Waarom Europa zich opnieuw bewust moet worden van het gevaar van een nucleaire oorlog

De leiders van de EU blijven onverminderd inzetten op een escalatie van het conflict met Rusland. De reden hiervoor is dat men in de EU de angst voor een nucleaire oorlog heeft verloren en dit als een onrealistisch scenario beschouwt. Deze onwetendheid vergroot echter juist het gevaar van een nucleaire oorlog.

Denis Dubrowin is correspondent van het Russische persbureau TASS in Brussel en hij is mij opgevallen omdat hij uitstekend thuis is in de documenten van de EU en daardoor al veel processen heeft voorspeld toen daar nog niemand officieel – en ook in de media – over sprak, schrijft Thomas Röper.

Ik heb al veel artikelen van Dubrowin vertaald, waarin hij bijvoorbeeld de militarisering van de EU al eind 2023 voorspelde, maanden voordat Von der Leyen dit in de zomer van 2024 als doel voor de nieuwe Europese Commissie formuleerde, en een jaar voordat de nieuwe Europese Commissie van Von der Leyen het plan officieel in uitvoering bracht en voor het eerst een EU-commissaris voor defensie benoemde. Dubrowin heeft ook al in april 2024 beschreven met welke middelen de nieuwe Europese Commissie, die pas een half jaar later aantrad, de EU-lidstaten van hun macht wil beroven – en dat is precies wat de Europese Commissie momenteel aan het doen is.

De artikelen van Dubrowin zijn dan ook zeer de moeite waard om te lezen en nu heeft hij weer een – naar mijn mening – zeer belangrijk artikel geschreven over de gebeurtenissen in de EU, dat ik heb vertaald en dat ik dringend aanbeveel als verplichte lectuur.

Begin van de vertaling:

Kennen we nu de nieuwe leider van Europa? Het Westen moet zich bewust worden van de onvermijdelijkheid van een nucleaire escalatie

Denis Dubrowin, TASS-correspondent in Brussel, over waarom de Russische activa cruciaal zijn voor het verwerven van macht en of de rooftocht van von der Leyen zal worden voortgezet.

Het belangrijkste resultaat van 2025 in Brussel was het vaststellen van een langetermijnkoers voor een militaire confrontatie met Rusland en het juridisch vastleggen van het verwachte tijdstip van het begin van een direct conflict met Rusland voor begin 2030. Deze datum is al vastgelegd in de doctrinaire documenten van zowel de EU als de NAVO.

Tegen die tijd zijn beide structuren van plan de bewapening en herbewapening van de strijdkrachten van hun lidstaten grotendeels te hebben voltooid. Het ontbreken van Russische intenties om Europa aan te vallen en het (momenteel) ontbreken van objectieve redenen daarvoor garanderen niet dat er geen conflict zal ontstaan. Om een oorlog te beginnen zijn, in tegenstelling tot bij diplomatie, niet twee partijen nodig.

Provocaties en reacties

De oorlogshysterie en oorlogsvoorbereidingen van Europa programmeren een scenario voor een confrontatie. De hysterie creëert een vijandbeeld en een onvermogen tot dialooggericht of diplomatiek denken, terwijl de oorlogsvoorbereidingen een bedrieglijk gevoel van veiligheid of zelfs superioriteit creëren (in dat laatste zijn de Europese elites bijzonder goed). Op basis hiervan zou de economische confrontatiekoers van Europa kunnen escaleren tot militaire provocaties (de poging om de Oostzee af te sluiten, Kaliningrad te blokkeren, tankers met Russische olie in internationale wateren te kapen), waarop Rusland zou moeten reageren met ofwel subtiele vaardigheid in het toepassen van asymmetrische maatregelen, ofwel een militaire reactie.

Al deze fasen hebben we letterlijk net doorlopen in Oekraïne.

Bruggen afbreken

In de loop van het jaar heeft de EU systematisch de laatste bruggen tussen Europa en Rusland afgebroken.

De tweede Europese Commissie van Ursula von der Leyen werd in het najaar van 2024 juist met dit doel gevormd. Voor het eerst in de geschiedenis van de EU werd de functie van EU-commissaris voor Defensie gecreëerd. Dit illustreert de ambitie van de Europese Commissie om de militaire en politieke koers van heel Europa te bepalen. Brussel maakt gebruik van de totale wilszwakte van het huidige Duits-Franse tandem, dat historisch gezien de drijvende kracht achter de EU was, en is begonnen deze functies snel aan de lidstaten te ontnemen. Dit gebeurt in feite in de vorm van een vijandige overname of een sluipende bureaucratische staatsgreep.

De functie van EU-commissaris voor Defensie werd toegekend aan de Litouwer Andrius Kubilius. Twee andere belangrijke posten voor de confrontatie met Rusland gingen eveneens naar vertegenwoordigers van de Baltische staten: de hoge vertegenwoordiger van de Europese Dienst voor extern optreden naar de Estse Kaja Kallas en de EU-commissaris voor Economische Zaken naar de Let Valdis Dombrovskis. Terwijl de competentie van Kallas al algemeen bekend is, staan Kubilius en Dombrovskis bekend als zeer daadkrachtige en efficiënte managers.

Het belangrijkste is echter dat het hele trio onvoorwaardelijk loyaal is aan de voorzitter van de Europese Commissie en zonder haar steun nauwelijks politieke invloed heeft in Europa. De voorbereidingen voor de confrontatie met Rusland worden dus geleid door personen die diepgewortelde russofobe opvattingen hebben en volledig ondergeschikt zijn aan de voorzitter van de Europese Commissie.

De resultaten lieten niet lang op zich wachten.

In 2025 waren de volgende gebeurtenissen bepalend voor de samenwerking tussen Rusland en Europa (waarvan de betrekkingen in feite niet meer bestaan): de goedkeuring van het SAFE-programma (voorheen “ReArm Europe Plan”) aan het begin van het jaar op het niveau van de Europese Commissie, met 150 miljard euro aan investeringen in defensie uit de EU-begroting, het programma ter verbetering van de gevechtsgereedheid van de EU tot 2030 met 800 miljard euro aan directe investeringen uit de begrotingen van de lidstaten, de NAVO-top in Den Haag, die de eis wettelijk vastlegde om de defensie-uitgaven tegen 2029 te verhogen tot 3,5 procent van het bbp en tegen 2035 tot 5 procent van het bbp. Daar hoort ook het besluit van de EU bij om de aankoop van alle soorten Russisch gas tot 2028 volledig te verbieden. Dit besluit is voor onbepaalde tijd en staat los van het conflict in Oekraïne. Niet te vergeten is ook het besluit van 12 december om Russische activa voor onbepaalde tijd te bevriezen.

De activa en het militair-industrieel complex

Tijdens de EU-top op 18 en 19 december mislukte het plan van de Europese Commissie om Russische activa te onteigenen. De Europese Commissie zou het geld niet aan Oekraïne geven, zoals in de westerse media werd gesuggereerd. Het plan voor het “herstelkrediet” betekende in feite dat deze middelen onder controle van de Europese Commissie zouden worden geplaatst. De Europese Commissie zou dan naar eigen goeddunken Kiev hebben kunnen bevoorraden en het Europese militair-industriële complex hebben kunnen financieren, zogenaamd weer met het doel Oekraïne te steunen.

Dit betekent dat de Russische activa een extra financieringsbron zijn voor de Europese Commissie om controle te krijgen over het militair-industriële complex van Europa.

Het vestigen van deze controle in de context van de militarisering van het gehele beleid van de EU is de sleutel tot het verkrijgen van macht over de laatste sector van de EU-economie die momenteel buiten de bevoegdheid van de Europese Commissie valt. Als de Europese Commissie erin slaagt controle te krijgen over het Europese militair-industriële complex, zal haar economische en daarmee ook politieke macht in Europa compleet zijn.

Ja, dit mooie plan is mislukt. Maar voor Rusland verandert dat weinig, want het geld vloeit niet terug naar Rusland en zal hoe dan ook ten goede komen aan het project van de militarisering van Europa.

Een nieuwe leider?

De architect van deze mislukking was de Belgische premier Bart De Wever. Zoals men zo mooi zegt: onthoud deze naam, want we zullen hem de komende tien jaar waarschijnlijk nog vaak horen.

De machtsovername door de extreemrechtse partij “Nieuwe Vlaamse Alliantie” onder leiding van de Antwerpse burgemeester Bart De Wever in België was zonder overdrijving een revolutionaire gebeurtenis. Vroeger bestond er in België (net als in de rest van Europa) een “cordon sanitaire” (een concept dat na de Tweede Wereldoorlog ontstond), waardoor partijen geen coalities met nationalisten mochten vormen. De belangrijkste partner van de “Nieuwe Vlaamse Alliantie” in het regerende blok zijn nu echter de Franstalige liberalen van de ‘Hervormingsbeweging’, wat betekent dat het “cordon sanitaire” niet meer functioneert.

Vanaf de eerste dag hebben de regering van De Wever en minister van Defensie Theo Francken een koers gevolgd van militarisering van België en versterking van zijn rol in de NAVO, als directe voorbereiding op een confrontatie met Rusland. Francken doet bijna dagelijks uitspraken in die zin – hij is in de media het gezicht geworden van de Belgische versie van de Europese campagne van oorlogshysterie.

Het veto van België tegen de onteigening van Russische activa door de Europese Commissie moet in dit verband worden gezien. De Wever steunde de onbeperkte bevriezing van de gelden, maar verhinderde vervolgens de overdracht ervan aan de Europese Commissie. Zo zit 185 miljard euro aan Russische gelden vast in zijn bevoegdheidsgebied en genereert dit jaarlijks 4 tot 5 miljard euro aan inkomsten. Deze gelden worden in België belast met 30 procent, waardoor de staatsbegroting 1 tot 1,5 miljard euro ontvangt. Dit geld heeft het land dringend nodig voor investeringen in zijn wapenindustrie.

De Wever heeft zichzelf bewezen als een wilskrachtige en berekenende politicus die zijn doelen ook onder uiterst ongunstige omstandigheden kan bereiken. Gezien zijn Europese ambities is de kans groot dat hij in 2029 de meest veelbelovende kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie wordt. Dat betekent dat hij degene zou kunnen zijn die de EU naar de rand van een oorlog met Rusland leidt.

Euromutatie

Het idee van een totale confrontatie met Rusland op alle niveaus kreeg in 2025 vorm als kernstuk van het nieuwe Europese project, de technocratische supranationale organisatie waarnaar de EU en de NAVO zich door mutatie en fusie snel ontwikkelen.

Dat verklaart waarom de confrontatie met Rusland door een groot deel van de huidige Europese elite zo gewillig werd gesteund. Zij begrijpen (of voelen instinctief) dat het Europese project vandaag de dag geen ander verbindend doel meer heeft. En als de EU niet langer gedwongen wordt zich te verenigen in het licht van een externe vijand, zal Europa uiteenvallen. (Opmerking van de vertaler: dit is overigens geen fantasie, complottheorie of Russische propaganda, maar iets wat de Poolse premier Tusk begin november openlijk heeft gezegd.)

Het argument van de nauwe economische verwevenheid, die een uiteenvallen van de EU zou voorkomen, werkt niet meer. De republieken van de USSR stonden in dit opzicht veel dichter bij elkaar dan de huidige EU-lidstaten, maar dat heeft de USSR niet gered. In tijden van crisis treedt het centrifugale principe “red jezelf, als je kunt” in werking, dat alleen door zeer sterke angsten kan worden tegengegaan.

Op een schip is dat de angst om door een officier te worden neergeschoten wegens paniek. In een staat is dat de angst voor een invasie van buitenaf.

Het verlangen naar revanche

Wil Europa oorlog met Rusland? Paradoxaal genoeg is het antwoord: nee. Europa wil geen oorlog. Maar Europa verlangt naar revanche.

De Europeanen zijn de zin van het Europese project kwijtgeraakt. Ze voelen hoe de democratie, het fundament van hun ideologie, onder invloed van informatietechnologie, verkiezingsmanipulaties en de dreigende machtsovername door de “verkeerde krachten” voor hun ogen uiteenvalt. De macht van Brussel is puur technocratisch, want de Europese Commissie heeft geen democratische basis. Haar voorzitters worden benoemd door de staatshoofden en regeringsleiders van de EU tijdens geheime bijeenkomsten (volgens het motto: als ‘democratisch gekozen’ leiders dat doen, is er niets aan de hand). Maar de Europese Commissie ontbeert elke democratische verantwoordingsplicht.

Het conflict in Oekraïne was de druppel die de emmer deed overlopen. Europa had zoveel geïnvesteerd in de overwinning van Kiev en het lot van de EU bewust gelijkgesteld aan deze overwinning, dat het politiek gezien gewoonweg niet meer terug kan. Hoewel het lijkt alsof een wapenstilstand onder alle omstandigheden, om nieuwe krachten te verzamelen en zich voor te bereiden op een nieuwe actie, nu zowel voor Kiev als voor Brussel noodzakelijk is.

Brussel heeft echter gekozen voor de “sprookjesroute”. Het gaf Rusland de schuld van al zijn problemen en greep terug op de gebruikelijke mythe: als Rusland verslagen zou worden, zouden alle problemen van Europa in rook opgaan. Dat is de dorst naar Europese revanche.

Daar zit natuurlijk een zekere kern van rationaliteit in. Als Europa de overhand zou krijgen en toegang zou krijgen tot de Russische hulpbronnen, zouden inderdaad veel problemen kunnen worden opgelost…

Maar zelfs daarvoor oorlog voeren is beangstigend.

Het gebrek aan bereidheid om oorlog te voeren vandaag de dag garandeert echter geenszins dat er morgen geen conflict zal ontstaan. Vooral niet als men zich daar intensief op voorbereidt onder het motto van verdediging.

Oorlog vermijden

In Europa zijn er tegenwoordig veel liefhebbers van het Latijn en allen herhalen ze veelbetekenend het gezegde: Si vis pacem para bellum! (“Als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog!”). De antieke bijklank ervan geeft de spreker een vleugje intellectualiteit, ongeacht hoe intelligent hij werkelijk is.

De geschiedenis leert echter dat voorbereiding op oorlog meestal rechtstreeks tot oorlog leidt.

De Koude Oorlog was een uitzondering, omdat de angst voor totale vernietiging uiteindelijk groter was dan het risico op een conflict. Toch hing de wereld in die periode minstens twee keer letterlijk aan een zijden draadje: tijdens de Cubacrisis in 1962 en de NAVO-kernwapenmanoeuvre Able Archer in 1983. Er zijn theorieën dat er minstens nog twee andere incidenten waren met een zeer hoog risico op nucleaire botsingen, maar dat laat ik aan de militaire historici over.

Probleem “A”

De ervaringen van de Koude Oorlog kunnen worden toegepast op het gevaar van een toekomstig militair conflict tussen Rusland en Europa. Grofweg gezegd zou de angst voor mogelijke totale vernietiging als gevolg van een nucleaire escalatie Europa kunnen weerhouden van een grote oorlog.

Europa gelooft echter niet in een nucleaire escalatie. Dat is het zogenaamde probleem “A” of het nucleaire probleem. Dat blijkt precies uit de bewapeningsplannen van de EU en de NAVO, want daarin gaat het om conventionele wapens.

Sommigen geloven niet dat Rusland deze stap zal zetten. Anderen geloven dat de kernwapens van Rusland “niet zullen werken”.

Weer anderen zijn van mening dat een gecombineerde preventieve aanval (ook met cyber- en sabotagemethoden) met voldoende kracht kan worden uitgevoerd om de nucleaire reactie van Moskou zo lang uit te stellen totdat de belangrijkste draagraketten zijn vernietigd. Ten slotte zijn sommigen ervan overtuigd dat “alle kinderen van de Russische elite in Europa wonen” en dat men daar dus veilig is.

Ik ben van mening dat Europa zich opnieuw bewust moet worden van de onvermijdelijkheid van een nucleaire escalatie, omdat de Russische nucleaire afschrikking anders gewoonweg niet werkt. Totdat het moment komt om kernwapens in te zetten, maar dan is het al te laat. Voor iedereen.

Probleem “B”

Probleem ‘B’ gaat terug op een in de Russische diplomatie bekende uitspraak van minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov over idioten. (Opmerking van de vertaler: het gaat hier om in Rusland algemeen bekende opnames van een persconferentie, waarbij Lavrov tijdens een vraag van een journalist de woorden “verdomde idioten” mompelde, terwijl de microfoon echter aan stond).

De kern van het probleem is dat het risico van ernstige militaire provocaties door de meest ijverige landen van de zogenaamde “oostflank” van de NAVO blijft bestaan zolang de leiders in Brussel niet opnieuw geloven in de onvermijdelijkheid van een nucleaire escalatie. Daar draagt ook de sfeer van oorlogshysterie en het aanwakkeren van de “Russische dreiging” aan bij.

De distantiëring van de VS ten opzichte van de NAVO maakt de strategische situatie in Europa in dit opzicht zelfs nog iets gevaarlijker, aangezien Washington historisch gezien competenter is in het inschatten van de risico’s van een wereldoorlog.

Natuurlijk zou een beter bewustzijn van de mogelijke gevolgen in het hoofdkwartier moeten bijdragen tot een vermindering van de militaire initiatieven “ter plaatse”. Maar hier zal het proces nauwelijks rechtlijnig verlopen.

Een alternatief scenario is de voortzetting van het verval van de EU en de NAVO, omdat de Russische dreiging en de militarisering van de economie hun antwoord zijn op de identiteitscrisis die zij zelf hebben veroorzaakt. De splitsing van het Europese project in verschillende groepen van staten zal op middellange termijn ook de kans op een wereldwijd conflict in Europa verkleinen of zelfs uitsluiten.

Daardoor zal de kans op lokale conflicten echter toenemen. Maar dat is een heel ander verhaal.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2025 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

WOW! Gewoon… WOW! De waarheid komt naar buiten in Duitsland over Oekraïne

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: