekijken van het aanbod, hij aan beide kanten wordt omringd door twee spelers die niet naar de verkiezingen van 2028 willen gaan zonder de volledige steun van de Israël-lobby en haar geld.

Waarschijnlijk zal de impasse blijven bestaan, ook al hebben een aantal deskundigen erop gewezen dat het aanbod van Iran redelijk is, aangezien de aanpak van de nucleaire kwestie alleen kan plaatsvinden onder betere voorwaarden om de onderhandelingen te starten.

Analist Negar Mortazavi, senior fellow bij het Center for International Policy, zei dat het Iraanse voorstel “redelijk” lijkt, aangezien de situatie in de Straat van Hormuz “een wereldwijde crisis heeft veroorzaakt en landen over de hele wereld willen dat deze wordt opgelost”.

“Zowel Teheran als Washington moeten zich onmiddellijk richten op het herstellen van de doorgang in de Straat”, legde Mortazavi uit. “Teheran zal niet toegeven als de VS de blokkade niet opheft, en Washington zal dat niet doen als Iran de Straat niet opent. Dit kan dus een goede eerste stap zijn naar een meer permanent staakt-het-vuren, en nadat de spanning is afgenomen, kunnen beide partijen over andere kwesties praten.”

Trump zal de logica hier echter niet inzien, aangezien hij ook onder te grote druk staat van Israël, dat het toestaan van het openen van de belangrijkste inkomstenbron van de Iraniërs in het beste geval als een toegeving en in het slechtste geval als een sensationele nederlaag zou beschouwen. Zowel Israël als de VS betalen de prijs van het feit dat ze totaal geen geloofwaardigheid hebben als het gaat om oprechtheid en het nakomen van beloften. Iran kan hen simpelweg geen centimeter vertrouwen, en dus kunnen er geen beloften worden gedaan voorafgaand aan gesprekken over de nucleaire situatie, hoewel Trump altijd de optie heeft om naar de experts te luisteren, die het er allemaal over eens zijn dat Iran niet geïnteresseerd is in een atoombom als die hen bindt aan sancties die hun economie in een wurggreep houden. Het echte probleem is dat geen enkel resultaat Trump afschildert als een slimme onderhandelaar, aangezien hij onderhandelt vanuit een positie van zwakte in plaats van kracht en nog steeds vasthoudt aan een achterhaalde fantasie dat de VS een enorme militaire macht is en Iran een kleine speler.

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Terwijl Amerika betaalt: de familie-Trump zou haar vermogen enorm hebben vergroot

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: