Venezolaanse coup bewijst dat ontmoeting met Poetin in Alaska volledig in scène was gezet

Analisten zullen nu de volgende stap van China en Rusland nauwlettend in de gaten houden na Trumps dramatische machtsovername in Venezuela, zijn diefstal van de olie van dat land en zijn herbevestiging van de Amerikaanse dominantie in de regio. Voor Trump en zijn kliek is dit een enorme overwinning volgens hun eigen waarden en wereldbeeld. Sommigen beweren dat de VS, voordat het zichzelf opnieuw als mondiale hegemonie kan installeren, zich eerst opnieuw als regionale supermacht moet vestigen. Klaar is Kees. Geen enkele Zuid-Amerikaanse elite zal nog rustig kunnen slapen als ze Russische of Chinese wapens kopen of overwegen om zich bij de BRICS aan te sluiten. Degenen die al deel uitmaken van het nieuwe oosterse handelsblok, zoals Brazilië, zullen zich afvragen hoe krankzinnig Donald Trump wel niet is – en of hij na de invasie van Venezuela nog wel grenzen kent.

Opvallend is hoe weinig moeite de regering-Trump doet om haar ware bedoelingen te verbergen – en hoe weinig weerstand, zelfs symbolisch, Europa biedt, schrijft Martin Jay.

Analisten hebben lang volgehouden dat het beleid van Trump ten aanzien van Venezuela weinig met drugs te maken had. Het grootste deel van de fentanyl die de opioïde-epidemie in Amerika aanwakkert, is niet afkomstig uit Venezuela, ondanks de herhaalde beweringen van Trump dat Maduro banden heeft met drugskartels.

Het ging altijd om regimeverandering – een doel dat al meer dan tien jaar in bepaalde kringen in Washington wordt nagestreefd en dat een nieuwe impuls heeft gekregen sinds Marco Rubio minister van Buitenlandse Zaken werd en zijn zinnen zette op het omverwerpen van de Cubaanse regering.

Voor Trump was de prijs tweeledig. Ten eerste wilde hij een nieuwe norm stellen in Zuid-Amerika en het Mondiale Zuiden: de VS zullen hun spierballen laten rollen en niet langer tolereren dat niet-gebonden actoren cordiale betrekkingen onderhouden met Washington en tegelijkertijd Rusland, China en Iran helpen. Ten tweede wilde hij China een klap toebrengen door de toegang tot de goedkope, essentiële olie die de Chinese economie van brandstof voorziet, te blokkeren. Dit tweede deel van het plan raakt indirect ook Rusland, een belangrijke bondgenoot van Peking.

De overwinning van Trump in Venezuela zal de komende weken en maanden echter gevolgen hebben en een nieuwe wereldorde inluiden die de Amerikaanse economie alleen maar kan schaden, een factor waarmee hij duidelijk geen rekening heeft gehouden. Trump bedenkt nooit een strategie, denkt nooit op de lange termijn en houdt nooit rekening met de gevolgen. Hoewel de operatie van de Delta Force opmerkelijk was vanwege de snelheid en het succes ervan (de laatste vergelijkbare Amerikaanse invasie, in Panama in 1989, duurde twee weken om de sterke man Manuel Noriega te lokaliseren en gevangen te nemen), mogen we niet vergeten dat deze volledig afhankelijk was van één naaste medewerker van Maduro die hem verraadde. Het is heel aannemelijk dat Trump geen antwoord kan geven op eenvoudige vragen van journalisten over hoe de zaken in Caracas zullen worden geregeld, omdat hij geen operatie van 24 uur had gepland, maar een operatie die weken, zo niet maanden zou duren. De hele operatie van de elite-eenheden hing af van de juistheid van de inlichtingen van één persoon op die dag.

Misschien overrompeld door de snelheid van de operatie, zal Trump nu nog moeilijkere vragen krijgen: Wat voor invloed heeft dit op uw eens zo goede relatie met Poetin? Of beter nog: Brengt dit de VS in een sterkere positie in de tarievenoorlog met China?

Poetin zou geschokt zijn geweest door de door de VS geleide bombardementen op Libië en de gruwelijke moord op Khadaffi. Het is ondenkbaar dat de warme betrekkingen die tijdens de top in Alaska zijn gesmeed, na de arrestatie van Maduro kunnen worden voortgezet – een punt dat wordt onderstreept door Poetins onmiddellijke eis tot vrijlating van Maduro als zijn eerste officiële reactie. Russische analisten die sceptisch stonden tegenover Alaska, zullen Poetin nu misschien zeggen: “Je bent bespeeld”, gezien het feit dat Trump zojuist een belangrijke Russische bondgenoot in Zuid-Amerika heeft ontvoerd en al zijn olie steelt. De reactie van Poetin – en, nog belangrijker, hoe Trump de komende dagen reageert – zal van cruciaal belang zijn om een wereldwijd conflict te voorkomen. Iran zou een nieuwe onderneming kunnen worden waarin op een geheel nieuw niveau wordt geïnvesteerd – vooral gezien de recente waarschuwing van Trump op social media aan Teheran dat Amerika “klaar voor de strijd” is en bereid is in te grijpen als demonstraties niet “op een beschaafde manier” worden afgehandeld, zoals gedefinieerd door Washington.

Voor het eerst stellen Chinese en Russische leiders een prangende vraag: “Is Trump gek geworden?” Voorheen waren dergelijke opmerkingen lichtzinnig en onserieus, maar de nieuwe wereldorde die hij probeert te smeden, heeft sommigen ertoe gebracht zich oprecht af te vragen of hij wel bij zijn volle verstand is. De meeste Amerikanen zien de coup in Venezuela echter niet in de juiste context. Ze zijn slecht geïnformeerd en begrijpen niet dat een commerciële confrontatie met China niet te winnen is. Topdeskundigen wijzen er al op dat China de dollar dumpt en goud koopt, wat de munt zou devalueren. Als China de verkoop van zeldzame aardmetalen aan de VS permanent blokkeert – met gevolgen voor de elektronica, elektrische auto’s en zelfs de wapenindustrie – zal de stunt in Caracas worden gezien voor wat hij is: een buitenlandse politieke zet die Trump en zijn nalatenschap ten val zal brengen. Hoe zal zijn mediamachine omgaan met de gestegen prijzen voor Chinese goederen terwijl Amerikaanse bedrijven het moeilijk hebben? Of zou Europa uiteindelijk aan het langste eind trekken als de Chinese blokkade ertoe leidt dat Amerikaanse consumenten meer Europese producten gaan kopen?

De nieuwe Trump die uit de staatsgreep in Venezuela is voortgekomen – met een vaag prominente maar vermoeide blik, verblind door de overwinning – staat op het punt weerstand te ondervinden van een nieuwe wereldorde die hij zelf heeft gecreëerd. Zijn late, onsamenhangende tweets waarin hij Iran bedreigt, zijn afkomstig van de zionisten die hem controleren en moeten niet serieus worden genomen. Natuurlijk leest Trump niet en is hij zorgwekkend onwetend over zelfs de geschiedenis van zijn eigen land. Hoe kan hij de Iraanse leider de les lezen over het omgaan met protesten, terwijl Amerikaanse troepen in 1970 vier universiteitsstudenten met scherpe munitie hebben gedood in Kent State? De ironievrije zone waarin Trump opereert wanneer hij regimes over de hele wereld bedreigt, raakt op hilarische wijze steeds verder uit de realiteit, en hijzelf wordt een grap. Tot nu toe.

De stunt met Venezuela werd geleid door Rubio, wiens hele politieke mantra gebaseerd is op het aanvallen van Cuba, zijn eigen land, en het verwijderen van het regime daar. Maar we moeten rekening houden met de kosten in het fantasieland waar Trump leeft – een Alice in Wonderland waar geen adviseurs hem waarschuwen voor dergelijke stappen en waar geen gevolgen lijken te zijn. Zijn relatie met Poetin zal nooit meer hetzelfde zijn, tenzij hij Maduro vrijlaat. China kan niet toestaan dat Trump zijn economie lamlegt door zijn belangrijkste olietoevoer af te snijden. Het beste waarop Trump kan hopen, is dat Xi gewoon de economische schade berekent en die teruglegt bij de Amerikaanse economie. In werkelijkheid is het moeilijk voor te stellen dat China en Rusland geen strategie zullen bedenken om het momentum te stoppen dat Trumps kliek van onwetende halve gare figuren lijkt te geloven dat hij heeft.

Internationaal recht is iets dat de VS alleen aan anderen oplegt, zonder het zelf te respecteren. Overal ter wereld waar minerale rijkdommen of olie te vinden zijn – en waar de leiders weigeren te buigen voor de knechtelijke voorwaarden van Amerika – zal een doelwit zijn. De Amerikaanse bombardementen in Nigeria zouden de regering daar zorgen moeten baren, net als Trumps idiote idee om Groenland “in te nemen”, wat Denemarken in een lastige positie zou brengen ten opzichte van zowel de regering-Trump als de EU, en mogelijk een nieuwe Brexit-achtige crisis zou kunnen ontketenen, aangezien Brussel de moed niet heeft om zich te verzetten tegen de gestoorde nieuwe koning van Amerika en zijn bizarre ideeën. Hoe lang duurt het voordat Amerika terreurgroepen “ontdekt” in bijvoorbeeld Oeganda, dat onlangs goud heeft gevonden?

De recente, sensationeel laffe verklaringen van de voorzitter van de Europese Commissie – een machtswellustige gek die de EU runt als een maffiaorganisatie, afwijkende meningen de kop indrukt en zichzelf bijna maandelijks salarisverhogingen toekent – zijn bijzonder verontrustend. De verschuiving van schoorvoetende steun voor het buitenlands beleid van de VS naar volledige goedkeuring van de schending van het internationaal recht door Amerika is opmerkelijk. Wie, als China en Rusland het niet doen, kan deze gek nu nog tegenhouden, nu hij aan zelfvertrouwen wint en zijn krankzinnige ideeën wortel schieten?

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

Het is de deep state, domoor: Waarom het buitenlands beleid van de VS niet veel zal veranderen onder Trump

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: