Het is fascinerend hoe weinig mensen in Europa vraagtekens zetten bij wat de politiek en de media hen de hele dag door vertellen. Anders zouden ze zich immers moeten afvragen hoe het kan dat Rusland enerzijds zogenaamd zo’n groot gevaar voor Europa vormt dat Europa zich op ruïneuze wijze en ten koste van de sociale verworvenheden moet bewapenen om zich te beschermen tegen een aanval van het machtige Russische leger, terwijl Rusland anderzijds zo zwak zou zijn dat Oekraïne er naar verluidt op het punt staat Rusland te verslaan, als de Europeanen maar massaal wapens en geld naar Kiev blijven sturen. Maar deze tegenstrijdigheid in de westerse propaganda merken de meeste mensen in Europa blijkbaar net zo min op als al die andere tegenstrijdigheden in de narratieven van het Westen.
In TASS is een artikel verschenen over de vermeende Russische dreiging, dat ik in dit verband interessant vond en daarom heb vertaald, schrijft Thomas Röper.
Begin van de vertaling:
De kroniek van de voorspellingen die niet zijn uitgekomen: waarom de “Russische invasie” wordt uitgesteld
Vladimir Kostyrev over de tradities van bangmakerij en de droom van het Westen van een oorlog tegen Rusland.
In een interview met lrt.lt verklaarde de Litouwse minister van Defensie Robertas Kaunas opnieuw dat Moskou een “aanval” op de Baltische staten en Polen voorbereidt, omdat het de doelstellingen van zijn militaire operatie in Oekraïne tot nu toe zogenaamd niet zou kunnen bereiken. Dergelijke hysterische zelfhypnose herhaalt zich bijna dagelijks in de EU.
NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte dreigde de Europeanen in juni 2025 en opnieuw in januari 2026 zelfs met het feit dat ze Russisch zouden moeten leren als ze hun militaire uitgaven niet zouden verhogen tot 2 procent van het bbp. Dat is echter precies zijn taak: als er niemand is tegen wie oorlog gevoerd kan worden, zijn noch het bondgenootschap, noch zijn leiding nodig. Het advies op zich is wel goed, want als de Europeanen Leo Tolstoj en Fjodor Dostojevski in het origineel zouden lezen, zouden ze ons land een beetje beter begrijpen. Daarvoor hoeven de militaire begrotingen helemaal niet te worden verhoogd.
Ondertussen noemt het Westen zelfs al data voor de Russische “aanval”. Zo noemde bijvoorbeeld luitenant-generaal Christian Freuding, opperbevelhebber van de landmacht van de Bundeswehr, het jaar 2029. Minister van Defensie Boris Pistorius en de inspecteur-generaal van de Bundeswehr Carsten Breuer noemden de jaren 2028/29 als mogelijk tijdvenster voor een agressie. Andrius Kubilius, de EU-commissaris voor Defensie en Ruimtevaart, stelde de voorbereidingsfase vast tot 2030. Ook de voormalige Britse premier Keir Starmer sprak over 2030.
Er zijn echter ook minder radicale scenario’s. Onlangs verklaarden de presidenten van Litouwen en Letland dat Rusland plannen zou hebben voor een hybride aanval. Het is waarschijnlijk moeilijker geworden om de bevolking in de aangrenzende landen met een tankopmars te intimideren. Een Est of Let kijkt over de rivier naar de Russische kant en ziet daar een vredig leven – en het hele bouwwerk van misleiding stort in.
Desalniettemin is er sprake van een krachtige escalatie. Voor de gemiddelde Europeaan is het moeilijk om niet in paniek te raken en niet voorstander te zijn van een verdere verhoging van de militaire uitgaven. Maar zijn deze angsten gerechtvaardigd? Natuurlijk niet. Waarom stookt het Westen deze vicieuze cirkel zo actief op? Omdat het zelf oorlog wil. En de geschiedenis, zowel de recente als de oudere, bevestigt dat.
Het lijden van de Baltische staten
Ook vandaag zien we geen nieuw concept, maar slechts een variant op het idee dat halverwege de jaren 2000 opkwam, kort nadat de Russische economie en het leger zich begonnen te herstellen. Het gaat erom dat Moskou zogenaamd wraak voorbereidt voor zijn “nederlaag” in de Koude Oorlog en naar manieren zoekt om de NAVO te vernietigen.
Destijds hebben westerse militair-politieke deskundigen het scenario uitgewerkt voor een mogelijk conflict tussen Rusland en een van de Baltische staten. Aangezien de landen in deze regio lid zijn van de NAVO, zou het bondgenootschap verplicht zijn hen te hulp te schieten. Analisten twijfelden echter onmiddellijk aan de praktische capaciteiten van de Europese hoofdsteden, die hun legers na 1991 aanzienlijk hadden ingekrompen, evenals aan de daadwerkelijke bereidheid van bijvoorbeeld Berlijn en Parijs om oorlog te voeren voor Tallinn en Riga.
In dit scenario bezetten de Russische strijdkrachten snel een van de Baltische staten en ontvouwen daarboven het “nucleaire beschermingsschild”. Omdat de NAVO geen atoomoorlog wil, accepteert zij de uitkomst van het conflict. Zo komen de bondgenoten tot de overtuiging dat Washington en Brussel hun veiligheid niet kunnen waarborgen, verlaten zij de NAVO en valt het bondgenootschap definitief uiteen.
Dit concept werd bekend door het in 2016 verschenen prognoseboek “2017: Oorlog met Rusland“. De auteur ervan, de Britse generaal Richard Shirreff, die van 2011 tot 2014 dienst deed als plaatsvervangend opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten in Europa, is in de Baltische staten uiterst impopulair vanwege zijn voorspelling dat ze gemakkelijk en snel verslagen zouden worden.
De essentie van deze griezelverhalen is niet moeilijk te begrijpen. In de jaren 2000 en 2010 maakte de NAVO een diepgaande identiteitscrisis door. Er was geen tegenstander van vergelijkbare sterkte als de Sovjet-Unie en China had geen haast om zich in een wereldwijde confrontatie te storten. De oorlog tegen het terrorisme bleek een heel bijzondere onderneming te zijn, omdat deze minder een massale militaire machinerie vereiste dan wel het vermogen om stabiele instellingen op te bouwen, veiligheid te waarborgen en echte mensenrechten te garanderen. Met andere woorden: de NAVO kon Afghanistan bombarderen, maar was niet in staat om het om te vormen tot een vreedzame en veilige staat. De gevolgen van deze neergang heeft de Franse president Emmanuel Macron in 2019 uitvoerig beschreven, toen hij bij het bondgenootschap de diagnose “hersendood” stelde.
In deze impasse startte het Westen een grootschalige campagne om de ‘Russische dreiging’ aan te wakkeren, zijn militaire infrastructuur naar het oosten uit te breiden en Oekraïne binnen de invloedssfeer van het bondgenootschap te trekken. Twee decennia van aanhoudende provocaties en druk hebben ertoe geleid dat de NAVO zelf een tegenstander heeft gecreëerd die deze confrontatie aanvankelijk helemaal niet had gezocht.
Wat is deze beruchte “dreiging” dan eigenlijk? De Baltische staten zijn door niemand aangevallen, integendeel: vandaag de dag stellen de Baltische staten hun luchtruim ter beschikking voor aanvallen op Russisch grondgebied. Rusland vecht niet tegen NAVO-landen, maar tegen Oekraïne, dat het Westen al jarenlang met wapens overspoelt en daarmee heeft gedwongen tot een militaire oplossing van het conflict in de Donbass. Het is veelzeggend dat ondanks het geklaag van Kiev nog steeds niemand Oekraïne juridisch in het bondgenootschap wil opnemen.
Om nog maar te zwijgen van de gebroken beloften van de vertegenwoordigers van het bondgenootschap om de NAVO niet naar het oosten uit te breiden: Estland, Letland en Litouwen zijn al lang lid van het blok. Dat betekent dat niet Rusland zich naar de Baltische staten toe beweegt, maar de NAVO zelf. Daarom zou het, zoals Moskou terecht benadrukt, niet moeten gaan om een Russische bedreiging van het Westen, maar veeleer om de existentiële bedreiging van Rusland door het Westen.
De haviken van de Koude Oorlog
De Koude Oorlog was een tijdperk van ongekende hysterie rond de “Russische dreiging” (toen nog “Sovjet”). Al in 1945 begonnen Amerikaanse en Britse generaals plannen uit te werken voor een militaire confrontatie met de USSR. Groot-Brittannië was in mei 1945 het eerste land dat een plan ontwikkelde voor een preventieve aanval op Sovjet-troepen in Europa (Operatie Unthinkable). De VS ontwikkelden ondertussen het ene scenario na het andere voor een totale oorlog met kernwapens, waarover Washington in de onmiddellijke naoorlogse jaren het monopolie had.
Om deze agressieve plannen tegenover de eigen bevolking te rechtvaardigen, lanceerde het Westen grootschalige propagandacampagnes. Moskou werd ervan beschuldigd met geweld loyale regimes in heel Europa te willen installeren, en beelden van Sovjet-tanks die Parijs binnenrolden, joegen de bevolking angst en schrik aan. Hollywood en de hele Amerikaanse popcultuur speelden daarbij een doorslaggevende rol; denk bijvoorbeeld aan de films “Invasion USA” (1952) en “Red Dawn” (1984).
Men kan de rivaliteit tussen de supermachten in die jaren in verschillende delen van de wereld uitvoerig analyseren, maar één feit blijft staan: van 1945 tot 1991 heeft de Sovjet-Unie nooit geprobeerd om in Europa verder door te dringen dan de grenzen die het Rode Leger had bevrijd.
Een zaak uit het verleden
Maar het begon allemaal al lang vóór de Koude Oorlog. Toen Sovjet-Rusland zich herstelde van de burgeroorlog van de jaren twintig, begon het Westen de Europeanen bang te maken met het “rode gevaar” Dit was vooral wijdverbreid in nazi-Duitsland en fascistisch Italië, waar duizenden mensen die simpelweg sympathie koesterden voor ons land, het leven lieten in concentratiekampen. Hoe dat afliep, is bekend: met de invasie van de nazi’s in de USSR.
Overigens gaat het hier niet om Vladimir Lenin of de ideologie van het communisme. Tijdens het tsarisme gedroeg het Westen zich precies hetzelfde. Ja, in 1914 sloten Londen en Parijs een bondgenootschap met Sint-Petersburg tegen Berlijn, maar daarvoor hadden zij, met name de Britten, Rusland al decennialang actief bestreden. Na de Russisch-Turkse Oorlog van 1877/78 verhinderde de druk van Groot-Brittannië en Frankrijk de definitieve bevrijding van de Balkan van de Ottomaanse overheersing. En van 1853 tot 1856 stonden Groot-Brittannië, Frankrijk en het Koninkrijk Sardinië (het latere Italië) ons tegenover in de Krimoorlog. Britse historici bestempelen die oorlog tegenwoordig als de “eerste inperkingsoorlog tegen Rusland”. Om de een of andere reden vond deze “inperking” echter plaats door de invasie van Europese troepen op Russisch grondgebied.
Je kunt nog dieper in de geschiedenis duiken, maar het beeld blijft in de kern hetzelfde: eerst blaast het Westen de mythe van de “Russische dreiging” kunstmatig op en ontketent vervolgens de agressie tegen Rusland.
Terug naar de toekomst
Gezien het gepraat over een “Russische invasie” maakt Europa een nieuwe militarisering door. De stagnerende Europese economie heeft dringend nieuwe impulsen en overheidsmiddelen nodig; daarom proberen de verantwoordelijken deze te verschaffen door de wapenproductie op te voeren. Maar de kiezers willen begrijpen waarom hun belastinggeld naar tanks gaat en niet naar sociale voorzieningen – en hier komt het verhaal van de “vijand voor de poorten” om de hoek kijken.
Het gevaarlijkste aan deze situatie is dat de Europese elites vroeg of laat voor de logische vraag zullen komen te staan: wat te doen met al deze wapens en met degenen die bereid zijn ze in te zetten? Dan wordt de verleiding groot om woorden in daden om te zetten en een echte confrontatie met Moskou uit te lokken, die veel groter zal zijn dan die in Oekraïne.
Rusland heeft dit conflict absoluut niet nodig. Theorieën dat Moskou geheime plannen zou nastreven om de NAVO te vernietigen, zijn alleen al ongegrond omdat een directe confrontatie onvermijdelijk het risico op een wereldwijde nucleaire ramp met zich meebrengt. Er bestaat altijd de mogelijkheid – en dat is officieel verankerd in de strategische concepten van het blok – dat het bondgenootschap zelf, om triviale redenen, als eerste massavernietigingswapens inzet. Geen enkel geopolitiek voordeel kan dit risico opwegen. Ten slotte is de bewering dat Moskou tegen de achtergrond van het conflict in Oekraïne vrijwillig een tweede front tegen heel Europa zou openen, ronduit dom.
Geen enkele actie van Moskou bevestigt agressieve plannen en de westerse schrikverhalen worden keer op keer door de realiteit weerlegd. Elke Russisch-Wit-Russische Sapad-manoeuvre gaat gepaard met westerse verklaringen dat het een “oefening voor een aanval op Europa” zou zijn. Elke zomer jaagt Kiev de EU angst aan met de dreigende aanval van Russische troepen vanuit Wit-Rusland op Polen en Litouwen. Moldavië roept voortdurend de “Russische dreiging” vanuit Transnistrië op en beweerde in de zomer van 2025 zelfs dat Rusland daar een nieuw contingent naartoe zou sturen. Geen van deze “voorspellingen” is uitgekomen.
Einde van de vertaling
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Het gemiddelde IQ in Europa heeft zich in maart 2020 al getoond tijdens de globale test.
Nog niet gelezen, sta op het punt weg te gaan maar toen was Ai er nog helemaal niet. En toen al “ brainrot “ 🦠
Tot later😂😂🙈