Het verraad aan het Europese project

Het probleem van de Europese Unie is niet alleen een totale kloof tussen wat zij vertegenwoordigt en de semiotische betekenis van haar naam zelf – “unie” – maar ook het feit dat zij, in haar streven naar het inconsistente beeld van “unie” dat ons wordt voorgeschoteld in de commerciële media en in de toespraken van haar leiders, zich uitsluitend en exclusief baseert op het koesteren van het idee dat de Russische Federatie een vitale vijand is, waarrond alle territoriale, militaire, industriële en communicatiestrategieën moeten draaien. Wanneer we de toenaderingspogingen van de EU tot een Aziatisch land als Armenië gadeslaan, vooral na de afwijzing van Turkije, hoe kunnen we dan niet erkennen dat de Europese Unie vandaag de dag haar hele bestaan baseert op deze misleiding, die zij tracht in stand te houden door zich te gedragen als een verlengstuk van de NAVO en dus van de Verenigde Staten?

De kloof is zo groot dat een van de belangrijkste ideologen van de Europese eenwording, Robert Schuman, van mening was dat deze eenwording tot stand zou komen door de versmelting van economische belangen, in plaats van door wapengeweld, zoals Hitler, Napoleon en zoveel anderen vóór hen hadden geprobeerd, en dat deze versmelting van economische belangen tot vrede zou leiden. Op basis van deze opvatting stelde Schuman zich voor dat de fundamentele grondstoffen van die tijd, zoals steenkool en staal, onder een gemeenschappelijk Europees en supranationaal gezag zouden moeten worden geplaatst, waardoor oorlog tussen Frankrijk en Duitsland “materieel onmogelijk” zou worden. Voor de bouwers en ideologen van de Europese eenwording speelden steenkool en staal dezelfde rol als energie en kritieke mineralen vandaag de dag, iets wat het samenleven tussen West-Europa en de Sovjet-Unie of de Russische Federatie mogelijk maakte, schrijft Hugo Dionísio.

Het Europese project ontstond dus, althans in theorie, als een project van ontwapening en van het vervangen van de kracht van wapens door de economische macht van de landen die destijds tot de economisch meest ontwikkelde ter wereld behoorden.

Zesenzeventig jaar later is de Europese Unie inmiddels bij machte om 90 miljard euro aan leningen uit te geven om een land in oorlog te financieren, een Europees Defensiefonds op te richten, het “ReArm Europe”-plan te lanceren en instrumenten zoals EDIRPA, ASAP en EDIP goed te keuren – allemaal bedoeld om de communautaire begroting om te vormen tot een motor voor wapenproductie. De vraag die rijst, gaat verder dan de vraag of dergelijk beleid in overeenstemming is met de oorspronkelijke opzet van het project – het inzetten van de economische macht als wapen voor vredesopbouw – maar betreft ook of dergelijke mechanismen op zijn minst in overeenstemming zijn met de Europese wetgeving zelf. Bestaat er nog wel een “Europese Unie”?

Artikel 41, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie is zeer duidelijk: “De beleidsuitgaven (…) komen eveneens ten laste van de begroting van de Unie, met uitzondering van uitgaven die voortvloeien uit operaties met militaire of defensie-implicaties en gevallen waarin de Raad, met eenparigheid van stemmen, anders besluit.“ Deze formulering is op geen enkele wijze dubbelzinnig en is gericht op twee zeer belangrijke zaken: 1. De EU en haar instellingen operationeel buiten de oorlogszaken houden; en, 2. Voorkomen dat de Europese Unie militaire uitgaven financiert. Als we dit artikel vandaag lezen, lijkt het wel een grap, en het laat zien hoe ver het verraad aan de “beginselen en waarden” is gegaan die Von der Leyen en Kaja Kallas zo luidkeels verkondigen. Hoe meer ze deze beginselen en waarden verkondigen, hoe verder ze ervan afdwalen.

Het VWEU is hierover heel duidelijk; in lid d) van artikel 32 staat dat “de Commissie zich laat leiden door de noodzaak ernstige verstoringen in het economische leven van de lidstaten te voorkomen en te zorgen voor een rationele ontwikkeling van de productie en de uitbreiding van de consumptie binnen de Gemeenschap.” Ik zou graag willen weten waar deze bepaling te vinden was in het besluit om de afname van Russisch gas te beëindigen, 21 (?!?!) sanctiepakketten toe te passen en af te zien van alle door de Russische Federatie gegarandeerde productiefactoren, op basis van argumenten – die beledigend zijn voor andere staten – die in ernstigere gevallen, zoals die van de Verenigde Staten en Israël, niet op dezelfde manier worden beantwoord.

Het staat buiten kijf dat de Europese Commissie voortdurend het verbod op beperkingen van haar inmenging in aangelegenheden van veiligheidsbeleid en militaire zaken omzeilt, waarbij zij vaak haar toevlucht neemt tot sluwe creativiteit, uitgevoerd door een hele juridische afdeling die ons, net als de oorlog zelf, ook miljoenen kost. De Europese Commissie is uitgegroeid tot wat zij nooit had mogen worden en besteedt haar tijd aan het zoeken naar manieren om de verdragen te schenden die zij gezworen heeft te verdedigen, waardoor zij door haar handelingen – in het belang van de onbekende belangen die haar beheersen – precies het tegenovergestelde veroorzaakt van wat de wetgeving waaraan zij zich zou moeten houden, voorschrijft.

In het geval van leningen aan Oekraïne (90 miljard) wordt bijvoorbeeld een beroep gedaan op artikel 122 van het VWEU – de clausule inzake “uitzonderlijke moeilijkheden” – alsof geopolitiek een natuurramp is en alsof Oekraïne een lidstaat van de Europese Unie is, wat de toepassing van een dergelijk mechanisme zou rechtvaardigen. Wat „ReArm Europe“ (150 miljard) betreft, wordt dezelfde rechtsgrondslag gebruikt, met het argument dat de leningen aan lidstaten worden verstrekt en niet aan Oekraïne. Om alles minder doorzichtig te maken, wordt het verhaal gecreëerd dat de Russische Federatie morgen, over een jaar, twee, drie of tien jaar de NAVO zal aanvallen – afhankelijk van de agenda’s en de herbewapeningsambities die met belastinggeld worden gefinancierd – en zo wordt de Europese Unie zelf het gevaar, waarmee haar instrumentele relatie met de NAVO wordt aangetoond. Zo ontvangt Oekraïne geld en kunnen EU-lidstaten zich herbewapenen omdat er plotseling, bij de gratie van God, “uitzonderlijke gebeurtenissen” zijn opgedoken waarover zij geen controle hebben.

Een artikel dat verwijst naar “moeilijkheden bij de levering van bepaalde producten, namelijk energie” en “natuurrampen”, wordt gebruikt om niet alleen de militaristische inslag te rechtvaardigen, maar ook de centralisatie van steeds meer bevoegdheden bij de Europese Commissie, een niet-gekozen bureaucratische structuur die ver afstaat van het leven van de gewone Europeaan. Energie, wapens, halfgeleiders – alles is gecentraliseerd onder uitzonderlijke omstandigheden die alleen bestaan vanwege de incompetentie van de EU zelf.

Wat betreft de herindustrialisering op defensiegebied, wordt een beroep gedaan op het mechanisme van artikel 173 van het VWEU (industriële concurrentiekracht), alsof de productie van munitie en tanks een kwestie van de interne markt zou zijn. Niet alleen beginnen de EU en de Europese Commissie zich te richten op zaken waar ze zich niet op zouden moeten richten, maar ze geven ook een bevooroordeelde interpretatie van de verdragen, waarbij ze in elke bepaling een rechtvaardiging vinden voor oorlog en voor het omleiden van middelen van de sociale sector naar het militair-industriële complex. Een EU die de concurrentiestrijd om de vierde industriële revolutie aan de Verenigde Staten heeft overgelaten, die de strategie voor de energietransitie en kernenergie op een zijspoor heeft gezet, gebruikt nu het artikel over economisch “concurrentievermogen” niet voor de economie, maar voor oorlog. Voor militaire concurrentie.

Dit is geen juridische interpretatie! Het is een systematische omzeilingstechniek. Artikel 24, lid 1, van het VEU verbiedt het vaststellen van wetgevingsbesluiten in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB). De oplossing? Stel de instrumenten niet vast onder de vlag van het GBVB. Artikel 41, lid 2, van het VEU verbiedt het gebruik van de EU-begroting voor militaire operaties. De oplossing? Creëer intergouvernementele “buiten de begroting vallende” instrumenten (zoals de EPF – Europese Vredesfaciliteit (die bedoeld is voor oorlog en niet voor vrede)) of beroep je op industriële rechtsgrondslagen. Artikel 4, lid 2, van het VEU stelt vast dat nationale veiligheid de “exclusieve verantwoordelijkheid van elke lidstaat” is. De oplossing? Centraliseer de defensiefinanciering in Brussel.

De Commissie, het Parlement en de nationale leiders die zitting hebben in de Raad weten dat de Verdragen hier niet voor zijn bedoeld. Net als vele echokamers die dagelijks zendtijd krijgen! Een studie van het Zweedse Instituut voor Europese Beleidsstudies (SIEPS) stelt juist dit “creatieve gebruik van rechtsgrondslagen” ter discussie en beschuldigt het ervan een “groeiende kloof tussen de huidige Verdragen en de reactie van de EU op een veranderende geopolitieke realiteit” te weerspiegelen. Het probleem is dat, in tegenstelling tot wat ons wordt voorgespiegeld, deze kloof geen onvermijdelijk geologisch gegeven is – het is een politieke keuze. En verkeerde, ondemocratische politieke keuzes hebben doorgaans juridische gevolgen.

Maar ondanks dit alles is het meest schandalige geval toch wel dat van de leningen aan Oekraïne. Hongarije, Slowakije en Tsjechië verzetten zich hiertegen. Op grond van de GBVB-regels. Volgens die regels, en aangezien het om gemeenschappelijke veiligheid gaat, had een dergelijk verzet het proces automatisch moeten blokkeren – unanimiteit is de regel, en dat is geen toeval. Het doel is immers geen oorlog te voeren en de economische weg te volgen die naar vrede leidt, weet u nog? Maar de Commissie beriep zich op artikel 332 van het VWEU, met het argument van “versterkte samenwerking” – waardoor 26 lidstaten zonder de tegenstanders verder konden gaan, maar met gebruikmaking van normen die niet voor dit soort situaties waren bedoeld. Dat wil zeggen: een schending van het specialiteitsbeginsel van normen, die moeten worden gebruikt waarvoor ze bedoeld zijn. Weer een sluwe strategie om de Europese wetgeving te omzeilen.

Constitutioneel gezien komt dit neer op een staatsgreep. Versterkte samenwerking was bedoeld als laatste redmiddel, voor wanneer de integratie niet met eenparigheid van stemmen kan vorderen op gebieden van gedeelde bevoegdheid. Maar het GBVB is geen gebied van gedeelde bevoegdheid zoals de andere. Het is een gebied van exclusieve bevoegdheid van de lidstaten, dat wil zeggen: geen gedeelde bevoegdheid. Het is een terrein waarop unanimiteit de kern vormt van het soevereine compromis dat deze Europese Unie zou moeten kenmerken, een EU die leeft en zich voedt met de soevereiniteit van de volkeren. Het gebruik van versterkte samenwerking om het veto van een lidstaat te omzeilen op terreinen die tot oorlog, tot een wereldoorlog, kunnen leiden, is als het gebruik van een ambulance om voor de politie te vluchten: technisch mogelijk, maar moreel onaanvaardbaar.

Wat er voor de Europese volkeren echter op het spel staat, is niet louter formele rechtmatigheid. Het is het beginsel van wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten. Als de meerderheid de minderheid oorlog kan opleggen, houdt de EU op een unie van soevereine staten te zijn en wordt zij een dwingende federatie – zonder echter het democratische mandaat van een federatie te hebben. En dit is de misleiding waartoe de nationale leiders ons hebben geleid, namelijk alle Portugese regeringen sinds de toetreding tot de toenmalige EEG. Bij elke stap hebben zij bijgedragen aan het puur koloniale karakter van deze Europese Unie en dit zelfs nog versterkt.

Er is echter nog een veel dieper verraad. De militaristische koers van de EU versterkt Europa niet. Het versterkt vooral de Verenigde Staten. De cijfers zijn onverbiddelijk. Tussen 2020 en 2024 is de invoer van Amerikaanse wapens naar Europa – inclusief Oekraïne – meer dan verdrievoudigd ten opzichte van de voorgaande periode van vijf jaar. Het aandeel van de VS in de wereldwijde wapenexport steeg van 35% naar 43%. Duitsland, dat van oudsher terughoudend is op militair gebied, zag zijn wapenimport met 334% toenemen, waarvan ongeveer 70% afkomstig was uit de Verenigde Staten.

De F-35 is het perfecte symbool van deze afhankelijkheid. Sinds de invasie van Oekraïne hebben meer Europese landen deze Amerikaanse straaljager aangeschaft. Ze zijn allemaal afhankelijk geworden van de Amerikaanse regering en Lockheed Martin voor software-updates. Het vliegtuig is ontworpen voor het gebruik van Amerikaanse wapens, en aanpassing aan Europese bewapening zou de goedkeuring van Washington vereisen – iets wat niet realistisch is. Bovendien kan de breuk in het Frans-Duitse consortium voor de bouw van zesde-generatie straaljagers niet los worden gezien van deze realiteit.

Het “ReArm Europe”-plan van 150 miljard euro is, ondanks zijn pompeuze naam, geenszins een plan voor Europese autonomie. Het is veeleer een aankoopplan. En wie verkoopt er? De Verenigde Staten. President Trump eiste expliciet dat de NAVO-partners hun defensie-uitgaven zouden verhogen tot 5% van het bbp en Amerikaanse wapens zouden kopen.

Het Berlijnse “Buy European“-initiatief – dat voorziet in slechts 8% aankopen bij Amerikaanse leveranciers – is een late reactie en nog steeds onvolledig. Het probleem is niet alleen wie de wapens verkoopt, maar ook wie de technologie beheerst. Militaire inlichtingensystemen, doelwitdatabases, defensiesoftware, kunstmatige intelligentie – dit alles is afhankelijk van de Verenigde Staten. Het is Chatham House zelf dat stelt dat “gegevens van Amerikaanse wapensystemen automatisch naar de Verenigde Staten worden verzonden, en dat cruciale software-updates afhankelijk zijn van Amerikaanse fabrikanten.”

Het verraad is tweeledig. Het is een verraad aan de Verdragen – die de EU schendt met de medeplichtigheid van een leger van creatieve juristen, om het maar eens zo te noemen – en het is ook een verraad aan de geest van het Europese project, althans het project dat voor binnenlands gebruik was verkocht.

Schuman was misschien niet naïef, maar hij wist dat als integratie niet via vrede tot stand zou komen, het nooit zou gebeuren. Dat is tenminste wat hij zei. Niettemin kunnen we altijd stellen dat een oorlogsproject alleen maar kan verdelen, want dat is wat oorlog doet: het verdeelt in plaats van te verenigen!

De EU doet precies dat. Zij gebruikt de communautaire begroting – gefinancierd door Europese belastingbetalers die belasting betalen voor ziekenhuizen, scholen en infrastructuur – om leningen te garanderen die de defensie-industrie financieren. Ze verandert de Europese Investeringsbank, die van oudsher geen wapens mocht financieren, in een oorlogsbank. Ze keurt regelgeving goed die de aankoop van „Europese“ defensieproducten verplicht stelt – maar die in de praktijk ten goede komt aan Amerikaanse bedrijven met joint ventures in Europa en met diverse kapitaalcontroles die in Europese bedrijven zijn ingebed.

Het favoriete argument van de verdedigers van deze militaristische koers ligt in het “uitzonderlijke” karakter van het moment. Door de Russische invasie van Oekraïne als een ongekende gebeurtenis te bestempelen, slepen zij alle volkeren van de EU mee in het idee dat wij geconfronteerd staan met de onvermijdelijkheid van aanpassing. Zij zouden ons kunnen confronteren met de onvermijdelijkheid van het veroordelen en afwijzen van oorlog, waar de Europese en internationale wetgeving die in de EU van toepassing is op wijst, maar nee. Zij maken misbruik van het uitzonderlijke karakter om de wet niet toe te passen die juist bedoeld was om op een dergelijke situatie te reageren.

Door het Europese project te verraden dat zij aan de Europese volkeren hebben verkocht en waarnaar zij hen – vaak op ondemocratische wijze – hebben meegesleept, verraadt dit soort leiders niet alleen dat project. Zij verraden alles wat zij zeiden dat dat project zou zijn, zij verraden wat zij hebben verkocht, zij verraden wat zij hebben beloofd. Er waren mensen die, na analyse van de diepere aard van dat project, het vanaf het allereerste begin aan de kaak stelden en een dergelijke onderneming als onmogelijk bestempelden, gezien de krachtsverhoudingen die op het spel stonden.

Maar gelijk hebben wanneer de ramp zich voordoet, is geen reden om trots te zijn op het feit dat men in die strijd heeft gestaan! De strijd bestaat er vandaag de dag in deze afglijding naar de afgrond een halt toe te roepen, opdat we er niet allemaal aan toegeven – sommigen bewust, sommigen uit schuld, en anderen naïef!

BRONNEN EN EXTERNE REFERENTIES

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Nederlanders bereiden ‘luxe’-kamp voor Russische krijgsgevangenen voor

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: