Waarom Trump en Harris vechten om de ‘McDonald’s stem’ alsof het de laatste McNugget is

De tijden zijn zeker veranderd. Vroeger was het zo dat Amerikaanse presidentskandidaten ruzieden over wie het beste in het leger had gediend. Nu gaat het over wie het beste friet serveerde. De “McDonald’s-stem ” is waarschijnlijk nog nooit zo belangrijk geweest als in deze verkiezing.

De Republikeinse voormalige (en mogelijke toekomstige) president Donald Trump verscheen onlangs bij een McDonald’s-franchise in Feasterville, Pennsylvania, bond een schort voor en bediende de drive-thru-etalage waar hij frietjes serveerde. Hij grapte dat hij na 15 minuten langer bij McDonald’s had gewerkt dan zijn Democratische tegenstander, vice-president Kamala Harris, die had gezegd dat ze in haar jeugd bij de wereldberoemde fastfoodketen had gewerkt, schrijft Rachel Marsden.

Een online leger ging vervolgens naar de beoordelingssite Yelp in een totale online aanval tegen het restaurant dat gastheer was van de campagnestunt. “De sfeer was griezelig met een veroordeelde misdadiger en veroordeelde verkrachter achter de toonbank. Bah,“ schreef een recensent, verwijzend naar de juridische problemen van Trump. “Klantenservice was een lachertje. Seniele oude man kreeg bronzer op mijn frietjes, droeg geen handschoenen. Herhaalde zichzelf meerdere keren,“ zei een ander. “Normaal gesproken heb ik veel lof voor een bedrijf dat geestelijk gehandicapten in dienst heeft, maar deze leek er meer naast dan normaal,” voegde weer een ander eraan toe. En zo ging het maar door… tot Yelp de inzendingen van gebruikers uitschakelde.

Het was Harris die het restaurant voor het eerst tot oorlogsgebied van de campagne maakte. “Ik werkte bij @McDonalds toen ik nog studeerde, met frietjes en ijs. Er was geen gezin dat op mij rekende om de rekeningen te betalen – maar dat is de realiteit voor te veel werknemers vandaag de dag. Ik ben er trots op dat ik vandaag samen met @SEIU sta voor leefbare lonen en een veilige werkomgeving,“ tweette ze in juni 2024, terwijl ze zich richtte tot de twee miljoen werknemers van de Service Employees International Union.

McDonald’s gedraagt zich als het land Zwitserland in een oorlog – of als een meisje om wie gevochten wordt voor een prom date. “McDonald’s steunt geen kandidaten voor een gekozen functie en dat blijft zo in deze race voor de volgende president. We zijn niet rood of blauw – we zijn goud,“ zei het bedrijf in een verklaring.

Dus, wat is er zo belangrijk aan McDonald’s? Het gaat om meer dan alleen economisch beleid in een verkiezing waar dat het belangrijkste onderwerp is. “Ik denk dat een deel van het verschil tussen mij en mijn tegenstander bestaat uit ons perspectief op de behoeften van het Amerikaanse volk en wat onze verantwoordelijkheid dan is om aan die behoeften te voldoen,” zei Harris, in een poging om in een interview met MSNBC uit te leggen waarom ze McDonald’s überhaupt ter sprake bracht. Maar dat verklaart niet waarom McDonald’s zo’n culturele snaar raakt, of waarom dat juist nu het geval is.

Noord-Amerikanen, met name Generatie X en ouder, hebben een viscerale band met McDonald’s omdat het in zoveel kernherinneringen voorkomt. De verjaardagsfeestjes in het McDonald’s speelpark of de McDonald’s kombuis. Door de deur lopen onder de Golden Arches bij het krieken van de dag na een hele nacht afstuderen op de middelbare school, langs vrienden die in slaap dommelen met hun hoofd op de tafels op weg naar het kopen van een aantal hotcakes met siroop. De gemeenschappelijke sportevenementen met McD’s beroemde heldere “oranje drankje.” De drive-thru na gymnastiektraining om Big Macs naar binnen te werken, zodat hardwerkende ouders na een lange dag werken even niet hoefden te koken. Afspraakjes die bestonden uit een ritje door de drive-thru voor een picknick in een plaatselijk park. De minuten aftellen tot Saint Patrick’s Day, want dat betekende mintgroene Shamrock Shakes. Uitkijken naar een eerste baan en samenwerken met vrienden uit de buurt.

Dat waren de gouden jaren van de Golden Arches en van Amerika, die vrijwel synoniem zijn aan elkaar – zowel in hun vroegere grootsheid als in hun vermeende neergang. Als de dingen nog steeds zo geweldig waren, waarom is er dan zoveel nostalgie naar die tijd? Nu klagen mensen massaal dat de ijsmachines kapot zijn. De prijzen rezen de pan uit: alleen al sinds 2019 kosten de menu-artikelen gemiddeld 40% meer, volgens de directeur van het bedrijf zelf. De cabines verdwenen. McDonalds probeerde soberder en serieuzer te zijn met zijn kleurenschema, waardoor het minder uitnodigend leek en meer op een Judgy McJudgerson, in de richting van mensen die naar binnen gaan voor een snelle sundae terwijl ze gekleed zijn in een nat badpak en teenslippers, met alleen een handdoek om je middel gewikkeld na de zwemtraining (niet dat ik daar iets vanaf zou weten).

Daarna, net als Amerika zelf, pakte het de globalisering verkeerd aan door zijn menu aan te passen aan “regionale smaken” met dingen als de “cottage cheese and radish McMuffin”, de op pap gebaseerde “Burbur Ayam McD” en de “Pizza McPuff”. Het is het culinaire equivalent van natievorming in de VS om een buitenlandse invasie te maskeren. Wat dacht je ervan om de act te laten vallen en gewoon harten en geesten te veroveren met die vettige appeltaarten die ik niet meer kan vinden – die met de vulling die een gat dwars door je shirt brandt als je er per ongeluk een laat vallen.

Zelfs Robert F. Kennedy Jr., nu lid van Team Trump na de lancering van zijn presidentiële campagne met de belofte om “Amerika weer gezond te maken”, maakte gebruik van Trumps campagnestunt om de goede oude tijd te betreuren. “Wist je dat McDonald’s vanaf 1940 rundvet gebruikte om hun frietjes te maken, totdat het in 1990 geleidelijk werd afgeschaft ten gunste van zaadoliën? Deze overstap werd gemaakt omdat men dacht dat verzadigde dierlijke vetten ongezond waren, maar we hebben sindsdien ontdekt dat zaadoliën een van de drijvende oorzaken zijn van de obesitas-epidemie,“ twitterde hij. “Amerikanen zouden het volste recht moeten hebben om uit eten te gaan in een restaurant zonder onbewust vergiftigd te worden door zwaar gesubsidieerde zaadoliën.”

McDonald’s begon zich te mengen in sociale controverses door Black Lives Matter-advertenties te maken in de nasleep van de George Floyd-controverse. Het werd beloond voor zijn inspanningen met de ACLU die het beschuldigde van “woke-washing” zijn gebrek aan betaald ziekteverlof voor ’zwarte en bruine werknemers.” In 2018 wees de chief global diversity officer van het bedrijf erop dat ze de bogen omdraaiden van een ‘M ‘ vorm naar een ‘W ‘ om Internationale Vrouwendag te vieren.

Zucht. Zijn alle ijsmachines al gerepareerd? Kan een werkende ouder weer een McD’s voor zijn kinderen kopen zonder weer een hypotheek op zijn huis te moeten nemen? Ergens langs de lijn is McDonald’s de weg kwijtgeraakt – net als de rest van de Amerikaanse instellingen.

Vroeger was het een plek waar kinderen in hun eerste baan werkten. Nu, omdat de regering de economie zo kapot heeft gemaakt, wordt het blijkbaar verondersteld een plek te zijn die hele gezinnen voedt, met het bedrijf dat nu ouderschapsverlof en studiebegeleiding betaalt. Wat krijgen we nou? Toen ik op de universiteit zat, was een baan bij McDonald’s de studiefinanciering.

De “McDonald’s-stem ” die voor deze verkiezingen in het spel is, bestaat uit mensen die zich realiseren dat er iets systematisch mis is met de Amerikaanse cultuur, die verwaterd en vernietigd wordt door een verkeerd beleid van het establishment, en die zich bewust zijn van het verband met de economische problemen van het land. Uit een peiling van YouGov deze maand bleek dat 65% van de Amerikanen gelooft dat Amerika de verkeerde kant op gaat.

Harris zegt dat “Amerika nog steeds die stralende stad op een heuvel is die mensen over de hele wereld inspireert.” Trump, ondertussen, zei onlangs over de VS dat het “net een vuilnisbak is… Elke keer als ik naar voren kom en praat over wat ze ons land hebben aangedaan, word ik bozer en het is de eerste keer dat ik ooit ‘vuilnisbak’ heb gezegd, maar het is een zeer accurate beschrijving.”

Slechts één van deze mensen klinkt alsof hij genoeg heeft van de kapotte ijsmachine als status quo. De ander staat daar bij de toonbank, lacht naar de klanten en geeft de schuld aan de man die steeds op het probleem wijst.

Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

13 verontrustende geheimen die McDonald’s verbergt voor het publiek

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: