EU-leiders in het Witte Huis signaleren een nieuw niveau van wanhoop

Wat hebben we zojuist meegemaakt? De Europese leiders in een besloten bijeenkomst met Donald Trump om een vredesakkoord met Oekraïne en Rusland te sluiten? Was dit echt of was het in scène gezet? Toen de Britse Keir Starmer begon met een monoloog van twee minuten en mensen uit zijn eigen land op zoek waren naar ondertitels, wist je dat dit onzin was. Trumps idee om hen allemaal naar het Witte Huis te halen had eigenlijk maar drie duidelijke doelstellingen, ook al had hij die zelf niet uitgewerkt. Ten eerste om de Russische leider Poetin te sussen, met wie hij een nauwere, warmere relatie wil voor zakelijke doeleinden; ten tweede om de indruk te wekken dat hij zich inzet voor een vredesakkoord in Oekraïne; en ten derde om nogmaals te benadrukken dat Amerika terug is en dat, hoewel de VS niet meer de wereldleider is die het ooit was, het binnen de Europese dynamiek meer dan ooit een supermacht is. We hebben als Europese landen – inclusief het Verenigd Koninkrijk – nog nooit zo’n dieptepunt bereikt als nu, nu onze leiders buiten het kantoor van Trump zitten te wachten tot hij belangrijke zaken met echte spelers – in de wereld van volwassenen en hun deals – heeft afgehandeld, voordat hij ons in zijn kantoor uitnodigt. De foto die werd genomen, vatte de problemen van Europa die tot de crisis hebben geleid, perfect samen: geen leiderschap.

Toen Trump de groep mislukte EU-politici de hemel in prees en vervolgens aan het circus optreden toevoegde dat “het Biden’s oorlog is”, wist je meteen dat er geen echte toekomst was en dat de bijeenkomst een schijnvertoning was, schrijft Martin Jay.

Wat er werkelijk aan de hand is, is dat Trump zich opnieuw aan het afstemmen is op Poetin, terwijl hij zich in de veilige zone van de wereldpolitiek begeeft als een gigantische afleiding voor de Amerikaanse pers. In werkelijkheid stevent de Amerikaanse economie gestaag af op een recessie als gevolg van Trumps blunders met zijn tariefplan, en het Epstein-schandaal zet hem alleen maar meer onder druk. De recente publicatie van een boek in het Verenigd Koninkrijk, dat meer licht werpt op Trumps banden met Epstein en zijn honingval met minderjarige meisjes, heeft de voortdurende saga nog meer adrenaline gegeven. In het boek wordt beweerd dat Trump voor het eerst seks had met Melania in het Lolita Express-vliegtuig van Epstein en dat hij in feite close was met prins Andrew.

De realiteit is dat de oorlog in Oekraïne en het zogenaamde vredesakkoord een handige uitweg zijn voor Trump, terwijl hij Poetin tegemoetkomt en probeert hem uit het gat te trekken dat hij zelf heeft gegraven. Als er nieuwe deals kunnen worden gesloten terwijl Poetin Trump ontmoet in Rusland, terwijl hij zogenaamd met Zelensky vergadert, dan is dat misschien niet zo slecht voor de betrekkingen tussen de VS en Rusland, maar wie koestert er nog hoop op een echt vredesakkoord in Oekraïne nu Zelensky duidelijk heeft gemaakt dat hij geen terrein zal prijsgeven en niet zal instemmen met een akkoord dat de toetreding van zijn land tot de NAVO blokkeert? Trump beweert dat Poetin al heeft ingestemd met een NAVO-achtige coalitie van westerse landen die hun legers in Oekraïne zullen samenbrengen met een overeenkomst van het type artikel 5 die iedereen beschermt, net als de NAVO, maar dan niet in naam van de NAVO. Maar zijn eigen Russische ministerie heeft dit ontkend en nadrukkelijk verklaard dat dit onaanvaardbaar is. Wat is nu echt aan de hand als we door de stofwolk en zelfs door de rookgordijnen heen kijken die voornamelijk zijn gecreëerd door de belangrijkste goocheltruc van Trump – de pers voorliegen en de rol van goochelaar spelen door de media voortdurend nieuwe ideeën aan te reiken zonder de kern van de zaak aan te raken?

Ook de Europeanen liegen nogal wat. Ze doen net als Trump alsof ze ook een vredesakkoord willen, terwijl ze dat in werkelijkheid niet kunnen overwegen, omdat ze Zelensky koste wat kost aan de macht moeten houden en elk vredesakkoord onmiddellijk een hoge prijs met zich meebrengt: verkiezingen.

De realiteit is dat ze meer tijd willen en daarom heeft de Duitse bondskanselier tijdens de bijeenkomst opgeroepen tot een staakt-het-vuren. Wie zei dat Duitsland een ironievrije zone was? Het was bondskanselier Merkel die toegaf dat de akkoorden van Minsk, die eerder waren opgesteld en ondertekend met het uitdrukkelijke doel om tijd te winnen voor Oekraïne zodat het zich opnieuw kon bewapenen, een stunt waren. En dus probeert bondskanselier Merz nu ook een stunt uit, terwijl iedereen weet dat de voorraden van de Europeanen erg laag zijn en dat het jaren kan duren voordat de EU-landen Oekraïne het soort wapens kunnen leveren dat het nodig heeft om de Russische opmars tegen te houden. Mertz dacht dat het de moeite waard was om tijd te winnen, maar in feite was dit al opgemerkt door Donald Trump, die door Poetin was ingelicht: “Geen tijdelijke wapenstilstanden… daar trappen we niet nog een keer in”.

Tijd is nu echt het belangrijkste, wat de haast van Trump verklaart om een reeks bijeenkomsten te organiseren om Zelensky en zijn Europese beschermheren voor zich te winnen. Trump weet dat Pokrovsk in Oost-Oekraïne in handen van Russische troepen zal vallen en als dat gebeurt in de komende zeven weken, voordat de regen begint en tankbewegingen erg moeilijk worden, dan is de oorlog in Oekraïne min of meer voorbij en is er geen excuus meer voor vredesonderhandelingen met Poetin. De winnaar krijgt alles. Dat is de echte reden voor de haast en waarom Trump zo absurd complimenten maakt aan EU-leiders.

We zijn letterlijk getuige van de val van de NAVO en de EU en hoe de VS uiteindelijk altijd als overwinnaar uit de bus zal komen, hoewel het onwaarschijnlijk is dat Trump er belang bij heeft dat de NAVO haar geloofwaardigheid verliest wanneer Rusland oprukt. Het lijkt erop dat zowel de VS als de EU deze enorme PR-mislukking proberen te voorkomen, maar aangezien de EU-elites zoveel meer te verliezen hebben en Amerika meer dan ooit nodig hebben, lijkt het Marshallplan op een kinderspeeltuin. Afhankelijk van hoeveel MAGA-steun hij bereid is te verliezen terwijl hij Amerikaanse belastinggeld in de zakken van Zelensky en zijn kliek blijft pompen, zal bepalen of hij na de mislukte gesprekken tussen Poetin, Zelensky en Trump nog steeds achter de Oekraïense president zal blijven staan.

Op een gegeven moment zal de mantra “Zelensky is het echte probleem” weerklinken en op dat moment zullen we zien of hij altijd eerlijk tegen ons is geweest, of dat hij een dubbel spel heeft gespeeld. De nieuwe gouden relatie tussen Trump en Zelensky, die eruitzien als een verliefd stel, geeft in ieder geval aan dat het meeste van wat we voor de camera’s zien op zijn best onoprecht is en in het slechtste geval volstrekt frauduleus theater. De grootste leugen die wordt verspreid, is echter dat Trump niets te maken had met het uitbreken van de oorlog in Oekraïne. Dit is gewoonweg niet waar en moet aan de kaak worden gesteld, maar verwacht niet dat Amerikaanse journalisten dat zullen doen, want zoals Oliver Stone zegt, hebben ze geen enkel historisch besef.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Europa gaat 100 miljard dollar uitgeven die het niet heeft, om wapens te kopen die Amerika niet heeft, om soldaten te bewapenen die Oekraïne nu niet heeft

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: