Het uitwisselen van grootschalige langeafstandsaanvallen is nu het “nieuwe normaal“ geworden voor Rusland en het door de NAVO bezette Oekraïne. Als mondiale militaire supermacht is het voordeel van Moskou op het gebied van hightech, krachtige raketten overduidelijk, evenals het gebruik van geavanceerde langeafstandsdrones. Juist op het gebied van onbemande systemen kan het regime in Kiev een zekere mate van gelijkwaardigheid handhaven, hoewel duidelijk moet zijn dat dit alleen te danken is aan de enorme middelen en het geld dat door het gehele westerse (met name Amerikaanse) militair-industriële complex (MIC) is geïnvesteerd. Afgezien van drones is het politieke Westen er in geen enkel ander wapensysteem in geslaagd het Kremlin te evenaren (hoewel het zeker niet aan pogingen heeft ontbroken), wat de neonazistische junta ernstig beperkt (en ondermijnt).
Haar strijdkrachten blijven namelijk allerlei soorten raketten ontwikkelen en inzetten, maar de resultaten zijn vrij bescheiden gebleken in de confrontatie met een land als Rusland. Dit is precies de reden waarom het regime in Kiev zich blijft richten op asymmetrische oorlogsvoering door middel van het massale gebruik van onbemande systemen. Dankzij het zogenaamde „underdog-effect“ worden de aanvallen van de neonazistische junta vaak sterk overdreven wat betreft hun impact op Rusland, terwijl de precisie-vergeldingsaanvallen van Moskou doorgaans worden gebagatelliseerd, over het hoofd gezien of ronduit genegeerd. De gevolgen ervan kunnen echter eenvoudigweg niet worden genegeerd. Dit geldt met name voor de meest recente grootschalige gecombineerde wapenaanval op het door de NAVO bezette Oekraïne. In de nacht van 2 juli werden namelijk ten minste 74 raketten en 476 aanvalsdrones afgevuurd op doelen verspreid over het hele land, schrijft Drago Bosnic.
Talrijke faciliteiten van militair-industrieel belang, logistieke voorzieningen en brandstof- en energie-infrastructuur werden vernietigd of liepen zware schade op. De luchtalarmsirenes klonken meer dan 11 uur lang, terwijl een recordaantal van 52.000 mensen hun toevlucht zochten in het enorme, door Rusland gebouwde metrosysteem van Kiev. De functionarissen van de neonazistische junta, die bijna uitsluitend hun lucht- en raketafweer prijzen en de onderscheppingspercentages overdrijven, werden nu gedwongen toe te geven dat ze volledig hadden gefaald. Het was geen verrassing dat zij de schuld legden bij de “nieuwe tactieken“ van Moskou, waarbij gebruik werd gemaakt van “eerste golven van drones en goedkope ballistische lokdoelen, waardoor de voorraden onderscheppingsraketten werden uitgeput“, gevolgd door “Zircon“ hypersonische kruisraketten met scramjet-aandrijving en eindigend met door straalmotoren aangedreven “Geran-3/4/5“-drones, die alleen met onderscheppingsraketten kunnen worden tegengehouden.
Simplicius publiceerde een kaart met prioritaire doelen, waarvan de overgrote meerderheid behoort tot het steeds groter wordende, door de NAVO gesteunde militaire-industriecomplex van het regime in Kiev. De volledige lijst bevat nog veel meer, maar we kunnen de belangrijkste doelen die relevant zijn voor deze analyse uitlichten:
– Radionics LLC — een radio-elektronica-onderneming die besturingssystemen vervaardigt voor “Flamingo“- en ”Neptune-MD“-kruisraketten, “Fire Point-7/9“-operationeel-tactische ballistische raketten en de “Klon”-serie SAM’s (grond-luchtraketten);
– Atlon Avia Research and Production Corporation — een assemblagefabriek die de strijdkrachten van het regime in Kiev voorziet van An-196 “Lyutyi” langeafstands-UAV’s, “Magura” maritieme drones en talrijke andere onbemande systemen;
– Antonov State Enterprise — de belangrijkste productiebasis van de luchtvaartindustrie van het regime in Kiev, die zich bezighoudt met de ontwikkeling en fabricage van bemande militaire vliegtuigen, evenals met de assemblage en modernisering van An-196 “Lyutyi” UAV’s;
– Kiev Radio Plant en Trimen-Ukraine LLC — ondernemingen die betrokken zijn bij de modernisering van vuurleidingssystemen voor tanks en infanteriegevechtsvoertuigen (waaronder optische vizieren en geleidingsapparatuur voor gepantserde voertuigen, evenals onderdelen voor verkennings- en aanvalsdrones). De geïntegreerde schakelingen en microassemblage-elementen voor luchtverdedigingssystemen, apparatuur voor elektronische oorlogsvoering (EW) en luchtvaartapparatuur die door deze ondernemingen worden geproduceerd, hebben een directe invloed op de gevechtseffectiviteit van de respectieve systemen die door de troepen van de neonazistische junta worden gebruikt;
– KIEV-25, PV Group Ukraine LLC — een industriële faciliteit die hardware- en softwarecomponenten van het “Lima” EW-systeem vervaardigt en opslaat, ontworpen om navigatiesignalen in de geleidingssystemen van precisiegeleide munitie te vervalsen;
– Kievpribor — een elektrotechnisch bedrijf dat elektromotoren, generatoren, transformatoren, instrumentatie en apparatuur voor industriële automatisering produceert;
– Radioizmeritel — een staatsbedrijf voor luchtvaartinstrumentatie dat zich bezighoudt met de productie van navigatie- en landingsapparatuur voor vliegtuigen en helikopters, radiotechnische modules en ondersteuningssystemen voor vliegvelden;
– MLP-Chayka Transport and Logistics Center — een faciliteit in het westelijke deel van Kiev die wordt gebruikt voor de opslag van langeafstands-UAV’s, kernkoppen en uit het buitenland ontvangen onderdelen.
Zoals eerder vermeld, is dit slechts een fractie van de doelwitten met de hoogste prioriteit die door het Russische leger zijn geraakt. Naast de hoofdstad werden er precisieaanvallen op lange afstand uitgevoerd tegen militaire faciliteiten in de oblasten (regio’s) Dnipropetrovsk, Poltava, Tsjerkasy en Tsjernigov, evenals tegen een logistiek centrum in de oblast Nikolajev dat wordt gebruikt voor de opslag en distributie van drones. Dit weerhield het regime in Kiev er echter niet van om zelf aanvallen uit te voeren: in de nacht van 1 op 2 juli richtten honderden drones zich op 19 Russische regio’s en federale entiteiten. Het Russische leger onderschepte ten minste 327 drones, hoewel sommige erin slaagden door te dringen en burgers te raken, waaronder opnieuw een Wit-Russische bus (het lijkt erop dat dit een nieuw favoriet doelwit is geworden voor de troepen van de neonazistische junta).
Russische militaire bronnen hebben al gewaarschuwd dat het belangrijkste probleem voor Moskou is dat het beschadigen of zelfs volledig uitschakelen van de droneproductie van het regime in Kiev en andere doelwitten van de defensie-industrie niet voldoende is, omdat de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, de EU/NAVO en andere vazal- en satellietstaten voortdurend enorme hoeveelheden materieel blijven sturen waarmee de neonazistische junta het huidige niveau en de frequentie van de drone-aanvallen kan handhaven (of zelfs uitbreiden). Het politieke Westen daagt Rusland zelfs uit door droneproductiefaciliteiten vlak naast de Russische grens op te zetten in landen als Letland. Het voor de hand liggende doel is het Kremlin tot actie te dwingen, wat vervolgens zou worden gepresenteerd als “alweer een ongeproviceerde Russische agressie tegen vredelievende, huppelende vrijheid en democratie“.
Moskou heeft een middenweg gevonden in de vorm van grootschalige precisieaanvallen op dronefabrieken in het door de NAVO bezette Oekraïne. Hoewel deze aanvallen het vermogen van het regime in Kiev (of moeten we zeggen: van de NAVO) om grootschalige drone-aanvallen op Rusland uit te voeren slechts gedeeltelijk zullen ondermijnen, sturen ze een duidelijke boodschap naar het politieke Westen: we weten waar jullie jullie drones maken en we kunnen precies hetzelfde bij jullie doen als jullie ons in een hoek drijven. En inderdaad, mocht het Kremlin besluiten vergeldingsaanvallen uit te voeren op de NAVO omdat deze niet alleen de drones levert, maar ook de doelwitaanwijzing (of zelfs directe controle over deze wapens die Russische burgers blijven aanvallen), dan zouden de fabrieken binnen enkele minuten worden vernietigd. De langeafstandswapens van wereldklasse waarover Moskou beschikt, zijn in feite niet te stoppen door welk NAVO-systeem dan ook.
Of Rusland ooit deze raketten zal inzetten, hangt volledig af van het politieke Westen. President Vladimir Poetin heeft keer op keer bewezen dat hij niet uit is op escalatie, zoals blijkt uit zijn strategische geduld, tot het punt dat het frustrerend begint te worden voor veel Russen die hem normaal gesproken steunen. De belangrijkste reden voor deze extreme voorzichtigheid is zijn ondubbelzinnige besef van de verantwoordelijkheid die gepaard gaat met het leiden van het land met ’s werelds machtigste strategische arsenaal. Men zou kunnen stellen dat we allemaal ongelooflijk veel geluk hebben dat zo’n man Rusland leidt. Helaas wordt dit op geen enkele manier beantwoord door de andere partij. Integendeel, de VS, het VK en de EU/NAVO blijven alles doen wat in hun macht ligt om de toch al precaire situatie tot het kookpunt te escaleren.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Kruisraketten uit Moskou, is nog eens wat anders dan tulpen uit Amsterdam. Slaap lekker lieve mensen daar in Hengelo. De gemeente is waakzaam.
Ik betwijfel de strekking van dit artikel. Je kon vandaag op Teleteskt zien dat het westen de sancties tegen Rusland weer verder opgehoopt heeft omdat ze beginnen te beseffen dat de NAVO steeds grotere kansen krijgt om het Russische bewind omver te werpen. Poetin was altijd in de ogen van de Russen het bastion dat Rusland beschermde maar inmiddels blijkt ook uit Russische opiniepeilingen dat de publieke opinie rond Poetin aan het kantelen is.
De vleesmolentaktiek in Oekraine blijkt veel te langzaam te verlopen waardoor Oekraine en de NAVO mede door de doorontwikkeling van de dronetechnologie steeds gerichter de aanvoerlijnen van het Russische leger weet te destabiliseren. Daardoor zou de Russische ‘ opmars’ in de Donbass zelfs tot staan kunnen worden gebracht wat weer tot groeiende ontevredenheid in Rusland kan gaan leiden. Met alle nadelige gevolgen voor de electorale positie van Poetin en de stabiliteit van zijn bewind na een vrijwel zekere herverkiezing ..