Europa blijft inzetten op oorlog met Rusland

Der Spiegel bericht in minstens vier bijna euforische artikelen over de bijeenkomst van de “coalitie van bereidwilligen” die gisteren in Parijs plaatsvond en over de resultaten waarvan ik al heb bericht. In wezen zijn de daar aangekondigde beslissingen onaanvaardbaar voor Rusland, omdat de “coalitie van bereidwilligen” na een wapenstilstand nog steeds van plan is troepen naar Oekraïne te sturen en ook andere beslissingen heeft genomen die alleen maar kunnen worden omschreven als een intentieverklaring van de Europeanen om de oorlog voort te zetten.

De daar aangekondigde, vergaande overeenstemming over veiligheidsgaranties voor Oekraïne, waarover Der Spiegel optimistisch bericht in een artikel met de kop “Topontmoeting in Frankrijk – Kushner spreekt van ‘mijlpaal’”, Witkoff noemt veiligheidsplannen ‘grotendeels afgerond’“, heeft echter als minpunt dat de VS, op wiens steun de Europeanen rekenen, deze verklaring opnieuw niet hebben ondertekend en dat Politico al heeft gemeld dat de verklaring ”vaag“ is geformuleerd. Van een ‘mijlpaal’ en ”grotendeels afgeronde” onderhandelingen kan dus blijkbaar geen sprake zijn, schrijft Thomas Röper.

Een deskundige van het Russische persbureau TASS heeft een commentaar geschreven over de bijeenkomst in Parijs en de resultaten daarvan, dat naar mijn mening informatiever is dan alles wat Der Spiegel hierover heeft geschreven, en daarom heb ik het commentaar van TASS vertaald.

Begin van de vertaling:

Kerstnacht of dag van de programmeurs: Europa plant een oorlog tegen Rusland

Andrey Nisamutdinow over hoe Europese staatshoofden en regeringsleiders het conflict in Oekraïne willen verlengen en uitbreiden en de VS aan hun kant willen krijgen.

Aan de vooravond van het orthodoxe kerstfeest vond in Parijs opnieuw een bijeenkomst plaats van de “coalitie van bereidwilligen”. Officieel kwamen de staatshoofden en regeringsleiders van de Europese landen samen met de uitgenodigde Vladimir Zelensky om te praten over de hoofdlijnen van een vredesregeling voor Oekraïne. In de praktijk tonen de genomen beslissingen echter duidelijk en ondubbelzinnig aan dat Europa geen belang heeft bij vrede, maar juist het conflict in Oekraïne wil voortzetten en zelfs escaleren.

Oorlog is vrede

In Nikolaj Gogols sprookje “De nacht voor Kerstmis” steelt de duivel de maan uit de hemel om te voorkomen dat de gehate smid Wakula met de mooie Oxana trouwt. Maar de dappere smid slaagt erin de duivel te berijden, naar Sint-Petersburg te rijden en met de hulp van de Zaporozhye-Kozakken een audiëntie te krijgen bij de Russische tsarina Catharina II en van haar de felbegeerde pantoffels voor Oxana te krijgen. De duivel is vernederd, de geliefden zijn weer verenigd en Kerstmis is gered.

In de moderne versie ziet alles er anders uit. De duivel, in de gedaante van Zelensky, kan de orthodoxe gelovigen hun feestdag ontnemen: in plaats van Kerstmis wordt 7 januari in Oekraïne nu gevierd als de dag van de programmeurs. En terwijl de smid Wakula zich voor zijn dienstplicht verstopt op de scheepswerven in Nantes en Oxana en haar kinderen liever hun toevlucht zoeken in Polen of Duitsland dan in hun thuisland Poltava, stapt de duivel in een vliegtuig en vliegt – heel kerstachtig – naar het besneeuwde Parijs om de Europese keizerin Ursula von der Leyen te ontmoeten. Maar hij is niet geïnteresseerd in pantoffels, maar in geld en wapens. En de moderne prinsen en bojaren, dat wil zeggen de Europese staatshoofden, komen hem graag tegemoet en verzekeren hem van alle mogelijke steun, hoofdzaak dat ze een einde aan het conflict kunnen voorkomen.

Men zou echter ook een moderner literair beeld kunnen gebruiken, dat doet denken aan het dubbelzinnige taalgebruik in George Orwells dystopische roman “1984”: “Oorlog is vrede”, want precies dit principe hebben de deelnemers aan de bijeenkomst van de “coalitie van bereidwilligen” in Parijs tot basis van hun verklaring gemaakt.

De verklaring voorziet in financiële steun, wapenleveringen en praktische hulp bij de bouw van vestingwerken voor Kiev, de oprichting van een multinationale troepenmacht voor Oekraïne met deelname van niet-Europese landen, de oprichting van een coördinatiecentrum met de VS, Oekraïne en de “coalitie van bereidwilligen” met een operatiecentrum in Parijs, “het inzetten van militaire capaciteiten, inlichtingen- en logistieke ondersteuning [voor Oekraïne], diplomatieke initiatieven en het opleggen van aanvullende sancties [tegen Rusland]”.

De uitspraken van individuele staatshoofden en regeringsleiders geven meer inzicht in de ware bedoelingen van de Europeanen. De Franse president Emmanuel Macron steunde het plan van Kiev om de sterkte van de Oekraïense strijdkrachten in vredestijd op 800.000 soldaten te houden. Macron, Zelensky en de Britse premier Keir Starmer ondertekenden ook een intentieverklaring om na het einde van het conflict een multilateraal contingent naar Oekraïne te sturen. “Het gaat mogelijk om enkele duizenden soldaten”, zei de Franse president, waarbij hij duidelijk maakte dat “dit geen troepen zijn die bij gevechtshandelingen zullen worden ingezet”.

Starmer kondigde op zijn beurt aan dat Groot-Brittannië en Frankrijk “na het staakt-het-vuren militaire hubs in Oekraïne zullen opzetten en beschermde objecten voor wapens en militair materieel zullen bouwen”. Dit omvat de bouw van NAVO-bases in de directe omgeving van de Russische grenzen.

Bondskanselier Friedrich Merz bevestigde de toezegging van Duitsland om een “politieke, financiële en militaire bijdrage” te leveren aan de voortdurende steun aan Kiev en achtte de stationering van troepen “in het aan Oekraïne grenzende NAVO-gebied” mogelijk.

De Belgische minister van Defensie Theo Francken beloofde dat zijn land “actief zal bijdragen met zijn marine- en militaire capaciteiten”. De Zweedse premier Ulf Kristersson verklaarde zich bereid om na een staakt-het-vuren Gripen-gevechtsvliegtuigen naar Oekraïne te sturen. De Poolse premier Donald Tusk kondigde aan dat zijn land de logistiek voor de veiligheidsgaranties voor Oekraïne op zich zal nemen.

Zonder Washington gaat het niet

Zowel de Verklaring van Parijs zelf als de verklaringen van de afzonderlijke ondertekenaars bevatten een reeks bepalingen die voor Rusland duidelijk onaanvaardbaar zijn. De Europeanen rekenen er kennelijk op dat Moskou de bepalingen van het door Kiev en Europa geformuleerde “vredesplan” zal verwerpen. Dan zou men Rusland een gebrek aan inzet voor een vreedzame oplossing kunnen verwijten en onmiddellijk de sanctiedruk kunnen opvoeren en het conflict kunnen escaleren.

Deze intenties zijn in tegenspraak met het standpunt van de Amerikaanse president Donald Trump, die herhaaldelijk zijn wens voor een snelle vreedzame oplossing van het conflict in Oekraïne heeft uitgesproken. De Europeanen hebben aanzienlijke inspanningen geleverd om de Amerikaanse president aan hun kant te krijgen en zijn pogingen om een akkoord met Rusland te bereiken te dwarsbomen. Ze hebben onder meer geprobeerd de flagrante schending van het internationaal recht door de VS bij de ontvoering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro te verdoezelen en de situatie rond Groenland, waarop Trump en zijn omgeving de afgelopen dagen hun aanspraken hebben versterkt, te bagatelliseren.

Op sommige punten waren de Europeanen succesvol: Stephen Witkoff, de speciale gezant van de Amerikaanse president, en Jared Kushner, de schoonzoon van de Amerikaanse president, namen voor het eerst persoonlijk deel aan de bijeenkomst van de “coalitie van bereidwilligen” in Parijs. Trump had Kushner benoemd tot hoofdonderhandelaar in de Oekraïnekwestie. Na afloop van de bijeenkomst sprak Witkoff van “grote vooruitgang” en meldde hij dat de overeenkomst over “veiligheidsprotocollen” ‘grotendeels’ was afgerond. Ook Kushner noemde de bijeenkomst een “belangrijke mijlpaal”, maar voegde eraan toe dat de overeenkomst over veiligheidsgaranties voor Kiev “niet betekent dat we vrede zullen bereiken”.

Tegelijkertijd meldde Politico dat de Amerikaanse kant weigerde het document over hun deelname aan het toezicht op het staakt-het-vuren te ondertekenen en dat de Verklaring van Parijs zelf “vaag” was, omdat er geen melding in wordt gemaakt van de mogelijke rol van de VS bij het verstrekken van veiligheidsgaranties aan Oekraïne, waaronder inlichtingen, logistieke ondersteuning en toezeggingen om de Europese multinationale troepenmacht te ondersteunen.

Het lijdt geen twijfel dat de Europeanen binnenkort opnieuw zullen proberen Trump te overtuigen van hun gezamenlijke plan met Kiev. Daarvoor zullen ze gebruikmaken van de Amerikaanse voorstanders van voortzetting van het conflict, waarvan er veel zijn in het Amerikaanse Congres (en zelfs in het Witte Huis). In het ergste geval zouden ze tevreden zijn met een scenario waarin de Amerikaanse president teleurgesteld is over het uitblijven van resultaten van de vredesinspanningen en zich terugtrekt, zodat Europa naar eigen goeddunken kan handelen.

Het wordt zoals bij Gogol

In ieder geval is het voor de duivel Zelensky nog te vroeg om een overwinning te vieren: zoals de resultaten van de bijeenkomst van de “coalitie van bereidwilligen” in Parijs hebben aangetoond, is er nog geen volledige overeenstemming, noch tussen Europa en de VS, noch onder de Europeanen zelf. Ja, er is een sterke kern in Europa die de confrontatie met Rusland wil voortzetten en zelfs wil verscherpen: Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, de Baltische en Scandinavische landen en de door Ursula von der Leyen geleide Europese Commissie, die openlijk een koers van militarisering van de EU volgt. Maar er zijn ook tegenstanders van een escalatie, zelfs onder de “willigen”.

Zo kondigde de Tsjechische premier Andrej Babiš na de bijeenkomst in Parijs aan dat zijn regering geen middelen uit de staatsbegroting zou vrijmaken voor het initiatief om munitie aan Oekraïne te leveren. Hij verklaarde ook dat Tsjechië “nooit soldaten naar Oekraïne zal sturen”. Volgens Babiš is “een groot deel” van de 37 landen die aan de bijeenkomst deelnamen tegen het sturen van troepen naar Oekraïne.

Verschillende deelnemers aan de bijeenkomst hebben het standpunt van de Tsjechische premier openlijk bevestigd. Onder andere de Kroatische premier Andrej Plenković en de Roemeense president Nicusor Dan hebben het sturen van troepen naar Oekraïne categorisch afgewezen, zelfs in het geval van een staakt-het-vuren-overeenkomst.

De meningsverschillen onder degenen die achter het regime in Kiev staan, spelen Rusland ongetwijfeld in de kaart. Maar in de strijd tegen het nazi-tuig dat in Oekraïne woekert, vertrouwt ons land liever alleen op zijn eigen krachten. En die krachten zijn ruim voldoende om ervoor te zorgen dat de geschiedenis eindigt zoals bij Gogol: de Zaporozhse Kozakken, Wakula en Oksana uit Dikanka en alle andere Oekraïners zullen vreedzaam en welvarend leven in een vreedzaam en neutraal land, terwijl de afschuwelijke duivel en de andere demonen worden veracht en in de vergetelheid raken.

Einde van de vertaling

Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.

Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.

De globalistische sociopaten hebben zich niet overgegeven, ze zijn alleen van kant gewisseld

Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram

Lees meer over: