Tot nu toe waren alle acties van de EU ten gunste van de toetreding van Oekraïne van politieke aard om “onvoorwaardelijke steun voor het aangevallen Oekraïne” te tonen. Het begin van de toetredingsonderhandelingen is het keerpunt, zoals blijkt uit een studie van een denktank van de EU.
De Oekraïense president, die was uitgenodigd voor de NAVO-top in Washington D.C. op 10 juli, werd nieuwe bergen wapensystemen beloofd. Maar zoals verwacht kreeg hij geen concrete toezeggingen voor lidmaatschap van de trans-Atlantische alliantie. Zal Vladimir Zelensky zich kunnen troosten met zijn “weg” naar de EU? Niets is minder zeker, schrijft Pierre Lévy.
Op 25 juni werden de “onderhandelingen” over toetreding tot de EU officieel geopend voor Oekraïne enerzijds en Moldavië anderzijds. Twee “intergouvernementele conferenties” markeerden de formele start van dit proces. Deze gebeurtenis bleef enigszins onopgemerkt te midden van het tumult dat werd veroorzaakt door de verkiezingen in Frankrijk.
In Kiev hamerde de vicepremier erop dat dit “de Oekraïense burgers de kracht zal geven om zich te blijven verdedigen tegen de Russische invasie.” Ze voegde er zonder veel bescheidenheid aan toe: “De belangrijkste speler die Europa weer groot heeft gemaakt, is Oekraïne.” De voorzitter van de Europese Raad, Charles Michel, verwelkomde de gebeurtenis als “een moment van trots voor beide naties en een strategische stap voor de EU.”
De aanvraag voor het EU-lidmaatschap van Oekraïne werd door president Zelensky ingediend op 28 februari 2022, slechts enkele dagen na de invasie van Russische troepen. Op 17 juni 2022 beval de Europese Commissie de 27 lidstaten aan om Kiev de status van kandidaat-lidstaat te geven. Een week later gaven de 27 staatshoofden en regeringsleiders van de EU unaniem groen licht.
Op 8 november 2023 beval de EU-Commissie de Raad van de Unie aan om de onderhandelingen te beginnen, omdat zij van mening was dat – tegen alle bewijzen in – grotendeels was voldaan aan de voorwaarden die 18 maanden eerder waren gesteld (rechtsstaat, corruptie, rechten van minderheden, etc.). Dit besluit werd unaniem aangenomen op de top van 14 december 2023. Alleen de Hongaarse premier was er openlijk tegen, maar in een blijkbaar vooraf geplande choreografie verliet hij de zaal tijdens de stemming en voorkwam zo dat het proces, dat unanimiteit vereist, werd geblokkeerd.
De Oekraïense president beweerde na afloop: “Dit is een overwinning voor Oekraïne, een overwinning voor heel Europa, een overwinning die motiveert, inspireert en versterkt.” Ook het Witte Huis in Washington verwelkomde “een historische beslissing.”
De leiders in Kiev en Chișinău (de Moldavische hoofdstad) overwonnen dus in recordtijd de aanvankelijke hindernissen die sommige andere landen (vooral op de Balkan) jarenlang onoverkomelijk moeten hebben gevonden.
De formele start van de besprekingen was inderdaad een keerpunt: tot dan toe waren de vorige, opeenvolgende beslissingen vooral politiek van aard, bedoeld om onvoorwaardelijke steun te betuigen aan het “aangevallen Oekraïne.” Nu verandert het proces van (politieke) zonneschijn in (technische) schemering: het is tijd om tot zaken te komen. De echte problemen beginnen. Alles wijst erop dat het proces nooit tot een einde zal komen, omdat het onoplosbare tegenstrijdigheden onthult.
Ten eerste moet duidelijk worden gemaakt dat de term “onderhandelingen” eigenlijk onjuist is: de EU administratie in Brussel “onderhandelt” niet met een kandidaat, maar moet ervoor zorgen dat alle wetgeving van de kandidaat volledig geharmoniseerd is met het “acquis communautaire.” Om precies te zijn: EU-juristen scannen het hele rechtssysteem en alle normen van de staat in kwestie die lid wil worden van de club. Dit kan een of twee jaar duren. Vervolgens worden duizenden noodzakelijke aanpassingen aan EU-normen geïdentificeerd, die zijn onderverdeeld in 35 hoofdstukken (van vrij verkeer van goederen, vrij verkeer van kapitaal, mededingingsbeleid, energiebeleid, belastingen, justitie, vrijheid en veiligheid tot buitenlands, veiligheids- en defensiebeleid en de bijbehorende instellingen).
Elk hoofdstuk moet geopend en vervolgens gesloten worden met unanimiteit van de 27 lidstaten. Dit betekent dat een lidstaat zeventig keer een veto kan uitspreken. Een decennium zou dus wel eens nodig kunnen zijn. Mits er geen politieke blokkade is. De gesprekken met Turkije zijn bijvoorbeeld in 2005 begonnen en nu de facto afgeblazen.
In het geval van Oekraïne zijn de moeilijkheden nog complexer. Ten eerste natuurlijk omdat het een land in oorlog is. Het vooruitzicht van Kievs toetreding veronderstelt een militaire overwinning – en die ligt niet in het verschiet op het slagveld.
Ten tweede, en dat is het belangrijkste, omdat de leiders in de EU geconfronteerd worden met twee tegenstrijdige doelen. Dit wordt benadrukt door een gedetailleerde studie van twee onderzoekers die voortkomen uit een door Brussel gefinancierde denktank: Hans Kribbe en Luuk van Middelaar stellen in deze studie, die afgelopen oktober werd gepubliceerd, dat de EU “voor het dilemma staat een doel te bereiken dat tegelijkertijd noodzakelijk en onmogelijk is.”
“Noodzakelijk? In de hoofden van de EU-leiders heeft de oorlog in Oekraïne het verlangen versneld om de staten die zij tot hun invloedssfeer rekenen nauwer aan zich te “binden.” De voorzitter van de Europese Commissie verklaarde: “Uitbreiding is het antwoord op de roep van de geschiedenis, het is de natuurlijke horizon van onze EU.” (Is dat niet precies wat een imperium definieert? Voortdurend de horizon van de eigen grenzen willen verleggen?)
De ambities van de uitbreiding zijn geopolitiek van aard. Mevrouw von der Leyen maakt hier geen geheim van: uitbreiding is een “investering in onze veiligheid” en een kans om “onze omgeving te stabiliseren.” Dit wordt ook onomwonden duidelijk gemaakt in de studie van de twee onderzoekers: “Het weren van andere spelers zoals Rusland of China uit deze potentieel instabiele regio is een absolute prioriteit geworden.”
Maar na de “noodzaak” te hebben uitgelegd, gaat de studie verder met het bekijken van de explosieve tegenstrijdigheden die het proces onvermijdelijk met zich mee zal brengen. Het verdeelt deze “ongelooflijk moeilijke uitdagingen in de komende jaren” in verschillende gebieden.
Ten eerste zijn er de binnenlandse kwesties van “besluitvorming en instellingen.” Dit werpt de kwestie van “bestuurbaarheid” op, die al complex is met 27 leden en op een bepaald moment – met 35 of meer leden – bijna onmogelijk zou worden. De EU moet daarom worden hervormd, en in het bijzonder moet de unanimiteitsregel worden afgeschaft op de laatste gebieden waar deze nog van toepassing is, zoals belastingen en buitenlands beleid. Berlijn is hier een groot voorstander van, maar de meeste kleinere landen zijn er tegen. Het probleem is hetzelfde: unanimiteit is ook nodig om de verdragen te hervormen (en om een nieuw lid toe te laten).
Het tweede gebied betreft de EU-begroting. Ofwel wordt deze sterk verhoogd door de bijdragen van de huidige leden te verhogen – wat een volledig onrealistische weg lijkt. Ofwel wordt dezelfde taart in nog meer en dus nog kleinere stukken verdeeld. Aangezien de toetredende landen over het algemeen een BBP per hoofd van de bevolking hebben van minder dan de helft van het EU-gemiddelde, zouden de huidige netto-ontvangers (degenen die meer ontvangen uit Brussel dan de bijdrage die ze zelf betalen, d.w.z. heel vaak de Oost-Europese landen) nettobetalers worden. Dit geldt zowel voor regionale subsidies (ongeveer een derde van de Gemeenschapsbegroting) als voor landbouw (nog eens een derde).
De auteurs van de bovengenoemde studie schatten dat “Oekraïne alleen al meer dan 40 miljoen hectare landbouwgrond heeft – meer dan het hele grondgebied van Italië – en een van de grootste ontvangers van GLB-fondsen zou worden”, natuurlijk ten koste van de huidige EU-leden, wat explosieve confrontaties belooft. Dit alles zou nodig zijn zonder rekening te houden met de honderden miljarden die Kiev zegt nodig te hebben voor de wederopbouw van Oekraïne.
In het derde hoofdstuk, getiteld “Interne markt, vrij verkeer en werkgelegenheid”, merken de experts op dat “op sommige markten, zoals de landbouwmarkt, de instroom van goedkopere goederen, gewassen en producten ook de lokale economie zou kunnen aantasten en zou kunnen leiden tot de sluiting van bedrijven en boerderijen.” Nu al, herinneren de auteurs ons eraan, “heeft de beslissing om de interne markt voor Oekraïens graan te openen geleid tot hevige spanningen met Polen en andere Oost-Europese landen.”
En dat is nog niet alles: de verschillen in arbeidsprijzen “kunnen op korte termijn ook leiden tot lagere lonen in de Unie, een ondermijnend effect hebben op de arbeidsomstandigheden en sociale en politieke onvrede aanwakkeren.”
De auteurs wijzen erop dat de explosieve toename van de intra-Europese immigratie naar het toenmalige EU-lid Groot-Brittannië heeft bijgedragen aan de uitslag van het Brexit-referendum in 2016. Ze hadden ook duizenden bedrijfsverplaatsingen naar de toetredingslanden kunnen noemen en honderdduizenden banen die in het Westen verloren gingen.
Het laatste gebied betreft “externe veiligheid”. De auteurs merken op dat “het territoriale zwaartepunt van de Unie verder naar het oosten zal verschuiven, van de Atlantische Oceaan naar de Zwarte Zee” en wijzen op de waarschijnlijkheid dat “de afhankelijkheid van de VS in veiligheidszaken zal toenemen.”
Kortom, de geopolitieke ambities van het leiderschap van de EU, in het bijzonder met betrekking tot Rusland, betekenen dat het zich niet kan verzetten tegen de drang naar het oosten. Een dergelijke stap zou echter leiden tot fatale spanningen binnen de 27 EU-lidstaten.
Een andere niet te onderschatten uitdaging staat hen te wachten: “manieren vinden om hun eigen kiezers voor zich te winnen.” De auteurs herinneren eraan dat het vroegere dubbele “nee” van de Fransen en de Nederlanders tegen het ontwerp van grondwettelijk verdrag van de EU in 2005 volgde op de uitbreiding van de EU in 2004.
In deze context verwijzen de auteurs naar “de potentiële reactie van de bevolking niet alleen tegen de ene of de andere toetreding, maar ook tegen de Unie zelf.”
De studie werd overigens enkele maanden voor de Europese verkiezingen en de parlementsverkiezingen in Frankrijk gepubliceerd. Vandaag heeft het een voorspellende waarde. Ook al zijn de motieven van de Franse kiezers van het Rassemblement National divers, de afwijzing van een “geopolitieke” (d.w.z. oorlogszuchtige) EU die zou uitbreiden ten koste van nationale en sociale belangen was vaak een factor in hun stemkeuze.
En dit geldt ook voor de successen van krachten die worden gecategoriseerd als “populistisch” of extreemrechts in verschillende andere landen, waaronder de AfD in Duitsland. Zelfs als deze partijen hun radicale kritiek op de Europese Unie hebben opgegeven (of nooit hebben willen formuleren), denken veel van hun kiezers radicaler.
Onder deze omstandigheden is en blijft definitieve ratificatie voor Kiev door de lidstaten onhaalbaar, zelfs als Oekraïne binnen vele jaren alle fasen van de onderhandelingen in Brussel zou doorlopen.
Mits de EU zelf niet eerst implodeert.
Copyright © 2024 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Duitse politicus geeft openlijk toe: De Coronacrisis dient om de natiestaten af te schaffen
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Het gaat ze er alleen maar om dat er voor biljoenen aan grondstoffen zitten.
Oost Europa wordt de EU´s ondegang,nu al zie je dat miljoenen Oost Europeanen naar West Europa trekken,het begon met de miljoenen Polen maar tegenwoordig zien we ook steeds meer Balten en daar komen dan nog eens 40 miljoen Oekkies bij.
West Europa kan dat niet langer dragen,er wordt wel beweerd dat de Poolse economie booming is maar dat is gewoon onzin,Polen is nog net zo belabberd als 30 jaar geleden,de enige vooruitganga is dat 10 miljoen Polen in Europa werken en jaarlijks 20 miljard euro de Poolse economie in pompen dus met andere woorden West Europees geld stroomt naar Polen en dat heeft niets met die zogenaamde goeie Poolse economie te maken.
De bende neocons die als trekpoppen de agenda van Washington uitvoeren om van de E.U. een kloon van de USA te maken, maken onze identiteit kapot van Vlaming, Nederlander, Duitser, Fransman.
Eigenlijk hebben ze daar zelf al afstand van genomen, de meesten dan. Als je het over identiteit met ze hebt trekken ze hun ID kaart. Ze hebben geen idee waar het over gaat. De Europeaan is verloren, mits ze er iets aan doen. Maar gezien de 75 jaar non educatie en moreel verval gaat dat met deze weke en hersenloze bevolking niet lukken.
President kun deze idioot niet meer noemen, in mei 2024 was dat ten einde, en Brussel daar moet Rusland een kernwapen op gooien en dan alleen als iedereen aanwezig is enkel een paar mensen waarschuwen, dat zal alles oplossen en ons uit de gesel halen genaamd EU
Misschien een referendum aangaande het Hoerkraiene lidmaatschap ?! Het EU circus draagt democratie super hoog in het vaandel, toch ? BENDE WAARDELOZE CORRUPTE KLOOTZAKKEN !